ในดวงตาของหลี่เจินอีวาบผ่านความแน่วแน่ นางไม่มีทางยอมให้ใครมาดูหมิ่นหลี่เฉินอันเป็นอันขาด
ต่อหน้าหลี่เฉินอันเท่านั้นที่นางจะแสดงด้านที่อ่อนแอออกมา แต่ต่อหน้าผู้อื่น นางจะรักษาท่าทีที่แข็งกร้าวอยู่เสมอ
เมื่อเผชิญการยั่วยุและคำด่าทอของลู่ซวง หลี่เจินอีไม่รีรอเลยแม้แต่น้อย ลงมือทันที
ลู่ซวงรู้สึกมึนงงที่ถูกตี นางไม่คิดว่าจะมีใครกล้าตีตน แต่สิ่งที่ทำให้นางมึนงงยิ่งกว่าไม่ใช่การถูกตี ทว่าเป็นคำพูดของหลี่เจินอี
"สี่ตระกูลใหญ่แห่งไห่เฉิงถูกกวาดล้างแล้วงั้นรึ?!" ลู่ซวงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ นางเพิ่งกลับมาถึงไห่เฉิงแล้วก็มาหาหลี่เฉินอันทันที จึงไม่รู้เรื่องนี้เลย
ผู้หญิงคนนี้บอกว่าหลี่เฉินอันคนเดียวกวาดล้างสี่ตระกูลใหญ่แห่งไห่เฉิงน่ะหรือ? เป็นไปได้อย่างไร?
ลู่ซวงแม้จะไม่ใช่คนไห่เฉิง แต่นางก็รู้ว่าสี่ตระกูลใหญ่แห่งไห่เฉิงนั้นมีอำนาจและทรัพย์สินมหาศาล ผู้มีตัวตนเช่นนั้นจะถูกกวาดล้างตระกูลได้อย่างไร?
ลู่ซวงหัวเราะเยาะด้วยสีหน้าดูแคลน "แกอยากจะช่วยแก้ต่างให้ผัวแก แต่อย่างน้อยก็พูดอะไรที่มันน่าเชื่อหน่อยสิ!"
"หลี่เฉินอันจะกวาดล้างสี่ตระกูลใหญ่แห่งไห่เฉิงได้น่ะ เรื่องตลกชัด ๆ!"
"ถ้าบอกว่าสี่ตระกูลใหญ่แห่งไห่เฉิงสามารถบดขยี้เขาได้ ข้าถึงจะเชื่อ!"
ลู่ซวงไม่เชื่อเลยว่าหลี่เฉินอันจะกวาดล้างสี่ตระกูลใหญ่แห่งไห่เฉิงได้
ดวงตางดงามคู่หนึ่งของหลี่เจินอีจ้องมองลู่ซวง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เจ้านี่ช่างโง่เขลาจนน่ากลัว"
"ถ้าเจ้าลองไปถามดูสักนิดในไห่เฉิง ก็จะรู้ว่าสี่ตระกูลใหญ่ยังอยู่หรือไม่ และใครกันแน่ที่กวาดล้างสี่ตระกูลใหญ่!"
เวลานี้ สาวใช้เสี่ยวเหมยก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก "เมื่อวาน คุณชายน้อยได้สังหารยอดฝีมือของสี่ตระกูลใหญ่ที่นี่ไปกว่าสองพันคน ข้าอยู่ดูกับตาตนเอง"