“เจ้า... เจ้านี่มัน—”
หญิงวัยกลางคนโกรธเฉินวั่งจนพูดไม่ออก
เฉินวั่งกลับผลักนางออกอย่างรำคาญ
หญิงวัยกลางคนไม่ทันตั้งตัว ถูกเขาผลักอย่างแรง—
“โครม!”
ศีรษะกระแทกมุมโต๊ะ เลือดไหลทะลักทันที!
“ท่านแม่!”
ดวงตาของอวี๋ฮั่วแดงก่ำ
“เพียะ!”
ชั่วพริบตานั้น อวี๋ฮั่วกลับดิ้นจนเชือกที่มัดเขาขาดสะบั้น!
เขาเป็นคนเผ่าเจียวเหริน แม้ยังไม่ก้าวเข้าสู่เส้นทางบำเพ็ญอย่างแท้จริง แต่ก็แข็งแกร่งกว่าคนธรรมดาโดยกำเนิด
ยาที่เฉินวั่งซื้อมา ซึ่งอ้างว่าสามารถทำให้เทพสมุทรสลบได้นั้น แท้จริงก็เป็นเพียงยาสลบฤทธิ์แรงเท่านั้น
อวี๋ฮั่วอาจถูกมันทำให้หมดเรี่ยวแรงอยู่ชั่วครู่ แต่ด้วยร่างกายอันแข็งแกร่งแต่กำเนิด เขาจึงขับฤทธิ์ยาออกจากร่างได้อย่างรวดเร็ว
“เจ้า... เจ้า...”
เมื่อเห็นอวี๋ฮั่วลุกขึ้น ร่างสูงใหญ่ของเขาทอดเงาทาบใบหน้าตน เฉินวั่งก็เกิดความหวาดกลัวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว พลางถอยหลังไปก้าวหนึ่ง
อวี๋ฮั่วกลับยื่นมือออกไปฉับพลัน บีบคอเขาไว้แน่น แล้วยกขึ้นจากพื้น
“อึก... อึก...!”
เท้าทั้งสองของเฉินวั่งลอยคว้าง เตะไปมาไม่หยุด
อวี๋ฮั่วเกิดจิตสังหารขึ้นแล้ว เขาอยากส่งมนุษย์น่ารังเกียจผู้นี้ไปตายเสียเดี๋ยวนี้!
ทว่า—
“อย่า... อย่านะ...”
หญิงวัยกลางคนที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้นฝืนเอ่ยขึ้น “อย่าฆ่าเขา...”
แววตาของอวี๋ฮั่วไหววูบ เขากัดฟัน ก่อนจะโยนเฉินวั่งไปด้านข้าง แล้วอุ้มหญิงวัยกลางคนขึ้นวิ่งออกไป
เมื่อหลายวันก่อน ป้าหวังล้มป่วย สามีของนางจึงพายเรือพานางขึ้นฝั่งไปหาหมอ
ตอนนั้นอวี๋ฮั่วจึงจำได้ว่า บนเกาะไม่มีร้านยา หากอยากช่วยชีวิตคน ก็ต้องไปยังแผ่นดินใหญ่
ทว่าเมื่อเขาอุ้มหญิงวัยกลางคนวิ่งไปถึงชายทะเล ตั้งใจจะแปลงร่างแล้วพานางไปบนบก กลับมีคนดึงแขนเสื้อเขาไว้