เย่เทียนชิงตายแล้ว เขยของตระกูลเย่แห่งเซี่ยตูตายแล้ว
เว่ยเจ้าตงมีสีหน้าหวาดกลัว ดวงตาเหม่อลอย
จบสิ้น ทุกอย่างจบสิ้น!
เย่เทียนชิงตายแล้ว ตัวเขาเองก็จะถูกสอบสวน ตำแหน่งผู้รับผิดชอบเขตทหารเจียงเฉิงของเขาคงรักษาไว้ไม่ได้แน่ แถมยังอาจมีอันตรายถึงชีวิต
อย่างไรก็ตาม หลี่เฉินอันกับผู้หญิงที่ฆ่าเย่เทียนชิงก็ไม่มีทางหนีรอด ทั้งคู่จะถูกตระกูลเย่แห่งเซี่ยตูล้างแค้นอย่างสาหัส
เขยตระกูลเย่ถูกฆ่า ตระกูลเย่จะยอมปล่อยเรื่องนี้ไปได้อย่างไร!
เว่ยเจ้าตงจ้องมองหลี่เฉินอันและมู่ชิงเกออย่างลึกซึ้ง แล้วอุ้มร่างไร้วิญญาณของเย่เทียนชิงขึ้น โดยไม่พูดอะไรสักคำ พาทหารเจียงเฉิงที่เหลือถอยกลับไป
"ศิษย์พี่ เย่เทียนชิงน่าจะให้ข้าเป็นคนฆ่าเอง จะได้ไม่พาลำบากมาถึงศิษย์พี่" หลี่เฉินอันหันไปพูดกับมู่ชิงเกอ
"อะไรคือลำบากไม่ลำบาก เจ้าพูดกับข้าแบบนี้ ข้าไม่พอใจนะ!" มู่ชิงเกอแสร้งทำเป็นโกรธ
หลี่เฉินอันรู้สึกทั้งขำทั้งอึดอัด นางรู้ดีว่าศิษย์พี่หกมีนิสัยแบบนี้
"ศิษย์น้อง อย่าพูดมาก เรื่องนี้ข้าจัดการเอง!" มู่ชิงเกอกล่าว
หลี่เฉินอันรู้สึกซาบซึ้งใจ ศิษย์พี่ต้องรู้แน่ว่าถ้านางฆ่าเย่เทียนชิงจะเกิดผลอะไรตามมา แต่นางก็ทำไปโดยไม่ลังเล
"ตระกูลเย่อะไรนั่นจะล้างแค้นก็มาเลย ข้าไม่กลัวพวกเขาหรอก ถ้าไม่ได้เรื่องก็เรียกศิษย์พี่คนอื่นๆ ของเจ้ามา แล้วไปกวาดล้างตระกูลเย่ให้สิ้นซาก!"
นิสัยหยิ่งยโสของมู่ชิงเกอนี้ ไม่แพ้หลี่เฉินอันเลย
หรืออาจกล่าวได้ว่า หลี่เฉินอันบนเขาก็ได้รับอิทธิพลจากเหล่าศิษย์พี่เหล่านี้ จึงไม่ยำเกรงฟ้าดิน
ทั้งคู่ไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ
"ศิษย์น้อง ข้าอุตส่าห์มาจากโมหยวนเพื่อตามหาเจ้าโดยเฉพาะ เจ้าไม่เลี้ยงอาหารมื้อใหญ่ให้ข้าหน่อยหรือ!" มู่ชิงเกอยิ้มแย้มมองหลี่เฉินอัน