คฤหาสน์ตระกูลหาน ราวกับนรกอสูร
องครักษ์เทียนสิงหนึ่งหมื่นนาย บัดนี้ตายเจ็บบาดล้มจนแทบไม่เหลือ
ทว่าหลี่เฉินอันยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่สะทกสะท้าน
ประหนึ่งเทพสังหารเสด็จลงมา ไร้ผู้ต้านทานได้
"หยุดเดี๋ยวนี้!!!"
หานเทียนสิงตะโกนลั่นด้วยความโกรธ
ปล่อยให้หลี่เฉินอันฆ่าต่อไป องครักษ์เทียนสิงของเขาก็คงตายหมดสิ้น องครักษ์เทียนสิงแต่ละนายล้วนเป็นสิ่งที่เขาทุ่มเทแรงใจฟูมฟักขึ้นมา
และหากไร้องครักษ์เทียนสิง ตำแหน่งอิทธิพลใต้ดินของเจียงเฉิงที่สมาคมเทียนสิงครองอยู่ก็จะไม่มั่นคง
หัวหน้าองครักษ์เทียนสิงรีบออกคำสั่งให้ถอยทันที
องครักษ์เทียนสิงเหล่านี้มาไว หนีไว แต่ละคนต่างขวัญหนีดีฝ่อ ภาพในวันนี้จะต้องกลายเป็นฝันร้ายที่ไม่มีวันลบเลือนไปจากใจ
หลี่เฉินอันไม่ได้ไล่ตาม พวกมดปลวกเหล่านี้ไม่มีค่าพอให้เขาไล่ตาม
กระบี่บินน้ำพุธาราสีหยก ลอยวนอยู่เหนือศีรษะหลี่เฉินอัน ยังคงเปล่งแสงเรืองสีเขียว ประกายคมสะท้อนวาววับ
แม้จะสังหารคนไปหลายพัน แต่คมกระบี่ปราศจากหยดเลือด บริสุทธิ์ไร้ที่ติ
"เจ้าต้องการอะไรกันแน่?"
หานเทียนสิงจ้องหลี่เฉินอันเอ่ยปาก
จ้าวสวรรค์แห่งเจียงเฉิงผู้นี้ ณ บัดนี้ไม่มีเค้าความมั่นใจและควบคุมทุกอย่างได้เหมือนตอนแรกอีกแล้ว ใบหน้าเผยความหวาดกลัวและหวาดระแวง
"ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือ? ส่งแกไปพบยมบาล ล้างแค้นให้ตระกูลเวินที่ถูกสังเวียนทั้งตระกูล!" หลี่เฉินอันกล่าวเสียงเย็น
หานเทียนสิงหน้าถอดสี เขามองหลี่เฉินอัน เสียงทุ้มต่ำ "ข้ายอมรับ ข้าประเมินเจ้าต่ำไปจริง ๆ!"
"แต่เจ้ารู้ไหม ฆ่าข้าแล้วจะเกิดผลอะไรตามมา?!"
"ไม่อยากรู่ ฉะนั้นแกตายเสียเถอะ!"
เสียงยังไม่ทันขาดคำ หลี่เฉินอันก็บังคับกระบี่บินน้ำพุธาราสีหยก สังหารใส่หานเทียนสิงแล้ว
ลำแสงสีเขียวหยกหนึ่งสายพุ่งออกมา รวดเร็วประหลาด แทงตรงไปยังหว่างคิ้วของหานเทียนสิง