รถแล่นออกเดินทางอีกครั้ง
เดิมทีตั้งใจจะให้รถของเซียวอิ่นชวนนำขบวน เพราะพวกเขาจะเปิดทาง
แต่หวังลี่หมิ่นยืนกรานจะให้คันของตัวเองนำหน้า น้ำเสียงหนักแน่นอย่างประหลาด ทว่าเธอไม่อาจบอกว่าตนมีพลังพิเศษล่วงรู้อนาคต จึงทำได้เพียงแข็งกร้าวว่า “เฮ้อ! พวกคุณฟังฉันก็แล้วกัน! โบราณว่าไม่ฟังคำคนแก่ จะลำบากต่อหน้า ถึงฉันจะไม่ได้แก่กว่าพวกคุณมากนัก แต่ก็พอถือเป็นรุ่นพี่ได้ใช่ไหม? ยังไงก็ฟังฉันไว้ ไม่ผิดแน่!”
เซียวอิ่นชวนเห็นดังนั้นก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติเช่นกัน จึงตอบตกลง
ทั้งสองฝ่ายตั้งใจมุ่งขึ้นเหนือ
เส้นทางจึงตรงกันเป็นส่วนใหญ่
เมื่อออกเดินทางจริง สัญญาณเริ่มขาด ๆ หาย ๆ
ที่เขตบริการทางด่วนสัญญาณแย่สุดขีด ราวกับไม่มีอยู่จริง พอเคลื่อนตัวต่อ บางจุดก็ยังพอมีสัญญาณมีเน็ต
จางเสี่ยวเสี่ยวเปิดการ์ตูนให้หลิวซินเยวี่ยดู แล้วเริ่มหาข้อมูลทางเน็ต
หวังลี่หมิ่นก็เช่นกัน เธอลองโทรหาครอบครัว แต่น่าเสียดายที่โทรไม่ติด “แปลกจัง มือถือมีสัญญาณ แต่ทำไมโทรไม่ออก?”
หลิวหยางปลอบเธอว่า “ที่หมู่บ้านอาจไม่มีสัญญาณ”
หวังลี่หมิ่นตาสว่าง “มีเหตุผล งั้นฉันส่งข้อความแล้วกัน เผื่อตอนมีสัญญาณ พวกท่านจะได้เห็น ไม่รู้ว่าทางบ้านเป็นไงบ้าง”
ที่เธอไม่ร้อนใจก็เพราะในความฝัน บ้านเกิดของเธอกับหลิวหยางถูกกำหนดให้เป็นเขตปลอดภัยระดับ S ดังนั้นเธอจึงไม่ห่วงความปลอดภัยของครอบครัว
ส่วนจางเสี่ยวเสี่ยวคอยติดตามข่าวสาร พอมีเน็ตเมื่อไหร่ก็รีบเปิดอ่านทันที
ในช่วงสิบกว่าวันที่ติดอยู่นี้