“นายน้อย เรื่องใหญ่แล้ว!” เสียงของโบตั๋นแฝงความตึงเครียดที่หาได้ยาก
“ข่าวล่าสุดแจ้งว่า เพราะนายน้อยสังหารจ้าวสวรรค์ ตระกูลหานเพื่อแก้แค้น ยอมทุ่มหมดหน้าตัก ออกคำสั่งล้างแค้นนองเลือด ตั้งค่าหัวสูงถึงหนึ่งพันล้าน เพียงเพื่อเอาศีรษะของนายน้อย”
หลี่เฉินอันฟังจบ กลับเพียงเลิกคิ้วเล็กน้อย สีหน้ายังเรียบเฉย มุมปากกระทั่งยกยิ้มเย็นชา “ศีรษะของข้า พวกมันตีราคาไว้แค่เงินเล็กน้อยเท่านี้หรือ?”
โบตั๋น “…”
หนึ่งพันล้านเป็นเงินเล็กน้อยหรือ?
“ตอนนี้ กองกำลังใหญ่ในเจียงเฉิงแทบทั้งหมดต่างหมายตาค่าหัวหนึ่งพันล้านนั่น พากันหมายจะลงมือกับนายน้อย! แม้แต่กองกำลังบางส่วนในไห่เฉิงก็แอบเข้าร่วมการล่าครั้งนี้ด้วย” เสียงโบตั๋นแฝงความร้อนรน
“นายน้อย ท่านกลายเป็นเป้าหมายที่ถูกเพ่งเล็งจากทั้งเจียงเฉิง เป็นศัตรูสาธารณะของเจียงเฉิงไปแล้ว สถานการณ์เช่นนี้เสียเปรียบท่านยิ่งนัก!” โบตั๋นจ้องมองหลี่เฉินอันด้วยความกังวล ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเป็นห่วง
หลี่เฉินอันกลับหัวเราะเย็น แววตาฉายแววดูแคลน “พวกมันอยากหาที่ตาย ข้าย่อมตามใจถึงที่สุด!”
“ข้าไม่รังเกียจที่จะเปลี่ยนเจียงเฉิงให้เป็นเมืองร้าง!”
คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความโอหังและหยิ่งทะนง กลิ่นอายความมั่นใจไร้ผู้เทียบแผ่ซ่านออกจากร่าง
สัมผัสถึงความเชื่อมั่นที่ไม่อาจตั้งคำถามซึ่งแผ่ออกมาจากตัวหลี่เฉินอัน ใจของโบตั๋นก็ค่อยๆ สงบลง ความกังวลไม่ได้เข้มข้นเหมือนแรกเริ่ม
…
กลางดึก เมฆดำคลุ้มเหมือนปุยนุ่นหนา ปกคลุมแสงจันทร์แจ่มกระจ่างไว้ไม่ให้ลอดผ่านแม้แต่น้อย
วิลล่าหลงจิ่งที่ไห่เฉิง ตกอยู่ในความมืดมิดล้ำลึก
ภายใต้ร่มเงาราตรีเช่นนี้ เงาคนเลือนราง ลับๆ ล่อๆ กองกำลังต่างถิ่นเจ็ดแปดกลุ่มแทรกซึมเข้ามาอย่างเงียบเชียบในที่มืดรอบวิลล่า
เป้าหมายเดียวของพวกเขาคือลอบสังหารหลี่เฉินอัน ชิงค่าหัวสูงถึงหนึ่งพันล้านนั้น