หลิ่วฝูรั่วกับเซี่ยจื่อเย่ต่างรู้ดีว่าตนผิด ครั้นเผชิญหน้ากับจี้ชิงโจวที่แผ่ไออาฆาตสีดำออกมาจากร่าง จึงไม่กล้าปริปากแม้แต่คำเดียว พากันก้มหน้าแสดงความสำนึกผิด
จี้ชิงโจวยกมือกุมขมับ “ข้าไม่ได้ห้ามพวกเจ้ากินเสียหน่อย แต่...ไม่ว่าเรื่องใดก็ไม่ควรทำเกินพอดี”
วันหนึ่งกินหมูหมดไปทั้งตัว นี่มันครอบครัวแบบไหนกัน
ถึงอาหารวิญญาณจะมีประโยชน์ต่อร่างกายของผู้บำเพ็ญ แต่การดูดซึมและย่อยก็ต้องใช้เวลาเช่นกัน
จี้ชิงโจวกล่าวว่า “เริ่มตั้งแต่พรุ่งนี้ ข้าจะไม่ทำกับข้าวเพิ่มอีกแล้ว กินหมดก็หมด เข้าใจหรือไม่?”
นางคิดว่า หากไม่ควบคุม ปล่อยให้ทั้งสองกินตามใจชอบต่อไป ร่างกายคงรับไม่ไหว
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็มีแต่ต้องควบคุมอย่างเด็ดขาด
หลิ่วฝูรั่วพยักหน้ารัวราวกับลูกเจี๊ยบจิกข้าว “เข้าใจแล้ว”
เซี่ยจื่อเย่กล่าวว่า “สหายเต๋าจี้ ลำบากท่านทำอาหารแล้ว ให้ข้าล้างชามเก็บกวาดเถิด”
หลิ่วฝูรั่วเบิกตากว้างมองเขา บทพูดนี้มัน...
กลิ่นชาเขียวแรงชะมัด!
เจ้าเล่ห์เกินไปแล้ว!
ถึงกับจงใจแสดงให้จี้ชิงโจวเห็นว่าตนเป็นแม่ศรีเรือน ช่วยล้างชามได้ด้วย
นางเองก็ยอมแพ้ไม่ได้!
หลิ่วฝูรั่วยกมือขึ้นบ้าง “ชิงโจว เช่นนั้นข้าก็...”
“ถ้าเช่นนั้นต้องรบกวนสหายเต๋าเซี่ยแล้ว”
จี้ชิงโจวไหวตัวเร็ว ยกมือปิดปากหลิ่วฝูรั่วไว้ แล้วส่งยิ้มให้เซี่ยจื่อเย่
เซี่ยจื่อเย่ยิ้มตอบนาง “เช่นนั้นเชิญทั้งสองท่านไปยืนรอก่อน ข้าทำความสะอาดเสร็จแล้วจะเชิญสหายเต๋าจี้มาตรวจ หากตรงไหนทำได้ไม่ดี สหายเต๋าจี้ชี้แนะได้เต็มที่ ข้าจะล้างใหม่อีกรอบ”
ท่าทีดีเสียจนจี้ชิงโจวอดคิดไม่ได้ว่า เมื่อครู่ตนใช้น้ำเสียงหนักเกินไปหรือไม่