“อาหวัง!”
อวี๋ฮั่วยังไม่ทันเอ่ยปาก สตรีผู้นั้นก็คว้าขากางเกงของชายหนุ่มไว้แน่น แววตาเต็มไปด้วยคำวิงวอน
“ท่านแม่ ข้าแค่อยากรู้อยากเห็นน้องชายคนใหม่ของข้า ท่านจะตื่นเต้นอะไรนักหนา?”
ชายหนุ่มมองสตรีผู้นั้นด้วยสีหน้าเย็นชาแต่แววตากลับเย้ยหยัน ก่อนจะกระชากขาของตนออกอย่างแรง
สตรีผู้นั้นฟุบอยู่บนพื้น เอ่ยเสียงสั่นเครือว่า “เจ้า...น้องชายบุญธรรมของเจ้าเป็นเพียงคนธรรมดาเท่านั้น...”
“ได้ ๆ เขาเป็นคนธรรมดา เป็นแน่นอน”
ชายหนุ่มกลอกตา ก่อนหันไปมองอวี๋ฮั่วที่สีหน้าเคร่งขรึมลง แล้วเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า “น้องชายที่รัก รู้ว่าพี่จะกลับมาวันนี้ เลยลงไปจับปลามาให้พี่โดยเฉพาะหรือ? ท่านแม่ ไปต้มแกงปลาเถิด ข้าหิวแล้ว”
ยามพูด เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองสตรีผู้นั้น น้ำเสียงวางอำนาจราวกับสั่งคน
สตรีผู้นั้นกลับรับคำ ก่อนจะลุกขึ้นไปรับปลาจากมืออวี๋ฮั่ว
อวี๋ฮั่วมองรอยน้ำตาบนใบหน้านาง อยากยื่นมือไปเช็ดให้
แต่เพิ่งขึ้นมาจากทะเล ร่างกายของเขาก็เปียกโชกเช่นกัน มือจึงยกขึ้นได้เพียงครึ่งทางก่อนจะลดลง
“แม่ไม่เป็นไร”
สตรีผู้นั้นสังเกตเห็นความกังวลของเขา จึงฝืนยิ้มให้
แต่รอยยิ้มของนางในยามนี้กลับดูฝืนใจอย่างยิ่ง ไม่เหมือนรอยยิ้มสดใสในวันวาน
นางกล่าวต่อว่า “นี่คือ...พี่ชายของเจ้า เฉินวั่ง เขาทำงานบนบกมาหลายปีแล้ว เจ้า...ไปคุยกับเขาเถอะ”
คำพูดของนางฟังดูคล้ายกำลังเตือนอวี๋ฮั่วว่าอย่าพูดสิ่งที่ไม่ควรพูด
อวี๋ฮั่วพยักหน้า
“น้องชาย มานี่ ๆ...”
เฉินวั่งจัดโต๊ะเก้าอี้ที่ล้มอยู่บนพื้นให้เข้าที่ แล้วกวักมือเรียกอวี๋ฮั่วให้นั่งลง