จี้ชิงโจวพูดจบก็เอนกายนอนลงอีกครั้ง ท่าทางราวกับเถ้าแก่ที่ไม่คิดจะยุ่งเรื่องใดอีก
อวี๋เซี่ยวเซี่ยวอ้าปาก คล้ายมีบางอย่างอยากพูด
แต่ท้ายที่สุด นางก็ไม่รู้จะพูดอะไร
เมื่อเวลาล่วงเข้าสู่ยามเย็น อวี๋เซี่ยวเซี่ยวเห็นดวงอาทิตย์อัสดงลับหายไปหลังขุนเขา แสงอาทิตย์หม่นสลัว จึงหาโอกาสเอ่ยขึ้นว่า “ศิษย์น้อง พวกเราหาที่พักสักแห่งกันดีหรือไม่?”
“ศิษย์พี่เหนื่อยแล้วหรือ?”
จี้ชิงโจวรับคำราวกับว่าการโต้เถียงกันเมื่อกลางวันไม่เคยเกิดขึ้น
อวี๋เซี่ยวเซี่ยวส่ายหน้า “ไม่เหนื่อย แต่เจ้ามีนิสัยต้องกินข้าวทุกวันมิใช่หรือ?”
ผู้บำเพ็ญทั่วไปล้วนอดอาหารได้ตั้งแต่เนิ่น ๆ แต่จี้ชิงโจวกลับต่างออกไป นางชื่นชอบอาหารเลิศรส จึงยังคงนิสัยกินข้าวไว้
ใช่ว่าจะต้องกินครบสามมื้อตรงเวลาทุกวัน ทว่าในแต่ละวันต้องได้กินสักมื้อ
อวี๋เซี่ยวเซียวกล่าวว่า “วันนี้ใกล้จะผ่านไปแล้ว อย่างน้อยก็ควรกินสักมื้อกระมัง?”
นางเพียงเอ่ยขึ้นลอย ๆ แต่เมื่อจี้ชิงโจวได้ยินว่านางพูดว่าในแต่ละวันต้องกินอย่างน้อยหนึ่งมื้อ เสียง “ติ๊งต่อง” ก็ดังขึ้นในสมองอีกครั้ง
สองสิ่งพันเกี่ยวกันราวเส้นไหม คล้ายกำลังดึงภาพความทรงจำบางอย่างออกมาจากสมองว่างเปล่าของจี้ชิงโจว
จู่ ๆ ศีรษะของจี้ชิงโจวก็เจ็บแปลบ นางสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง
“ศิษย์น้อง?”
อวี๋เซี่ยวเซี่ยวสังเกตเห็นความผิดปกติของนางอย่างว่องไว
“ไม่เป็นไร”
จี้ชิงโจวข่มความไม่สบายไว้ ทำทีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ถ้าศิษย์พี่ไม่พูด ข้าคงลืมไปแล้ว วันนี้ยังไม่ได้กินข้าวเลย”
วันนี้ยังไม่ได้กินข้าว
ทันทีที่เอ่ยประโยคนี้จบ สมองอันว่างเปล่าของจี้ชิงโจวก็คล้ายมีความทรงจำบางอย่างพยายามผุดขึ้นมาอีกครั้ง
ราวกับคำพูดนี้ไม่ได้กล่าวถึงนาง แต่กำลังกล่าวถึงใครบางคน
สัญชาตญาณของร่างกายเตือนนางว่า วันนี้มีคนยังไม่ได้กินข้าว