แสงทองพุ่งออกมาจากดวงตาทั้งสองของหลูเจี้ยนอัน
เล็บของผีร้ายกางเขนหยุดค้างอยู่หน้าอกเขา
ซี้ด!
เล็บทั้งห้างอกควันดำ นางกรีดร้องแล้วถอยกรูดอย่างรวดเร็ว ทว่าเนื้อบนแขนกลับลอกออกทีละชั้นท่ามกลางแสงทอง
หลูเจี้ยนอันนอนแผ่อยู่บนพื้น สิ่งแรกที่ทำคือยืนยันว่าหัวใจยังเต้นอยู่ จากนั้นก็ตะโกนในใจว่า
“ระบบ มีแพ็กเกจของขวัญมือใหม่หรือไม่?”
【มี】
“เปิดให้ข้าเดี๋ยวนี้!”
【กำลังเปิดแพ็กเกจมือใหม่】
【ยินดีด้วย ผู้สืบทอดได้รับ: ถ่ายทอดพลังบำเพ็ญสามขั้น】
【ยินดีด้วย ผู้สืบทอดได้รับ: คัมภีร์รวมวิชาเต๋าและตราสาร】
【ยินดีด้วย ผู้สืบทอดได้รับ: คัมภีร์แท้แห่งสำนักเต๋า】
【ยินดีด้วย ผู้สืบทอดได้รับ: วิชาเชิญเทพ】
ตูม!
กระแสพลังร้อนระอุสายหนึ่งพุ่งปะทะเข้าใส่ร่างหลูเจี้ยนอัน
เส้นลมปราณที่อุดตันพลันเปิดทะลวงต่อเนื่อง พลังหยางบริสุทธิ์ซึ่งกระจัดกระจายอยู่ในเลือดเนื้อเร่งรวมตัวอย่างรวดเร็ว พลังไหลเข้าสู่ตันเถียน หมุนเวียนไปตามวงจรใหญ่ ก่อนก่อแท่นเต๋าไร้รูปร่างขึ้นภายในร่าง
บาดแผลตรงหน้าอกหยุดเลือดอย่างรวดเร็ว
พลังเต๋าประคองซี่โครงที่หักไว้ ความเจ็บปวดยังคงอยู่ แต่ไม่ส่งผลต่อการเคลื่อนไหวอีกต่อไป
ตัวอักษรจำนวนมากปรากฏขึ้นพร้อมกัน
【การบำเพ็ญของสำนักเต๋าแบ่งออกเป็นสิบขั้น ขณะนี้เปิดข้อมูลหกขั้นแรก】
【ขั้นที่หนึ่ง นำพลังเข้าสู่กาย สัมผัสพลังวิญญาณแห่งฟ้าดิน】
【ขั้นที่สอง รวมตราสาร พลังเต๋ารวมอยู่ที่ปลายนิ้ว】
【ขั้นที่สาม สร้างแท่นบูชา ก่อแท่นเต๋าขึ้นภายในร่าง】
【ขั้นที่สี่ หลอมพลังคุ้มกาย พลังหยางบริสุทธิ์ห่อหุ้มร่าง】
【ขั้นที่ห้า ควบคุมวิญญาณ อัญเชิญเทพนักรบ วิญญาณต้นกำเนิดปรากฏเป็นครั้งแรก】
【ขั้นที่หก ตำหนักม่วง เปิดตำหนักเทพ ชักนำลมและอัสนี】
【ขั้นปัจจุบันของผู้สืบทอด: ขั้นแท่นบูชา ระยะต้น】
หลูเจี้ยนอันพลิกตัวลุกขึ้นยืน
เขาขยับไหล่เล็กน้อย สัมผัสพลังเต๋าที่ไหลเชี่ยวอยู่ในร่าง มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้น
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”
เสียงหัวเราะกดข่มลมปราณเย็นยะเยือกลงได้อย่างง่ายดาย
“ข้าโคตรเก่ง!”
ผีร้ายกางเขนหมอบอยู่ไกล ๆ ใบหน้าที่ถูกหลอมละลายงอกขึ้นมาใหม่ นางจ้องหลูเจี้ยนอันเป็นครั้งแรกที่ไม่ได้พุ่งเข้าใส่ทันที
【อัปเดตข้อมูลเป้าหมาย】
【ผีร้ายกางเขน: ผีร้ายอาฆาตระยะต้น】
【ขั้นสูงกว่าผู้สืบทอด อาณาเขตผียังแผ่ขยายไม่เต็มที่ อัตราชนะในขณะนี้ค่อนข้างต่ำ】
หลูเจี้ยนอันถ่มเลือดปนเสมหะลงบนพื้น
“ค่อนข้างต่ำ ก็แปลว่ายังชนะได้”
เขายกมือขวาขึ้น ประกบนิ้วสองนิ้วเข้าด้วยกัน
“ให้ตายสิ สู้กันมาถึงขั้นนี้แล้ว ข้าจะหลบคมนางหรือ?”
ผีร้ายกางเขนกางมือทั้งสองข้าง หมอกดำม้วนตลบ เชือกปอกระเจาสิบกว่าเส้นพุ่งออกมาจากหมอก รัดเข้าหาคอ แขนขา และเอวของหลูเจี้ยนอัน
หลูเจี้ยนอันไม่ถอย
คัมภีร์รวมวิชาเต๋าและตราสารคลี่ออกในสมอง
ตราสารขับปีศาจ ตราสารทำลายสิ่งชั่วร้าย ตราสารแสงทอง ตราสารชำระมลทิน...
ทุกเส้นขีด ทุกจุดพลิกเปลี่ยนของพลังเต๋า ล้วนชัดเจนราวกับฝึกฝนมานับพันครั้ง
เฉินซินโหย่เคยบอกว่าเขาจะเรียนวิชาเต๋าได้รวดเร็วมาก
ดูท่าจะยังพูดอย่างระมัดระวังเกินไป
หลูเจี้ยนอันกัดปลายนิ้วที่ยังไม่หายดี แล้วยกมือวาดตราสารกลางอากาศอย่างรวดเร็ว
เลือดไม่หยดลงพื้น
เส้นตราสารสีแดงทองสิบสองสายก่อตัวขึ้นพร้อมกัน
“ตราสารทำลายสิ่งชั่วร้าย!”
ตราสารระเบิดออก
ลำแสงเพลิงสิบสองสายทะลวงผ่านพื้นถนน เชือกปอกระเจาเส้นที่อยู่ด้านหน้าสุดถูกเผาขาดคาที่ ส่วนเส้นที่เหลือหดกลับอย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังถูกแสงเพลิงไล่ทัน กลายเป็นเถ้าถ่านกลางอากาศ
ผีร้ายกางเขนพุ่งออกมาจากหลังม่านหมอก
แขนทั้งสองข้างของนางยืดยาวออกไปหลายเมตร เล็บทั้งสิบไขว้กันฟาดลงมา
หลูเจี้ยนอันเบี่ยงตัวหลบกรงเล็บแรก มือขวากดจับข้อมือนาง แล้วตบตราสารขับปีศาจลงบนเนื้อเน่าโดยตรง
ปัง!
แขนขวาของผีร้ายกางเขนระเบิดขาดกลาง
หลูเจี้ยนอันหมุนตัวตามแรงส่ง ซัดศอกเข้าใส่คางของนาง พลังเต๋าหยางบริสุทธิ์ไหลเข้าสู่ร่างผีตามการเคลื่อนไหว จนศีรษะนางหงายไปด้านหลังและเท้าลอยพ้นพื้น
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาต่อสู้กับภูตผี
ทว่าร่างกายกลับตอบสนองเร็วกว่าความคิด
ตรงไหนที่ไอแค้นอ่อนกำลัง ท่วงท่าใดบีบให้คู่ต่อสู้ถอยได้ และจุดใดเป็นแกนที่รวมร่างภูตผีไว้ เขามองเห็นได้ในพริบตา
ผีร้ายกางเขนเพิ่งจะหลบเข้าไปในหมอกดำ หลูเจี้ยนอันก็เหยียบเส้นผมยาวที่ลากอยู่บนพื้นของนางไว้แล้ว
“เจ้าของห้อง สัญญายังไม่ได้เซ็น จะไปไหน?”
เขาวาดตราสารต่อเนื่องด้วยมือทั้งสอง
ตราสารทำลายสิ่งชั่วร้ายสามแผ่นซ้อนทับกัน กดลงบนท้ายทอยของนาง
ตูม!
พื้นถนนยุบลงไปส่วนหนึ่ง
ผีร้ายกางเขนถูกระเบิดลงไปในหลุมซีเมนต์ กระโปรงขาวขาดวิ่น แผ่นหลังเผยให้เห็นรอยรัดคอแน่นขนัด ในรอยแต่ละรอยมีใบหน้าบิดเบี้ยวเบียดอัดอยู่
นางเคยกินคน
และไม่ใช่แค่คนเดียว
รอยยิ้มบนใบหน้าหลูเจี้ยนอันจางหายไป
“สิ่งที่อยู่หลังประตูม้วนพวกนั้น ถูกเจ้าฆ่าหรือ?”
เสียงร้องไห้ของหญิงสาวดังมาจากในหลุม
“ไม่ใช่ข้า...”
“พวกเขาสมควรตาย...”
“พวกเขาเห็นข้าถูกแขวนคอตาย แต่ไม่มีใครช่วยข้าเลย...”
เสียงร้องไห้ดังใกล้บ้างไกลบ้าง แทรกเข้าไปในโสตประสาท
ภาพตรงหน้าหลูเจี้ยนอันพร่าเลือน
ถนนเปลี่ยนไป
หญิงสาวคนหนึ่งถูกบีบคอแล้วลากเข้าไปในโถงอาคาร ร้านค้าริมทางบางร้านปิดไฟ บางร้านดึงประตูม้วนลง และยังมีคนถ่ายวิดีโออยู่หลังหน้าต่าง
ไม่มีใครโทรแจ้งตำรวจ
มือที่หญิงสาวใช้ดิ้นรนค่อย ๆ ห้อยลง
ชั่วพริบตาถัดมา นางก็ห้อยอยู่หน้าหน้าต่างชั้นสี่ จ้องมองถนนทั้งสายด้วยแววตาเคียดแค้น
“เจ้าก็คิดว่าพวกเขาสมควรตาย ใช่หรือไม่?”
เสียงหนึ่งดังชิดข้างหูหลูเจี้ยนอัน
หลูเจี้ยนอันหลับตาลง
แท่นเต๋าในร่างสั่นสะเทือน ภาพมายาตรงหน้าพลันแตกสลาย
“พวกเขาสมควรตายหรือไม่ ไม่ใช่เจ้าจะเป็นคนตัดสิน!”
เขาลืมตาขึ้น ระหว่างนิ้วมีตราสารเพิ่มขึ้นมาอีกแผ่น
“เอาความทุกข์ยากมาเป็นข้ออ้างในการฆ่าคน โทษหนักเกินอภัย ต้องประหาร!!!”
ตราสารขับปีศาจร่วงลง
ผีร้ายกางเขนส่งเสียงกรีดร้องโหยหวน ถนนเผาเชียงทั้งสายสั่นสะเทือน หมอกพุ่งขึ้นไปถึงชั้นสี่ และเสาไฟริมทางก็ค่อย ๆ หักงอลงทีละต้น
เชือกปอกระเจานับไม่ถ้วนทะลักออกมาจากหน้าต่าง ร่องประตู และท่อระบายน้ำ
ปลายเชือกทุกเส้นแขวนศพดำเกรียมเอาไว้หนึ่งร่าง
หลูเจี้ยนอันวาดตราสารต่อเนื่องไม่หยุด
เปลวไฟกวาดผ่านถนน ร่างศพถูกซัดจนแหลก แต่เงาผีจำนวนมากยิ่งคลานออกมาจากหมอกดำ
พลังเต๋าในร่างของเขาลดฮวบอย่างรวดเร็ว
ระบบมอบความรู้กับพลังบำเพ็ญสามขั้นให้เขาก็จริง แต่ไม่ได้มอบแถบพลังไร้ขีดจำกัดมาให้ด้วย
หลูเจี้ยนอันกวาดตามองรอบด้าน สีหน้าดูไม่สู้ดีนัก
ไม่มีธูปเทียน ไม่มีอาวุธอาคม ไม่มีรูปเคารพบรรพาจารย์แห่งสำนักเต๋า
แม้แต่แท่นพิธีอย่างง่ายก็ยังจัดเตรียมไม่ได้
หากไม่ตั้งแท่นพิธีและอาศัยเพียงพลังเต๋าในร่างฝืนประคองไว้ ก็สิ้นเปลืองพลังมากเกินไป ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการยืมพลังหยางบริสุทธิ์แห่งฟ้าดิน หรืออัญเชิญเทพและทหารวิญญาณ
“บัดซบ”
“ตั้งแท่นพิธีไม่ได้ สู้ยากจริง ๆ”
ผีร้ายกางเขนลอยขึ้นมาจากหลุม
กระโปรงขาวของนางกลายเป็นสีแดงไปหมดแล้ว หมอกดำรวมตัวเป็นใบหน้ามหึมาอยู่ด้านหลัง ครอบคลุมถนนไปครึ่งสาย
นางรู้ชัดเจนว่าขั้นของหลูเจี้ยนอันด้อยกว่าตน
แต่ทุกครั้งที่คนผู้นี้ลงมือ กลับโจมตีตรงจุดที่ทำให้นางทรมานที่สุด
หากยื้อกันต่อไป ยังไม่รู้ว่าใครจะเป็นฝ่ายแพ้
จู่ ๆ ผีร้ายกางเขนก็แหงนหน้าขึ้น ส่งเสียงกรีดร้องแหลมใส่ชั้นสี่
“เจ้าจะดูอีกนานแค่ไหน!”
หัวใจหลูเจี้ยนอันหนักอึ้ง
ยังมีอีกตัวหรือ?
เสียงผ้าฉีกขาดดังมาจากเหนือศีรษะ
เขาไม่ได้เงยหน้า ร่างกายกลับย่อตัวลงก่อน
ฟึ่บ!
คมดาบโปร่งใสสายหนึ่งเฉียดปลายผม พุ่งผ่านไปยังร้านค้าด้านหลังผีร้ายกางเขน
กำแพง ชั้นวางสินค้า และตู้แช่แข็งพลันเหลื่อมตำแหน่ง
ตัวร้านทั้งหลังถูกผ่าแยกออกจากกัน
หลูเจี้ยนอันเงยหน้าขึ้น
บนขอบหน้าต่างชั้นสี่มีคนหมอบอยู่คนหนึ่ง?
มันไม่มีผิวหนังที่สมบูรณ์ เนื้อหนังหลากสีสิบกว่าชิ้นถูกเย็บเข้าด้วยกันด้วยด้ายหยาบ แขนซ้ายยาวกว่าแขนขวาครึ่งท่อน บนใบหน้ามีรอยเย็บสี่เส้น ส่วนปากถูกเย็บต่อไปอยู่ใต้ใบหู
ดูเหมือนมันจะถูกใครบางคนหั่นศพเป็นชิ้น ๆ ตอนยังมีชีวิต แล้วถูกคนบ้าคลั่งนำชิ้นส่วนกลับมาต่อกันทีละชิ้น
ผีร่างเย็บยกมือขึ้น
นิ้วทั้งห้ากรีดเบา ๆ ครั้งหนึ่ง
คมดาบโปร่งใสสิบกว่าสายฟาดสลับกันลงมา ปิดตายทางหนีของหลูเจี้ยนอันทั้งหมด
หางตาหลูเจี้ยนอันกระตุก
“สุดยอด!”
“สุคุนะฉบับโลกประหลาดพลังยุทธ์สูงหรือ?”
เขาใช้นิ้วสองนิ้วป้ายผ่านหว่างคิ้ว แสงเลือดกลายเป็นตราสาร
“ตราสารแสงสว่าง!”
ตราสารลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า
แสงสีขาวสาดเต็มถนนทั้งสายชั่วพริบตา
ผีร้ายกางเขนสบถด่าทอ ส่วนดวงตาทั้งสี่ของผีร่างเย็บหลับลงพร้อมกัน คมดาบจึงเสียทิศทาง เฉือนพื้นถนนผ่านข้างกายหลูเจี้ยนอันไป
เมื่อพวกมันลืมตาขึ้นอีกครั้ง บนถนนก็ไม่เห็นเงาของหลูเจี้ยนอันแล้ว
มีเพียงคาถาเสียงทุ้มต่ำบทหนึ่งดังมาจากกลางแสงสีขาว
“ข้าขออัญเชิญเทพเจ้ากวนเซิงตี้ผู้กล้าแห่งเมฆา ขอพลังเที่ยงธรรมมังกรเขียวสถิตในกายข้า”
ผีร้ายกางเขนหันขวับไปทันที
ท่ามกลางแสงสีขาว หลูเจี้ยนอันประสานมุทราด้วยสองมือ ยืนตัวตรงสง่างาม
บาดแผลของเขาไม่ไหลเลือดอีกต่อไป
กระแสพลังสีแดงชาดสายแล้วสายเล่าลอยขึ้นจากใต้เท้า ก่อเป็นเงาร่างสูงใหญ่ด้านหลัง
เงาร่างสวมผ้าโพกศีรษะสีเขียว มีเครายาวห้อยถึงอก มือขวาถือดาบมังกรเขียวเล่หยวน
อาณาเขตผีทั้งผืนเริ่มสั่นสะเทือน
ตรงหัวมุมถนน เฉินซินโหย่ที่เพิ่งมาถึงหยุดฝีเท้ากะทันหัน
เขาถือกระบี่ไม้ท้อ มองเงาร่างที่ค่อย ๆ กลายเป็นรูปเป็นร่าง ริมฝีปากขยับอยู่หลายครั้ง
“วิชาเชิญเทพ?”
“ไม่ถูก...”
“เจ้าหนูนี่อัญเชิญใครมา เหตุใดจึงลืมตาได้?”
หลูเจี้ยนอันเงยหน้าขึ้น
ดวงตาทั้งสองของเขากลายเป็นสีแดงทองไปแล้ว
“หยางบริสุทธิ์เต็มอกขจัดมลทินอัปมงคล ดาบเดียวตัดรากแค้นหมื่นสาย”
เงาเทพด้านหลังค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
บนถนนเผาเชียงทั้งสาย หมื่นผีพร้อมใจกันร้องไห้
“ขอน้อมอัญเชิญเทพเจ้ากวนเซิงตี้!”
“เทพประทับร่าง!”
เสียงดาบกึกก้องขึ้นทันใด
ชั่วขณะถัดมา มังกรเขียวปรากฏ!!!