แต่ในความเป็นจริง มีหลายเรื่องที่ไม่อาจเหมือนนิยายซึ่งถูกตัดจบกลางคัน แล้วเฝ้าหวังให้ผู้อื่นเขียนต่อจนได้ตอนจบ
สิ่งที่อวี๋ฮั่วคิดถึงนั้น คือจุดจบที่ไม่อาจได้รับคำตอบ ไม่อาจเขียนตอนจบ และทำได้เพียงทิ้งเครื่องหมายมหัพภาคไว้
เขาประคองโจ๊กฟักทองที่ส่งกลิ่นหอมหวานไว้ในมือ ไข่มุกที่ร่วงลงมากระทบลงในชาม
หญิงวัยกลางคนได้สติ รีบรับไข่มุกที่ร่วงลงมาไม่ขาดสายแล้วยัดใส่มือเขา ก่อนกล่าวอย่างจริงจังว่า “เทพสมุทร อย่าร้องไห้อีกเลย น้ำตาที่สำหรับท่านแล้วเป็นเรื่องธรรมดา ในสายตาของมนุษย์ปุถุชนอย่างพวกเรา กลับเป็นสมบัติล้ำค่าที่แลกได้ด้วยทองคำพันตำลึง สมบัตินั้นไม่มีความผิด แต่ใจคนต่างหากที่มีความผิด มันจะนำภัยมาสู่ท่าน ต้องเก็บซ่อนไว้ให้ดี”
อวี๋ฮั่วมองหญิงวัยกลางคนอย่างงุนงง ตลอด 16 ปีที่ผ่านมา เขาใช้ชีวิตอยู่กับคนในเผ่าเท่านั้น แม้จะฟังเรื่องราวมามากมายและคิดว่าตนพอมีความรู้ก็ตาม
แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังไม่เข้าใจคำว่า “ความเป็นจริง” ที่หญิงวัยกลางคนเอ่ยถึง
อย่างไรก็ตาม เขายังคงพยักหน้า รับปากว่าจะไม่ร้องไห้อีก
หลังดื่มโจ๊กฟักทองหมด หญิงวัยกลางคนก็เก็บไข่มุกที่เขาทำร่วงไว้อย่างระมัดระวังลงในถุงผ้าใบหนึ่ง แล้วส่งให้เขา
ถุงผ้าใบนั้นเย็บจากเศษผ้าชิ้นเล็ก ๆ มีรอยต่ออยู่หลายแห่ง แต่ฝีเข็มถี่ละเอียด มองออกว่าผู้เย็บใส่ใจไม่น้อย
หญิงวัยกลางคนกำชับว่า “เทพสมุทร เก็บของพวกนี้ไว้ให้ดี อย่าให้คนอื่นเห็นเชียว”
“ข้าชื่ออวี๋ฮั่ว”
อวี๋ฮั่วรับถุงผ้ามาแล้วบอกหญิงวัยกลางคน
เขาเอ่ยชื่อของตนออกมา และมอบความไว้วางใจให้แก่นาง
จากคำบอกเล่าของเขา หญิงวัยกลางคนจึงรู้ว่าคนในเผ่าของเขากำลังหลบหนี ส่วนเขาพลัดหลงและถูกคลื่นซัดมา