เพื่อสุขอนามัยของคุกเหมันต์ จี้ชิงโจวจึงไม่ได้กดเปิดซองแดง แต่เลื่อนอ่านข้อความขึ้นไปด้านบน ถึงได้รู้ว่าเวลาผ่านไป 7 วันแล้วนับตั้งแต่นางได้รับยาจากเจ้าหนอนดำจอมขบถ
ในโลกบำเพ็ญเซียนกาลเวลาล่วงเลยโดยไม่รู้ตัว เมื่อผู้บำเพ็ญเพียรเข้าสู่สมาธิฝึกตน แนวคิดเรื่องเวลาของพวกเขาก็พร่าเลือนไป
จี้ชิงโจวรู้สึกว่าผ่านไปเพียงไม่กี่ชั่วยาม ทว่าโลกภายนอกกลับล่วงผ่านไปหลายวันแล้ว
ในวันแรก เจ้าหนอนดำจอมขบถเห็นนางไม่ตอบข้อความ ก็คิดว่านางกินยาเข้าไปเพื่อหลอมรวมมัน จึงส่งข้อความมาอย่างร่าเริงว่า «พอเจ้าหายดีแล้ว จะมีแรงโยนหมั่นโถวให้ข้าหรือยัง?»
เจ้าหนอนดำจอมขบถ: «หมั่นโถว หอมจัง»
ทว่าผ่านไปหนึ่งวันก็ยังไม่ได้รับคำตอบ เจ้าหนอนดำจอมขบถเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงส่งข้อความมาอีกว่า «ทำไมเจ้าไม่สนใจข้าเสียที? ยังหลอมรวมยาไม่เสร็จหรือ? ไม่น่าใช่นะ ข้าอุตส่าห์สุ่ม…เลือกสถานที่ที่สะอาดที่สุดมาให้ น่าจะหลอมรวมได้ง่ายสิ»
เจ้าหนอนดำจอมขบถ: «ถ้าเจอปัญหา อย่าลืมบอกข้านะ ข้าจะช่วยเจ้าเอง!»
สองวันแรก ข้อความของเจ้าหนอนดำจอมขบถยังคงพร่ำไม่หยุดและสดใสร่าเริงเช่นเดิม
พอถึงวันที่สาม แนวข้อความของเจ้าหนอนดำจอมขบถก็พลิกไปอีกทาง: «เจ้าหายดีแล้วใช่ไหม ถึงได้คิดว่าข้าไม่มีประโยชน์แล้ว เลยไม่สนใจข้า?»
เจ้าหนอนดำจอมขบถ: «ที่แท้เจ้าก็แค่ใช้ประโยชน์จากข้า สมแล้วที่…หึ»
วันนั้นเจ้าหนอนดำจอมขบถส่งมาเพียงสองข้อความนี้ จากนั้นก็เงียบหายไป
เมื่อเห็นเช่นนี้ จี้ชิงโจวกะพริบตาปริบ ๆ พลางคิดในใจว่า น้ำเสียงมืดมนราวกับคนปกติเลยแฮะ ต่างจากเจ้าหนอนดำที่ปกติทำตัวเหมือนลูกชายบ้านเศรษฐีผู้โง่เขลาราวกับเป็นคนละตัวกันจริง ๆ
นางเลื่อนอ่านข้อความลงต่อ
วันถัดมา เจ้าหนอนดำจอมขบถส่งข้อความใหม่มา: «เจ้าไม่ได้หลอมรวมยาไม่ได้ แล้วตาย…ไปแล้วหรอกนะ? พูดกับข้าหน่อยสิ!»
จี้ชิงโจว: «» ตายแล้วจะพูดกับเจ้าได้ยังไง?
กลิ่นอายคุ้นเคยกลับมาแล้ว ลูกชายบ้านเศรษฐีผู้โง่เขลากลับมาแล้ว
เจ้าหนอนดำจอมขบถ: «เจ้าตายจริงหรือ? อย่าตายนะ อย่าตายนะ อย่าตายนะ!»
เขาพร่ำพูดสี่คำนั้นซ้ำไปซ้ำมา แม้จะอยู่คนละฟากของหน้าจอ นางก็ยังสัมผัสได้ถึงความไม่อยากเชื่อและความโศกเศร้าอย่างหนักของเขา
หลังจากพูดซ้ำอยู่หลายรอบ ทั้งหน้าจอก็เหลือเพียงเสียงร้องไห้ «ฮือ ๆ ๆ»
หลังจากนั้นทุกวันเขาก็ส่งมาแต่ข้อความ «ฮือ ๆ ๆ» เจ้าหนอนดำจอมขบขวัญร้องไห้ไม่หยุด ไม่ได้ร้องหิวอีกเลย
แม้แต่วันนี้ เขายังส่งข้อความล่าสุดมา: «ฮือ ๆ ๆ ข้าไม่เอาหมั่นโถวแล้ว ข้าจะคายหมั่นโถวคืนให้เจ้า กลับมาได้ไหม? อย่าเมินข้าอีกเลย QAQ»
เขายอมเชื่อว่าจี้ชิงโจวใช้ประโยชน์จากเขา จงใจไม่สนใจเขาเสียยังดีกว่าจะเชื่อว่านางตายไปแล้ว ถึงกับคายหมั่นโถวที่ชอบที่สุดออกมา คืนให้นาง หวังว่านางจะยอมตอบเขาบ้าง
จี้ชิงโจวอดคิดไม่ได้ว่าเจ้าหนอนดำดูจะกลัวนางตายมากจริง ๆ
«ไม่รู้ว่าเคยผ่านอะไรมาถึงได้กลัวการพรากจากเป็นตายขนาดนี้»
ในเวลาเพียงไม่กี่นาทีที่นางอ่านข้อความ ก็มีข้อความ «ฮือ ๆ ๆ» เพิ่มขึ้นมาในหน้าต่างสนทนาอีกหลายข้อความ
จี้ชิงโจวกลัวว่าเจ้าหนอนดำจอมขบถจะร้องไห้จนเป็นลม จึงรีบหยิบหมั่นโถวหลายลูกออกจากถุงเก็บของแล้วโยนเข้าไปในหน้าต่างสนทนา
«มีดอยู่ในมือ สังหารไอ้เผย» ส่งซองแดงหนึ่งซอง
เจ้าหนอนดำจอมขบถตอบกลับมาทันที: «ไอ้เผย! เจ้ายังมีชีวิตอยู่หรือ?!»
เขาดีใจอย่างยิ่ง ส่งข้อความติดกันหลายข้อความ ล้วนเป็นเสียงร้องเจี๊ยวจ๊าวไร้สาระ แสดงความตื่นเต้นในเวลานี้
จี้ชิงโจว: «»
นางกุมขมับ «บอกแล้วไงว่าข้าไม่ใช่ไอ้เผย ไอ้เผยเป็นศัตรูของข้า»
เจ้าหนอนดำจอมขบถ: «ถ้าอย่างนั้นข้าควรเรียกเจ้าว่าอะไร?»
จี้ชิงโจว: «เรียกข้าว่าจันทร์แดงก็แล้วกัน»
นางหัวเราะเย็นชา ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นางจะไม่ใช่จันทร์กระจ่างที่ถูกนิยายต้นฉบับพันธนาการไว้ และต้องตายตั้งแต่เปิดเรื่องอีกต่อไป แต่จะเป็นจันทร์แดงที่ถือมีดไล่ฟันไอ้เผย ให้มันได้รู้ว่าดอกไม้สีแดงสดนั้นเป็นอย่างไร!
เจ้าหนอนดำจอมขบถ: «ได้เลย! เสี่ยวหง!»
จี้ชิงโจว: «» ช่าง…ช่างเป็นชื่อเรียกที่สนิทสนมเหลือเกิน ทำให้นางนึกถึงบ้านเกิดในชาติก่อน
จากนั้นนางก็อธิบายต่อ «ยาที่เจ้ามอบให้ข้าดีมาก เพียงแต่ฤทธิ์ยารุนแรง ข้าเองก็อ่อนแอเกินไป กว่าจะหลอมรวมมันได้จึงใช้เวลาอยู่พักหนึ่ง วันนี้เพิ่งเสร็จ ตอนนี้ข้าไม่เป็นไรแล้ว ขอบใจเจ้า»
เพราะฉะนั้น เลิกร้องไห้ได้แล้วนะ
«ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้»
เจ้าหนอนดำจอมขบถดูจะดีใจมาก «ข้าก็รู้อยู่แล้วว่าไก่น้อยขนโกร๋นพูดไม่มีความจริงสักคำ! ฮี่ ๆ…»
«ไก่น้อยขนโกร๋น?»
เมื่อเห็นว่ามีตัวละครใหม่โผล่มา จี้ชิงโจวจึงถามว่า «นั่นใครหรือ?»
เจ้าหนอนดำจอมขบถ: «ไก่น้อยปากเหม็นตัวหนึ่ง! เจ้าไม่ต้องสนใจหรอก…อ้อ ยาขวดนั้นข้าสุ่ม…เอามาจากตัวมัน มันบอกว่าไม่เอาแล้ว!»
จี้ชิงโจวรู้สึกว่าปฏิกิริยาของเจ้าหนอนดำจอมขบถเมื่อพูดถึงยาดูแปลก ๆ จึงถามว่า «ข้าถามได้หรือไม่ว่ายานั้นชื่ออะไร?»
สำนักอู๋เลี่ยงที่นางสังกัด อย่างไรก็เป็นสำนักบำเพ็ญเซียนชั้นแนวหน้าของโลกผู้บำเพ็ญเซียน ทว่านางกลับไม่เคยได้ยินว่ามียาเช่นนี้มาก่อน ไม่เพียงฟื้นฟูเส้นลมปราณได้ แต่ยังขยายเส้นลมปราณและเพิ่มความเหนียวทนทานให้ด้วย หากศิษย์พี่สามได้ยาขวดนี้ไปในตอนนั้น เขาก็คงไม่…
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ จี้ชิงโจวยิ่งอยากรู้ที่มาของยานี้
หากยังมียาเหลืออยู่ ต่อให้ต้องหมดเนื้อหมดตัว นางก็ยินดีแลก
อย่างไรเสีย หากไม่ได้ศิษย์พี่สาม นางก็คงมีชีวิตไม่ถึงวันนี้
ทว่าเจ้าหนอนดำจอมขบถผู้ตอบทุกคำถามมาตลอดกลับอึกอักขึ้นมาในตอนนี้: «ข้า…ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน»
ฟังน้ำเสียงก็รู้แล้วว่าโกหก
จี้ชิงโจวดูออกว่าเจ้าหนอนดำลำบากใจอยู่บ้าง จึงไม่เปิดโปงเขา แต่รีบเลื่อนข้อความขึ้นไปหาซองแดงที่เจ้าหนอนดำส่งให้นางในวันนั้น
ปกติซองแดงที่ส่งผ่านกลุ่มสนทนาเพนกวินจะบอกชื่อสิ่งของที่อยู่ข้างใน
กลุ่มสนทนาเพนกวินในโลกบำเพ็ญเซียนของนางจะมีฟังก์ชันคล้ายกันหรือไม่นะ?
ถ้ามีก็คงไม่ต้องลำบากใจให้เจ้าหนอนดำบอกคำตอบแล้ว
จี้ชิงโจวคลิกเปิดซองแดงที่เคยถูกเปิดไปแล้วครั้งหนึ่งด้วยความหวังริบหรี่
«เจ้าหนอนดำจอมขบถ» ส่งซองแดงหนึ่งซอง:
ยาที่น่าสงสัย «ซึ่งไม่อาจเอ่ยถึงได้» หนึ่งขวด ได้มาจากสถานที่ «ซึ่งไม่อาจเอ่ยถึงได้» หมายเหตุ: ทางที่ดีอย่าไปสืบสาวที่มาของมันเลยนะ
จี้ชิงโจว: «…» แค่เติมคำว่า «ไม่อาจเอ่ยถึง» ไว้หน้าคำว่ายาตั้งหลายคำ ก็ชวนให้คนคิดไปไกลแล้วไม่ใช่หรือไง!
เมื่อรู้ว่าไม่อาจ «โกง» หาคำตอบจากข้อความซองแดงได้ จี้ชิงโจวจึงต้องยอมแพ้ แล้วเปลี่ยนไปใช้วิธีอื่น นางส่งข้อความหาเจ้าหนอนดำจอมขบถ: «สหายไก่…เอ่อ สหายไก่น้อยผู้นั้น ยังมียาเช่นนี้อีกหรือไม่? ข้ารู้ว่ายานี้ล้ำค่ามาก ข้ายินดีใช้สิ่งของที่เขาต้องการแลกเปลี่ยนอย่างเท่าเทียม»
นางติดหนี้ชีวิตเจ้าหนอนดำกับไก่น้อยไปแล้วหนึ่งครั้ง บุญคุณนี้นางจะจดจำไว้เงียบ ๆ และต้องตอบแทนในภายหลัง แต่เพื่อศิษย์พี่สาม นางจำต้องหน้าด้านถามอีกสักครั้ง
เจ้าหนอนดำจอมขบถ: «ไม่มีแล้ว! ต่อให้มี ไก่น้อยขนโกร๋นก็ไม่ให้หรอก เขาเกลียดมนุษย์อย่างพวกเจ้าจะตาย!»
จี้ชิงโจวชะงัก คำพูดเช่นนี้หมายความว่าเจ้าหนอนดำจอมขบถไม่ใช่มนุษย์หรือ?
ดูจากชื่อ หรือว่าจะเป็นผู้บำเพ็ญปีศาจ?
ในยามนี้เผ่ามารมีกำลังแข็งแกร่ง ไม่พอใจเพียงการตั้งรกรากอยู่ในดินแดนมาร จึงหมายจะรุกรานโลกมนุษย์และโลกปีศาจอยู่เสมอ
เพื่อขัดขวางการรุกรานของเผ่ามาร โลกมนุษย์กับโลกปีศาจจึงร่วมมือกันต่อต้านศัตรู สงครามยืดเยื้อมานับพันปี ทั้งสองโลกเป็นพันธมิตรกันมานานแล้ว ผู้บำเพ็ญมนุษย์กับผู้บำเพ็ญปีศาจส่วนใหญ่สามารถอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข ทว่าก็ยังมีบางส่วนที่เป็นศัตรูกัน
บางทีไก่น้อยที่เจ้าหนอนดำพูดถึง อาจเป็นผู้บำเพ็ญปีศาจที่เป็นปฏิปักษ์กับผู้บำเพ็ญมนุษย์ก็ได้
นางเอ่ยอย่างเสียดาย «ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้»
«หมั่นโถว หอมจัง!»
เวลานั้นเอง ข้อความใหม่จากเจ้าหนอนดำจอมขบถก็เด้งขึ้นมา ดูเหมือนเขากำลังแทะหมั่นโถวอย่างเอร็ดอร่อย
จี้ชิงโจวเห็นข้อความ «ง่ำ ๆ» เด้งขึ้นมาไม่หยุด ความอึมครึมในใจพลันสลายไปบ้าง นางอดยิ้มไม่ได้ «ก็แค่หมั่นโถวเท่านั้นเอง รอข้าออกไปก่อน จะทำซี่โครงตุ๋นซีอิ๊ว ไก่ขอทาน คากิย่าง พระกระโดดกำแพง…รับรองว่าเจ้าจะได้กินจนหนำใจ!»
เจ้าหนอนดำเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตนาง แน่นอนว่านางย่อมไม่หวงอาหารเพียงเล็กน้อยเท่านี้
«ว้าว! นั่นคืออะไรบ้าง? ไม่เคยได้ยินเลย…ไม่สิ เหมือนข้าจะรู้จัก แต่จำไม่ได้แล้ว! ฟังเจ้าพูดแล้วข้าก็น้ำลายไหล!»
คำพูดของเจ้าหนอนดำสับสนวกวน เปี่ยมไปด้วยความคาดหวังต่ออาหารเลิศรส เขาพูดต่อว่า «แต่หมั่นโถวก็อร่อยมากแล้วนะ!»
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนนึกอะไรขึ้นได้แล้วกล่าวอย่างเสียดาย «ถ้ารู้แต่แรกว่าเจ้าไม่เป็นไร ข้าก็ไม่น่าคายหมั่นโถวคืนให้เจ้าเลย เสียดายจริง ๆ»
จี้ชิงโจวนึกถึงซองแดงใบนั้น แล้วพลันนิ่งเงียบไปด้วย
ในตอนนั้นเอง ข้อความใหม่จากเจ้าหนอนดำจอมขบถก็เด้งขึ้นมา: «จริงสิ! ข้าเห็นใต้ข้อความซองแดงเขียนไว้ว่า ถ้าผ่านไป 12 ชั่วยามแล้วอีกฝ่ายยังไม่รับซองแดง ซองแดงก็จะคืนให้ข้า ถึงตอนนั้นข้าค่อยกินเข้าไปใหม่ก็ได้ แบบนี้ก็ไม่เสียของแล้ว!»
น้ำเสียงของเจ้าหนอนดำจอมขบถแจ่มใส «ข้าฉลาดจริง ๆ ฮ่า ๆ!»
จี้ชิงโจวตาแทบถลน «!!!»
เจ้าบอกว่าจะกินอะไรนะ?! เจ้าจะกินอะไรนะ?!!!