“ข้าไปก่อนละ”
จงหลีโหยวเองก็รีบร้อนกลับแนวหน้า เขามีภารกิจติดตัว และล่าช้ามาหลายวันแล้ว
หลังร่ำลาจี้ชิงโจว จงหลีโหยวก็มุ่งหน้าไปยังป่าไผ่
เขายังไม่ทันได้เข้าไปในเรือน ก็สัมผัสได้ถึงญาณสายหนึ่งกวาดผ่านร่าง จึงอดสงสัยไม่ได้ว่า ในเรือนของศิษย์น้องมีแขกอยู่หรือ?
“เอี๊ยด”
ขณะนั้นเอง ประตูเรือนไผ่ก็เปิดออกเอง ชายหนุ่มชุดขาวผู้หนึ่งก้าวออกมาจากด้านใน เขามีผมยาวดำขลับดุจหมึก รวบไว้เพียงบางส่วนด้วยปิ่นหยกเขียว ใบหน้าซูบซีดเจือความเจ็บป่วย ทว่าก็ยังปิดบังความสง่างามเป็นเลิศของคุณชายผู้สูงส่งไม่ได้
ชายหนุ่มก้าวออกจากเรือนอย่างเชื่องช้า สายลมพัดผ่านป่าไผ่ ชายเสื้อขาวพลิ้วไหว ราวกับเซียนผู้ถูกเนรเทศลงสู่โลกมนุษย์
จงหลีโหยวแทบคิดว่าตนย้อนกลับไปเมื่อสิบปีก่อน ได้พบเด็กหนุ่มผู้สง่างามและเปี่ยมความทะเยอทะยานในวันวานอีกครั้ง
“ศิษย์พี่รอง”
สุ่ยตู้เฉินยิ้มแย้ม ดวงตาเปี่ยมรอยยิ้ม ความหม่นหมองที่เคยมีพลันมลายสิ้น เขาแกว่งตราหยกสื่อสารในมือ “พอท่านกลับมา สำนักก็ครึกครื้นขึ้นทันที”
“เจ้าหนูนี่...!”
จงหลีโหยวอยู่ในขั้นแก่นทองแล้ว ย่อมมองปราดเดียวก็เห็นการไหลเวียนของพลังวิญญาณในร่างสุ่ยตู้เฉิน เขาก้าวเข้าไปด้วยความยินดี ก่อนต่อยไหล่อีกฝ่ายเต็มแรง “เรื่องใหญ่เช่นนี้ เหตุใดไม่เขียนบอกไว้ในจดหมาย!”
สุ่ยตู้เฉินรับหมัดนั้น ร่างมั่นคงไม่โอนเอน แต่ก็ยังยิ้มอย่างจนใจ “ศิษย์พี่รอง ข้าเพิ่งหายดีได้ไม่กี่วัน ทนให้ท่านซัดกระหน่ำเช่นนี้ไม่ไหวหรอก”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเบี่ยงตัวหลีกทาง “เข้าไปคุยกันในเรือนเถิด”
“ได้”
จงหลีโหยวตามเขาเข้าเรือน พอปิดประตูหน้าต่างเรียบร้อยก็เอ่ยถามอย่างอดใจรอไม่ไหว “ตกลงมันเกิดอะไรขึ้น? เจ้าได้พบโชควาสนาอันใดมา?”