หลิวซินเยวี่ยกลัวแต่ไม่ก่อปัญหา เธอกอดแท็บเล็ตแนบอก แล้วรับหูฟังแบบมีสายที่จางเสี่ยวเสี่ยวยื่นให้ ก้มหน้าก้มตาทำตาม
เพียงแต่ตัวสั่นเล็กน้อย
จางเสี่ยวเสี่ยวมองไปรอบ ๆ แล้วดึงผ้าห่มบางที่หวังลี่หมิ่นเตรียมไว้ออกมา ห่อให้หลิวซินเยวี่ย ความรู้สึกปลอดภัยก็เพิ่มขึ้นทันที
หลิวซินเยวี่ยกะพริบตาปริบ ๆ ถอนหายใจอย่างโล่งอก กระซิบว่า "ขอบคุณค่ะพี่"
จางเสี่ยวเสี่ยวพยักหน้า วางเป้ไว้ด้านที่ติดกับประตูรถ มือที่สั่นเทาลูบขวานในเป้ จิตใจสงบลงบ้าง
หวังลี่หมิ่นส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบ หลิวหยางก็ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
ซอมบี้ที่อยู่ใกล้ ๆ แค่ลูบคลำด้านนอกรถ ไม่ได้ทำร้ายรถของพวกเขา ดูเหมือนจะไวต่อเสียงมาก ด้านหน้าเกิดเสียงกรีดร้องดังขึ้นมา ซอมบี้ตัวที่อยู่ฝั่งพวกเขาก็พุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
จางเสี่ยวเสี่ยวเพิ่งจะถอนหายใจอย่างโล่งอก จู่ ๆ ซอมบี้หลายตัวก็ข้ามรถของพวกเขา พุ่งไปข้างหน้า ไล่ตามผู้ชายที่ถูกซอมบี้กัดไปหนึ่งคำ จำนวนซอมบี้เพิ่มขึ้นเท่าตัวในพริบตา ทำให้เธอขนหัวลุก
หลังจากแน่ใจว่าด้านหลังไม่มีซอมบี้อีกแล้ว พวกเขาถึงกล้าพูด
หวังลี่หมิ่นหันไปมองลูกสาวและจางเสี่ยวเสี่ยว เมื่อแน่ใจว่าลูกสาวไม่ถูกทำให้ตกใจก็วางใจ เห็นเธอห่มผ้าบางดูการ์ตูนอยู่ ก็เข้าใจทันทีว่าจางเสี่ยวเสี่ยวช่วยดูแลลูกสาวให้ จึงรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง
"ยังดีที่มีเสี่ยวเสี่ยวคอยอยู่เป็นเพื่อน ไม่อย่างนั้นทั้งฉันและหลิวหยางก็ไม่ว่างดูแลเยว่เยว่"