ศิษย์พี่เฮ่ากับศิษย์น้องวางชาวบ้านหลายคนลงกับพื้นอย่างระมัดระวัง ทว่ากลับพบว่ามีสองคนหายใจรวยริน ดูท่าจะสิ้นใจในไม่ช้า
“ทางเจ้ามียารักษาบาดแผลเหลือบ้างหรือไม่?” ศิษย์น้องคลำถุงเมล็ดมัสตาร์ดของตน แล้วพบว่ายาวิญญาณที่นำติดตัวมาใช้หมดแล้ว
ศิษย์พี่เฮ่าขมขื่นใจ “ใช้หมดตั้งแต่หมู่บ้านก่อนแล้ว เหลือแต่ยาสามัญบางส่วน ช่วยคนที่ใกล้ตายไม่ได้หรอก”
ในยุคสิ้นธรรมวิเศษ สมุนไพรวิญญาณหายากกว่าแต่ก่อน ยาวิญญาณก็ยิ่งหาได้ยากขึ้นทุกที
ศิษย์สายนอกอย่างพวกนางแห่งสำนักเชียนจี ปกติเดือนหนึ่งยังรับได้เพียงยารวมวิญญาณห้าเม็ด
คราวนี้ออกมาช่วยเหลือ สำนักเชียนจีมอบยาวิญญาณรักษาบาดแผลให้ศิษย์แต่ละคนสามเม็ด เพื่อใช้รักษาชาวบ้านที่บาดเจ็บสาหัสจนใกล้ตายโดยเฉพาะ ส่วนที่เหลือก็เป็นเพียงยาสามัญที่เคี่ยวจากสมุนไพรธรรมดา
“เซียน...เซียนหญิง สามีข้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งอุ้มเด็กหญิงที่หลับสนิท เดินกะเผลกเข้ามา เมื่อเห็นสามีนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ใจก็พลันหนักอึ้ง
นางเพิ่งพูดจบ สายตาก็ชะงักไปเมื่อเห็นเด็กหนุ่มที่นอนอยู่ข้างสามี ขาทั้งสองพลันอ่อนแรง ทรุดลงคุกเข่ากับพื้น
“ลูกแม่!”
หญิงวัยกลางคนไม่อยากเชื่อสายตาตน มือข้างหนึ่งอุ้มเด็กหญิง อีกข้างยกปิดปาก น้ำตาหยดแหมะลงมาไม่ขาดสาย “ลูกแม่! วันนี้เจ้าไม่ได้ตกลงกับจู้จื่อและพวกเขาไว้ว่าจะไปเล่นบนเขาหรอกหรือ? เหตุใดถึงมาอยู่ที่นี่ได้...เหตุใดถึง...”
เดิมทีนางคิดว่าลูกชายออกไปเล่นบนเขา
ภูมิประเทศบริเวณนี้ราบเรียบ ต่อให้แผ่นดินไหว ขอเพียงเด็กมีไหวพริบสักหน่อยก็ไม่น่าจะเป็นอะไร
หลายปีก่อน ตอนลูกชายอายุเพียงเจ็ดแปดขวบ เขาก็เคยเจอแผ่นดินไหวบนเขา แต่สุดท้ายก็ปลอดภัยดี
ใครจะคิดว่าตอนนี้ลูกชายจะอยู่ตรงหน้านาง แน่นิ่งไม่ไหวติง แม้แต่หน้าอกก็แทบไม่กระเพื่อม