แม้จะเอ่ยถาม ก็ไม่มีทางได้รับคำตอบ
มีเพียงเสียง “ติ๊งต่อง” ที่ดังขึ้นเป็นครั้งคราว คอยดึงดูดและชี้นำ ราวกับกำลังเตือนจี้ชิงโจวว่า—
การมีอยู่ของฉัน ไม่ใช่ภาพลวงตา
จี้ชิงโจวหลับตาลงครู่หนึ่ง พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง นางก็กลับมามีท่าทีสงบนิ่งดังเช่นปกติ
นางไปหยิบยาโอสถจากห้องปรุงโอสถเล็กน้อย ก่อนออกไปหาอวี๋เซี่ยวเซี่ยว
เพิ่งออกจากถ้ำพำนัก ก็เห็นอวี๋เซี่ยวเซี่ยวกำลังก้มหน้ากดตราหยกสื่อสาร คล้ายกำลังส่งข้อความหาใครบางคน
จี้ชิงโจวถามว่า “ทางบ้านเร่งให้เจ้ากลับไปหรือ?”
อวี๋เซี่ยวเซี่ยวส่ายหน้า “เป็นอาโหยว”
อาโหยวคือจงหลีโหยว ศิษย์คนที่สองของนักพรตไป๋เวย
เขาเข้าสำนักปีเดียวกับอวี๋เซี่ยวเซี่ยว หากนับตามอายุแล้ว เขาแก่กว่าอวี๋เซี่ยวเซี่ยวสองเดือน
แต่ในการทดสอบด่านสุดท้ายของการรับเข้าสำนัก จงหลีโหยวพ่ายแพ้ให้อวี๋เซี่ยวเซี่ยว จึงได้เป็นศิษย์น้องของนาง
จี้ชิงโจวได้ยินแล้วชะงักไป “ศิษย์พี่รองไม่ได้อยู่แนวหน้าหรือ?”
บริเวณแนวหน้ามิติแปรปรวน จึงรับข้อความจากตราหยกสื่อสารไม่ได้ หากต้องการส่งข่าวก็ทำได้เพียงใช้วิธีเก่าอย่างส่งนกกระเรียนบิน
อวี๋เซี่ยวเซี่ยวตอบว่า “เขาออกจากแนวหน้าตั้งแต่เมื่อวาน วันนี้เพิ่งมาถึงเขตที่ใช้ตราหยกส่งข่าวได้”
จี้ชิงโจวกล่าวว่า “แปลกจริง ปกติศิษย์พี่รองไปแนวหน้า อย่างน้อยก็ต้องอยู่สามถึงห้าเดือน คราวนี้เพิ่งไปไม่ถึงเดือน เหตุใดถึงกลับมาแล้ว?”
อวี๋เซี่ยวเซี่ยวส่ายหน้า บอกว่านางเองก็ไม่รู้
“น่าเสียดาย พวกเราต้องไปบ้านเจ้า คราวนี้ศิษย์พี่รองกลับมา คงคลาดกันเสียแล้ว”
บรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องของจี้ชิงโจวต่างมีธุระของตนเอง ปกติจึงพบหน้ากันน้อยครั้ง
อวี๋เซี่ยวเซี่ยวกล่าวว่า “ไม่เป็นไร อย่างไรก็ต้องได้พบกันอยู่แล้ว เวลาก็ไม่เช้าแล้ว พวกเราออกเดินทางกันเถอะ”