จางเสี่ยวเสี่ยวปวดหัวตุบ ๆ จึงยกมือขึ้นตบเบา ๆ ที่หัวของหลิวซินเยวี่ย ก่อนจะว่าเธอว่า “ได้เวลาสระผมแล้วนะ”
ช่วงพายุฝน อุณหภูมิต่ำ พวกเขาล้วนไม่มีกะจิตกะใจจะสนใจเรื่องความสะอาด จำใจใช้แต่น้ำเย็นเช็ดถู พักนี้ไม่กี่วัน อุณหภูมิกลับสูงขึ้นอีก แถมคนซ่อมรถก็ซ่อมรถ คนรวบรวมข้าวของที่ใช้ได้ก็รวบรวมข้าวของ ต่างต้องออกแรง เหงื่อโชกทั้งตัวบ่อย ๆ ก็เลยกลายเป็นสระผมกันวันละครั้ง โชคดีที่ในร้านสะดวกซื้อยังมีของใช้ในห้องน้ำเหลืออีกมาก
หลิวซินเยวี่ยรักสะอาด พอได้ยินก็ร้อนรนขึ้นมาทันที ผมมัน ๆ มันน่าเกลียดจะตาย รีบลากจางเสี่ยวเสี่ยวไปสระผม “พี่ช่วยเฝ้าให้หน่อยนะ!”
จางเสี่ยวเสี่ยวถูกลากไป อดไม่ได้ที่จะยักยิ้มมุมปาก เจ้าเด็กน้อย ยังจะทำออดอ้อนอีก ใช้ไม้ตีเบี่ยงความสนใจนี่ก็ได้ผลนะ แต่มันใช้บ่อยไม่ได้ เดี๋ยวจะกลายเป็นชินยา
หวังลี่หมิ่นก็อดส่ายหัวไม่ได้ จึงพูดกับหลิวหยางว่า “ลูกสาวนายเหมือนใครกันนะ ง้องแง้งจริง”
หลิวหยางหัวเราะซื่อ ๆ ตอบว่า “ผมไม่รู้หรอก แต่ดูเสี่ยวเสี่ยวท่าทางเย็นชา ก็ยังตามใจเด็กคนนี้เลย ปากแข็งใจอ่อน ไม่แปลกที่เยว่เยว่ติดเธอ”
หวังลี่หมิ่นก็ยิ้มตาม “พอคิดดูก็จริง ๆ นะ อย่าให้เสี่ยวเสี่ยวเอือมระอาไปซะก่อนก็แล้วกัน”
หลิวหยางยิ้มแล้วว่า “ผมจะไปเตือนลูกสาวทีหลัง”
หวังลี่หมิ่นยิ้มแหย ๆ แล้วก็พยักหน้า
เตรียมออกเดินทาง ทุกคนเริ่มจัดการสัมภาระ อาหารในร้านสะดวกซื้อเกือบถูกกินจนหมดแล้ว ของใช้ประจำวันที่เหลือก็ต้องขนไปด้วย
ยังไงก็ไม่รู้ว่าข้างหน้าจะเป็นอย่างไร เตรียมไว้มากหน่อยก็ดีกว่า