ทุกคนเดินทางกันเป็นกลุ่ม แทบไม่เห็นใครเดินตามลำพังเลย
สายตาต่างจับจ้องกันและกันอย่างระแวดระวัง
ไม่มีใครรับประทานอาหารในร้าน ซื้อของเสร็จก็แทบจะออกไปทันที
จางเสี่ยวเสี่ยวสังเกตอย่างละเอียด ยืนยันว่าพนักงานในร้านไม่ใช่ผู้ติดเชื้อ จึงหยุดฝีเท้าและสั่งซื้ออาหารปรุงสดจำนวนหนึ่ง “ข้าวโพดนึ่งเอาสิบฝัก ไส้กรอกย่างสิบไม้ พายผักกาดดองสิบชิ้น นักเก็ตไก่ทอดเอาหมดเลย แป้งทอดซอสถั่วเหลืองเอาหมดเลย เกี๊ยวทอดก็ใส่ให้หมดแล้วกัน”
พนักงานอึ้งไปครู่หนึ่ง แต่ก็ตกลงและรีบจัดของตามที่สั่ง พลางเอ่ยอย่างแปลกใจ “ทำไมพวกคุณซื้อกันเยอะจังเลยนะ วันนี้ลูกค้าที่มาก็ซื้อกันไม่น้อยเลย”
คนที่ไม่ดูข่าว แถมติดอยู่ในฟองข้อมูล ก็มีสิทธิ์ไม่รู้สถานการณ์จริง ๆ
อีกอย่างพนักงานในเขตบริการก็งานยุ่ง ไม่มีเวลาเล่นเน็ต จึงไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้เลย ส่วนคนที่เคยเห็นซอมบี้มาแล้ว เพื่อจะได้ซื้อเสบียง ก็ไม่มีใครบอกเรื่องนี้กับพนักงาน
เพราะถ้าพนักงานรู้เรื่องเข้า คงพากันหนีตายไปด้วยแน่
จางเสี่ยวเสี่ยวค่อนข้างแปลกใจที่อีกฝ่ายไม่รู้เรื่องซอมบี้ เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก ได้แต่รอจนของส่งถึงมือ ฉวยจังหวะที่ไม่มีใครอยู่แถวนั้น ถามขึ้นว่า “วันนี้เจอลูกค้าแปลก ๆ บ้างไหม” เธอต้องการยืนยันว่าซอมบี้ลามมาถึงนี่หรือยัง
พนักงานหนุ่มยิ้มตอบ “ลูกค้าแปลก ๆ ยังไงเหรอครับ แต่วันนี้ลูกค้าก็แปลก ๆ กันทุกคนเลยนะ ดูตื่นตระหนก ไม่ค่อยพูดจากันด้วย เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือครับ”
เขายังคงสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง แล้วลดเสียงลงตาม