“ซูเฉิงซื่อ เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาตัดสินข้า!!!”
เย่เวิ่นเทียนพุ่งออกมาจากแถวกองทัพโดยตรง หน้าตาเต็มไปด้วยโทสะ ตวาดถามเสียงดัง
ท่านเจ้าสำนักซูยังคงหรี่ตาทั้งสองข้าง กล่าวอย่างไม่เร่งรีบว่า “ข้าไม่มีสิทธิ์ แต่ผู้นั้นที่อยู่เหนือข้ามี เป็นผู้ให้ข้ามา”
เย่เวิ่นเทียนได้ยินดังนั้น แววตาพลันแข็งทื่อ
ที่ซูเฉิงซื่อกล่าว ผู้นั้นที่อยู่เหนือขึ้นไป คิดได้ว่าเป็นใคร!
เรื่องนี้ไปสะเทือนถึงผู้นั้นได้อย่างไร
“ข้าไม่ยอม! ข้าไม่ยอม!”
เย่เวิ่นเทียนเดือดดาล
ท่านผู้อาวุโสซูส่ายศีรษะเบา ๆ “เย่เวิ่นเทียน ข้าได้แจ้งให้เจ้าล้มเลิกการแก้แค้นล่วงหน้าแล้ว เป็นเจ้าไม่ฟังเอง”
“หากเรื่องนี้จบลงเพียงนี้ บางทีเจ้ายังรักษาชีวิตไว้ได้ ตระกูลเย่ยังพอรักษากำลังไว้ได้บ้าง”
“หากเจ้ายังคงดื้อรั้นต่อไป ตระกูลเย่จะพินาศด้วยน้ำมือเจ้า”
เย่เวิ่นเทียนใบหน้าบิดเบี้ยว จู่ ๆ ก็ลงมือด้วยโทสะรุนแรง
“วันนี้ไม่มีใครหยุดข้าได้ ข้าจะฆ่าพวกมัน!”
ลมปราณระเบิดออก หมัดเดียวพุ่งใส่หลี่เฉินอัน
นี้คือการสูญเสียสติสัมปชัญญะโดยสิ้นเชิง
ดวงตาที่หรี่อยู่ของท่านเจ้าสำนักซูเปล่งแสงสีทองวาบหนึ่ง
เห็นเพียงเขายกมือเบา ๆ ลมปราณหมุนเวียน เบื้องหลังคล้ายมีภาพวงจรหยินหยางปรากฏ ฝ่ามือเดียวผลักใส่เย่เวิ่นเทียนที่สังหารมาด้วยความเดือดดาล
ฟืด－－
เย่เวิ่นเทียนรับฝ่ามือของท่านเจ้าสำนักซู เลือดพุ่งกระเด็นล้มกลิ้งออกไป
“หากกล้าขัดขืน ถูกสังหารทันที!”
เสียงเย็นเยียบของท่านเจ้าสำนักซูดังออกมา
เย่เวิ่นเทียนจึงได้สติสงบลง เหงื่อเย็นผุดทั่วร่าง เมื่อครู่เขาใจร้อนเกินไปแล้ว