เสียงสตรีแว่วมาอย่างอ่อนโยนและเปี่ยมเมตตา
ทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น ในหัวของอวี๋ฮั่วก็ผุดคำคำหนึ่งขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่—
มารดา
นับตั้งแต่เกิดมา เขาไม่เคยพบหน้ามารดาของตนเลย
ได้ยินจากคนในเผ่าว่า มารดาของเขาคือนักรบที่เก่งกาจที่สุดในเผ่าเจียวเหริน
เพราะมีผู้ทรงพลังเช่นมารดาของเขา ผู้เฒ่าและเด็ก ๆ ในเผ่าเจียวเหรินจึงมีชีวิตสงบสุขได้
มารดาในจินตนาการของอวี๋ฮั่วมีรูปร่างหน้าตาหลากหลาย
แต่ถึงภาพเหล่านั้นจะซ้อนทับกัน ก็ยังไม่อาจประกอบเป็นมารดาที่ชัดเจนขึ้นมาได้
กระทั่งวันที่เผ่าเจียวเหรินพ่ายแพ้ย่อยยับ
คนในเผ่าซึ่งอยู่ในวังใต้ทะเลพาเขาลอยขึ้นสู่ผิวน้ำ
แสงวิญญาณจากฟากฟ้าไกลปะทะกันจนระเบิด สว่างไสวราวดอกไม้ไฟเต็มนภา ส่วนผืนน้ำเบื้องล่างกลับแดงฉานจนแสบตา
มหาสมุทรสีครามถูกย้อมเป็นสีแดง จนชวนให้เข้าใจผิดว่าทะเลมีสีเช่นนั้นมาตั้งแต่แรก
“หนีไปเถิด”
คนในเผ่าที่อยู่ด้านหลังรู้ดีว่าสถานการณ์ไม่อาจพลิกกลับแล้ว
หากยังไม่ไปตอนนี้ เผ่าเจียวเหรินย่อมมีแต่ต้องล่มสลาย
ไข่มุกที่เปื้อนสีของสายน้ำจมลงสู่ทะเล เหล่าเจียวเหรินออกจากวังใต้ทะเลซึ่งพำนักมานาน มุ่งหน้าแหวกว่ายไปยังดินแดนไกลโพ้นที่ไม่รู้จัก
อวี๋ฮั่วที่กำลังจากไปพร้อมคนในเผ่าอดหันกลับไปมองสนามรบเป็นครั้งสุดท้ายไม่ได้
ได้ยินมาว่ามารดาอยู่ที่นั่น
กองทัพเผ่ามารดุดันเกรียงไกร หมายจะฝ่าแนวป้องกันของเผ่าเจียวเหรินที่ใกล้พังทลาย
ทันใดนั้น ลำแสงสีน้ำเงินสายหนึ่งก็พุ่งทะยานขึ้นฟ้า
เสียงร้องด้วยความตกใจของเหล่าเจียวเหรินดังมาจากไกลลิบ ทว่าอวี๋ฮั่วกลับได้ยินอย่างชัดเจน
คนในเผ่าตะโกนว่า—
“แม่ทัพ!”
แม่ทัพ
เป็นเกียรติยศที่มีเพียงนักรบผู้เก่งกาจที่สุดของเผ่าเจียวเหรินเท่านั้นจึงจะได้รับ