ลูกเจี๊ยบหัวล้าน: “แม้เจ้าจะอยู่เคียงข้างมารจิตมาหลายปี แต่ก็ยังต้องระวังให้มาก เพราะ... ในหมู่มารจิต มีพวกที่เจ้าเล่ห์ยิ่งกว่านั้นซ่อนอยู่”
จี้ชิงโจวถามว่า “พวกที่เจ้าเล่ห์ยิ่งกว่านั้นหรือ?”
ลูกเจี๊ยบหัวล้าน: “ข้าบอกเจ้าอย่างละเอียดไม่ได้ หากเจ้ารู้ชื่อของพวกมันเข้า บางทีอาจดึงดูดความสนใจได้ แม้ส่วนใหญ่จะไม่มีทางปรากฏตัวในโลกบำเพ็ญเซียนแล้ว แต่ก็ยากจะรับประกันว่าจะไม่มีปลาหลุดรอดแหไป”
สงครามครั้งนั้นทำให้พวกเขาถูกขังอยู่ที่นี่ ก็เพื่อรับมือกับพวกนั้น
……
สำนักอู๋เลี่ยง ยอดเขาโอสถวิญญาณ
เมื่อเห็นข้อความนี้ จี้ชิงโจวก็นิ่งอึ้งไปเล็กน้อย
เดิมทีนางคิดว่าเจ้าหนอนดำจอมขบถกับลูกเจี๊ยบหัวล้าน อาจเป็นผู้บำเพ็ญปีศาจจากโลกคู่ขนาน
แต่จากคำพูดของลูกเจี๊ยบหัวล้าน ดูเหมือนเขาจะรู้จักโลกบำเพ็ญเซียนที่ตนอยู่เป็นอย่างดี ถึงขั้นล่วงรู้ความลับที่นางไม่เคยได้ยินมาก่อน
ปีศาจทั้งสองตนนี้มีที่มาอย่างไรกันแน่...
ระหว่างที่จี้ชิงโจวครุ่นคิด นางก็ตอบไปว่า “ได้ ข้ารู้แล้ว”
นางรู้ว่ามารจิตมีทั้งแข็งแกร่งและอ่อนแอ
ตัวที่นางรับมือเมื่อวานนั้นอ่อนแอ ส่วนมารจิตที่แข็งแกร่งสามารถสร้างความฝันที่แทบไม่ต่างจากความจริงให้ผู้บำเพ็ญได้ ล่อลวงให้คนผู้นั้นตกสู่มรรคามาร
เล่ากันว่าเมื่อหลายพันปีก่อน ซึ่งยังไม่ถึงยุคสิ้นธรรม มีผู้บำเพ็ญคนหนึ่งทะลวงผ่านขั้นทัณฑ์สวรรค์ แต่กลับต้องเผชิญด่านมารจิต
มารจิตใช้ความสามารถของมันดึงผู้บำเพ็ญคนนั้นเข้าสู่ความฝัน ทำให้เขาไม่ตื่นนานหลายสิบปี
หลายสิบปีให้หลัง ผู้บำเพ็ญคนนั้นก็ยังไม่อาจหลุดพ้นจากความฝันที่มารจิตรังสรรค์ขึ้นได้ สุดท้ายจึงจมดิ่งอยู่ในนั้น ตกสู่มรรคามาร และกลายเป็นอาหารของมารจิต
เห็นได้ว่าด่านมารจิตอันตรายเพียงใด