เซียวอิ่นชวนเหลือบมองจางเสี่ยวเสี่ยวแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยปากว่า “เป็นไงบ้าง? จะเข้าร่วมทีมของฉันไหม?”
หลิวซินเยวี่ยคว้ามือจางเสี่ยวเสี่ยวไว้ทันทีด้วยความระแวดระวัง จ้องเขม็งไปที่เซียวอิ่นชวน
จางเสี่ยวเสี่ยวมองเซียวอิ่นชวนแวบหนึ่ง แล้วปฏิเสธว่า “ไม่เอา ก่อนวันสิ้นโลกก็เป็นม้าวัวอยู่แล้ว ไม่มีเหตุผลพอวันสิ้นโลกแล้วจะยังเป็นม้าวัวอีก” เธอไม่ได้โง่เสียหน่อย
ลูกน้องกับพันธมิตรเป็นคนละเรื่องกัน ถ้าเป็นลูกน้องเขา คงต้องทำงานจนตาย
แถมยังไม่มีอิสระอีก
เซียวอิ่นชวนก็แค่หยอกเธอเล่น เขารู้ว่าเธอไม่มีทางตกลง เพราะถ้าเป็นคนอื่น ป่านนี้คงรีบเข้ามาประจบแล้ว แต่เธอกับหวังลี่หมิ่นพวกนั้นกลับไม่ทำ
“ฉันว่าแล้ว ฉันว่าแล้วไอ้หมอนี่ต้องหมายตาพี่สาวฉันแน่...” หลิวซินเยวี่ยบ่นพึมพำคนเดียว มองเซียวอิ่นชวนราวกับเขาเป็นพวกค้ามนุษย์ เธอดึงจางเสี่ยวเสี่ยวจะไป “พี่เสี่ยวเสี่ยว เรากลับกันเถอะ? รถเราก็ซ่อมได้ดีมากแล้วนะ!”
จางเสี่ยวเสี่ยวพยักหน้า หมุนตัวจะตามหลิวซินเยวี่ยลงจากรถบัส
เซียวอิ่นชวนเดินตามมาติด ๆ ไม่กลัวเรื่องวุ่นวาย “จะไปแล้วเหรอ? อยากช่วยฉันขนของไหม ฉันให้ปืนหนึ่งกระบอกเป็นค่าตอบแทน”
แม้แต่เด็กน้อยหลิวซินเยวี่ยก็ไม่เชื่อเขา เขาจะใช้ปืนเป็นค่าตอบแทนได้ยังไง?
เพิ่งคิดได้ดังนั้น
จางเสี่ยวเสี่ยวหยุดฝีเท้า หันหน้ามามองเซียวอิ่นชวนอย่างจริงจัง “ของนายอยู่ไหน? จะให้ขนไปไหน? ขนขึ้นรถบัสเลยได้ไหม?”
แย่แล้ว
เธอเอาจริง
เซียวอิ่นชวนนิ่งงัน คิดว่าเธอจะปฏิเสธ เพราะเห็นได้ชัดว่าเขาล้อเล่น ไม่คิดว่าเธอจะตกลงจริง ๆ “ใช่ ก็ประมาณนั้น...”