จี้ชิงโจวได้ยินดังนั้นก็ประหลาดใจอยู่ชั่วขณะ
นางคิดว่า ด้วยนิสัยเคร่งครัดและเที่ยงตรงของเซี่ยจื่อเย่ เขาไม่มีทางยอมให้คำสัตย์มารจิตกับนางได้
ที่จริงจี้ชิงโจวแอบกระตุ้นยันต์เคลื่อนย้ายแบบสุ่มระดับสูงไว้แล้ว ตั้งใจว่าหากเซี่ยจื่อเย่ปฏิเสธ นางจะส่งเขาออกไปทันที
แต่ใครจะคิดว่าเซี่ยจื่อเย่กลับตอบตกลงอย่างรวดเร็ว
เร็วเสียจนนางนึกว่ามีแผนอะไรแอบแฝงอยู่
ทว่าเมื่อเซี่ยจื่อเย่กล่าวจบ พลังวิถีสวรรค์ไร้รูปร่างสายหนึ่งก็แผ่ลงมาจากรอบด้าน เป็นสัญญาณว่าคำสัตย์มีผลแล้ว ไม่มีทางเสแสร้งได้
จี้ชิงโจวจึงเก็บกระบี่ในมือ แล้วเร่งฝีเท้าไปหาหลิ่วฝูรั่ว ก่อนทำมุทราร่ายคาถาเสริมผนึกให้นาง
ขณะที่ปลายนิ้วของจี้ชิงโจววาดอักขระกลางอากาศ แรงกดดันอึดอัดจนแม้แต่ผู้บำเพ็ญขั้นหยวนอิงยังแทบหายใจไม่ออกก็แผ่กระจายไปทั่วเปลือกหอยไข่มุกคลื่นสมุทร
เซี่ยจื่อเย่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูคล้ายไม่สบายตัวอยู่บ้าง แต่ก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดจี้ชิงโจวจึงกล้าพูดว่านางสามารถผนึกไอมารในร่างหลิ่วฝูรั่วได้
วิชาผนึกอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้...
ในยุคนี้มีเพียงนางเท่านั้น
จี้ชิงโจวประทับวิชาผนึกบทสุดท้ายลงในร่างหลิ่วฝูรั่ว ไอมารที่วนเวียนอยู่รอบกายนางไม่ยอมจางหาย ในที่สุดก็หดกลับไปอย่างไม่เต็มใจ
ทว่าอักขระสีดำระหว่างคิ้วของหลิ่วฝูรั่วกลับไม่เลือนหายไปเหมือนก่อนหน้า หากแต่ประทับแน่นบนผิวหนังราวกับรอยสัก
“ชิงโจว...”
หลิ่วฝูรั่วลืมตาขึ้น ใบหน้าซีดขาว
นางสบตาจี้ชิงโจว และเห็นเงาสะท้อนของตนเองในดวงตาของอีกฝ่าย
“ดวงตาของข้า...!”
รูม่านตาของหลิ่วฝูรั่วหดเล็กลง
ในเงาสะท้อน ดวงตาข้างหนึ่งของนางไม่ขาวดำแยกจากกันอย่างมนุษย์อีกต่อไป หากดำสนิทไปทั้งดวง!