รถคันหน้ากระจายตัวแล้ว ค่อย ๆ เคลื่อนออกไปทีละคัน
หวังลี่หมิ่นตอบกลับว่า “คงไม่ติดแล้ว อีกเดี๋ยวก็ไปได้”
ถึงอย่างนั้นก็ยังหยุด ๆ ไป ๆ น่าเบื่อสุด ๆ แถมคนเราก็มีธุระส่วนตัว ต้องเข้าห้องน้ำ นั่งขดอยู่ในรถนาน ๆ จนปวดหลังไปหมด
หลิวหยางเสนอให้หาจุดพักรถ “จอดที่โล่ง ๆ หน่อยก็น่าจะพอไหว”
หวังลี่หมิ่นเห็นด้วย เหลือบมองหน้าจอ “ไปจุดพักรถที่อยู่ห่างไปสิบกิโลนั่นเถอะ ติดอยู่นานขนาดนี้ จุดแรกคนต้องล้นแน่ เราหาที่คนน้อย ๆ ดีกว่า ปลอดภัยกว่า”
ทุกคนเห็นตรงกัน
สุดท้ายถนนก็โล่ง แต่ฝนก็เทลงมาอีก ยิ่งไปข้างหน้ายิ่งตกหนัก
ที่ปัดน้ำฝนแทบจะปัดกันไม่ทัน
ยังดีที่เข้าแยกได้สำเร็จ พอแยกเส้นทางแล้วรถหายไปครึ่งหนึ่ง ไม่อย่างนั้นพายุฝนแบบนี้ ยิ่งรถมากก็ยิ่งอันตราย
หลิวซินเยวี่ยกล้าเปิดผ้าม่านแล้ว มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแต่แถบสะท้อนแสงบนมอเตอร์เวย์ ที่เหลือมืดสนิท
เม็ดฝนเกาะเต็มกระจก
น่าเบื่อชะมัด
เธอเลยปิดผ้าม่าน หาขนมเล็ก ๆ น้อย ๆ ก้มหน้าดูการ์ตูนต่อ
“พี่เสี่ยวเสี่ยวกินมันฝรั่งทอดไหม”
หลิวซินเยวี่ยเปิดกระป๋องมันฝรั่งทอด ยื่นให้จางเสี่ยวเสี่ยว ตาเป็นประกาย
จางเสี่ยวเสี่ยวหยิบไปแผ่นเดียว “ขอบใจ แค่นี้พอแล้ว เธอกินเถอะ”
“ถ้าอยากกินเมื่อไหร่บอกนะคะ” หลิวซินเยวี่ยพูดจบก็เอนตัว นั่งขดดูการ์ตูนต่อ เธอว่านอนสอนง่ายมาตลอดทาง