บางเรื่อง แม้เวลาจะผ่านไปนับหมื่นปี ก็ยังประทับตราไว้บนร่างกายดุจรอยแผลเป็น ทิ้งร่องรอยให้คงอยู่ตลอดกาล
จนถึงวันนี้ อวี๋ฮั่วยังคงจดจำความหอมหวานของโจ๊กฟักทองชามนั้นได้
ทั้งที่เป็นเพียงฟักทองธรรมดา ๆ กับข้าวเก่าธรรมดา ๆ นำมาเคี่ยวเป็นโจ๊กใสชามหนึ่งเท่านั้น
แต่หลังจากนั้น แม้เขาจะได้ลิ้มรสอาหารเลิศรสมากมาย ก็ยังอดคิดถึงความหวานของโจ๊กฟักทองไม่ได้
วันนี้ ในที่สุดเขาก็ได้ลิ้มรสมันอีกครั้ง
“ขอบคุณเจ้า”
เมื่อมองจี้ชิงโจวในหน้าจอกลุ่มสนทนา หางตาของอวี๋ฮั่วโค้งขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มที่ปล่อยวาง
วันนั้นตอนกระโจนลงทะเล เขาคิดว่าตนเบื่อหน่ายโลกมนุษย์แล้ว มองผู้อื่นเป็นเพียงมดปลวก
ดังนั้นเขาจึงตีตัวออกห่างจากโลกภายนอก เสาะหาสถานที่ห่างไกลที่แม้แต่เผ่ามารยังคร้านจะย่างกรายเข้าไป แล้วใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพัง
หากไม่ข้องเกี่ยวกับผู้ใด ก็จะไม่มีเรื่องให้เสียใจอีก
ทว่าเมื่อโจ๊กฟักทองชามนี้ลงท้อง อวี๋ฮั่วจึงตระหนักได้ถึงเรื่องหนึ่ง
ที่แท้ แม้จะต้องเสียใจ เขาก็ยังปรารถนาจะอยู่ร่วมกับทุกคน สร้างความทรงจำไว้มากมาย
บางที นี่อาจเป็นเหตุผลที่เมื่อกว่าหมื่นปีก่อน หลังเจ้าหนอนดำจอมขบขบแอบกินผลโอสถ เขาจึงยินดีออกเดินทางไปพร้อมกับพวกตัวป่วนเหล่านี้ ออกจากดินแดนอันห่างไกลที่ตัดขาดจากโลกภายนอก แล้วก้าวเข้าสู่โลกมนุษย์อันเต็มไปด้วยความขัดแย้งกระมัง
อีกด้านหนึ่ง จี้ชิงโจวผู้ได้รับบทตัวแทนอย่างงุนงง ทั้งยังถูกขอบคุณอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ได้แต่เกาหัวอย่างงุนงง “เอ่อ... ไม่ต้องขอบคุณหรอกเจ้าค่ะ?”
“ขออภัย ทำให้เจ้าตกใจแล้วกระมัง?”
เมื่อเห็นท่าทางสับสนของนาง อวี๋ฮั่วก็พลอยได้สติขึ้นมาเล็กน้อย