"โง่แล้ว เพราะเขาไม่ได้แพ้เฉียบพลันสักหน่อย!"
เสียงแหลมนั้นดังขึ้นมาขัดจังหวะ
ทุกคนพากันหันไปมองต้นเสียง
พบว่าเป็นชายหนุ่มในชุดดำ ท่าทางขี้เกียจงัวเงีย
ข้างกายยังมีสาวงามหมดจดนั่งอยู่
ชายหนุ่มคนนั้นก็คือหลี่เฉินอัน
หมอเกาจิ่งรุ่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย มองไปที่หลี่เฉินอันแล้วกล่าวว่า "คุณบอกว่าชายชราไม่ได้แพ้ งั้นเป็นอะไร?"
"ถูกพิษ"
หลี่เฉินอันตอบเรียบ ๆ
"อะไรนะ? ถูกพิษ?"
"จะเป็นไปได้ยังไงว่าถูกพิษ?"
"ใช่แล้ว! พ่อหนุ่ม ไม่รู้ก็อย่ามาพล่าม!"
"คุณเป็นหมอรึเปล่า? อย่าเพ้อเจ้อ!"
"หมอจากโรงพยาบาลใหญ่เขายังบอกว่าแพ้เลย!"
……
คนรอบข้างพากันส่งเสียงเซ็งแซ่ ไม่เชื่อคำพูดของหลี่เฉินอัน
"อืม...ไม่เลว!"
"คุณบอกว่าชายชราถูกพิษ งั้นบอกได้ไหมว่าเขาถูกพิษอะไร?" เกาจิ่งรุ่ยขมวดคิ้วถามหลี่เฉินอัน
"ไม่รู้" หลี่เฉินอันยังคงตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"หา?"
"ไม่รู้ แล้วมามั่วอะไรที่นี่!"
"ปากบอกว่าถูกพิษ แต่กลับไม่รู้ว่าถูกพิษอะไร?"
"พ่อหนุ่ม ไม่รู้ก็อย่าเพิ่งมาป่วน เกรงว่าจะไปขัดขวางการรักษาของฝั่งหมอเขา!"
……
คราวนี้ ผู้โดยสารรอบข้างบนเครื่องบินต่างก็มองว่าหลี่เฉินอันมั่วไปเรื่อย มาแส่หาเรื่อง
พิษในโลกนี้มีมากมายนับไม่ถ้วน หลี่เฉินอันไม่มีทางรู้จักพิษทั้งหมด ยิ่งกว่านั้นพิษหลายชนิดก็ปรุงขึ้นมาเอง แถมตั้งชื่อเองทั้งนั้น
การที่หลี่เฉินอันไม่รู้ก็เป็นเรื่องปกติ แต่ไม่รู้ ไม่ได้หมายความว่าเขาถอนพิษไม่ได้
"หุบปาก!" มู่ชิงเกอตวาดแหว "พวกคุณรู้จักอะไรบ้าง น้องร่วมอาจารย์ข้าบอกว่าเขาถูกพิษ ก็ต้องใช่อย่างนั้น!"