หลังกล่าวลาผู้อาวุโสสิง จี้ชิงโจวกับจงหลีโหยวก็กลับไปยังยอดเขาโอสถวิญญาณ
จี้ชิงโจวไม่สะดวกเดินไปไหนมาไหน จึงพาศิษย์พี่รองไปยังถ้ำพำนักของตน แล้วชงชาให้เขาถ้วยหนึ่ง
จงหลีโหยวยกชาดื่มจนหมดในอึกเดียว ก่อนจะลุกขึ้นกล่าวว่า “ข้าต้องกลับแนวหน้าแล้ว”
จี้ชิงโจวประหลาดใจ “เร็วเพียงนี้หรือ?”
จงหลีโหยวเพิ่งกลับมาแท้ ๆ ก็ต้องไปแล้วหรือ?
“ครั้งนี้ข้ากลับมา ก็เพื่อหนุนหลังเจ้าโดยเฉพาะ จะได้ไม่ให้พวกนั้นคิดว่ายอดเขาโอสถวิญญาณของเราไม่มีใครอยู่”
จงหลีโหยวกล่าวเสียงเรียบ “น่าเสียดายที่ผู้อาวุโสสิงลงมือเร็วเกินไป ข้าเกือบจะหักแขนขาทั้งสี่ของเถาฉีได้อยู่แล้ว แค่หักมือเขาเท่านั้น นับว่าถูกเกินไปจริง ๆ”
จี้ชิงโจวกล่าวว่า “หากผู้อาวุโสสิงไม่ห้าม แล้วปล่อยให้ท่านทำลายแขนขาเถาฉี เรื่องคงบานปลาย”
“เรื่องบานปลายไปแล้ว”
จงหลีโหยวกล่าวอย่างมีนัย “ข้านึกว่าจะต้องถูกขังต่ออีกหลายวัน ไม่นึกเลยว่าเจ้าสำนักจะปล่อยข้าออกมา”
เมื่อเอ่ยถึงเจ้าสำนัก จี้ชิงโจวก็ขมวดคิ้วเช่นกัน นางหยิบผลไม้รวมปราณระดับปฐพีที่เขามอบให้ขึ้นมา แล้วกล่าวว่า “ข้าก็ไม่คิดเหมือนกันว่าเจ้าสำนักจะชดเชยสิ่งนี้ให้ข้าเป็นพิเศษ”
จงหลีโหยวไม่ใส่ใจ “นี่ก็สมควรแล้วไม่ใช่หรือ? เจ้าแบกรับความผิดก้อนโตแทนคนอื่น! เผยลั่วเฟิงเป็นผู้บำเพ็ญมาร ทั้งสำนักกลับไม่มีใครดูออก คนที่ควรขายหน้าคือสำนักอู๋เลี่ยง แต่กลับผลักเจ้าออกมาเพียงคนเดียว แล้วยังบอกว่าเป็นความผิดของเจ้า... หึ พวกเสแสร้งทั้งนั้น!”
เขาเกลียดชังการชิงดีชิงเด่นและวางแผนลับหลังเป็นที่สุด ทั้งยังรังเกียจพวกฉวยโอกาสซ้ำเติมจี้ชิงโจว
จี้ชิงโจวส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “ศิษย์พี่รอง ท่านไม่รู้สถานการณ์ในวันนั้น จึงไม่เข้าใจความหมายของข้า”