เมื่อเห็นพนักงานในร้านพากันหนีไปหมด คนอื่น ๆ ก็พลอยเห็นดีเห็นงามตาม ๆ กัน
“แก่นี่มันบ้าไปแล้วรึไง?!”
“ที่อื่นมีซอมบี้ แต่ที่นี่ไม่เห็นจะมีสักหน่อย! นี่มันก่อกวนความสงบชัด ๆ!”
“ระวังพวกเราแจ้งตำรวจนะ!”
“ดูสิ่งที่พวกแกทำซะสิ!”
ความโกรธของทุกคนพุ่งเป้าไปที่หลี่ต้าจวินและหัวหน้ากลุ่มชิว
หัวหน้ากลุ่มชิวตั้งท่าจะแอบหนีห่างจากหลี่ต้าจวิน แต่ถูกหลี่ต้าจวินจับไว้แน่น “รับบุหรี่กับเหล้าของฉันไปแล้ว ยังจะคิดสลัดฉันทิ้งอีกหรือ?”
หลี่ต้าจวินพูดกับหัวหน้ากลุ่มชิวเสร็จ ก็หันไปตะโกนใส่ฝูงชนที่กำลังเดือดดาลว่า “โลกมันปั่นป่วนกันขนาดนี้แล้ว! พวกแกยังจะยึดกฎเกณฑ์กันอีกงั้นเหรอ? ไม่มีพนักงานก็หยิบเอาเองสิ! จะจ่ายเงินทำไม?! บางที่สัญญาณยังไม่มีเลย! เงินสุดท้ายก็เป็นแค่เศษกระดาษกับข้อมูลไม่กี่บรรทัดเท่านั้นแหละ!”
เขายิ่งตะโกนก็ยิ่งคึกคะนอง
ถึงขั้นนำหน้าชิงลงมือปล้นข้าวของ คนอื่นเห็นดังนั้นก็ลังเลเพียงวินาทีเดียว
ปรากฏการณ์แกะนำฝูงก็อุบัติขึ้น
แทบจะกรูกันเข้าไปแย่งชิงเสบียงอย่างบ้าคลั่ง ไม่ยึดกฎเกณฑ์อีกต่อไป
เมื่อฝูงชนเกิดความโกลาหลขึ้นมา
อันตรายก็ตามมาเป็นเงาตามตัว
มีคนลงไม้ลงมือเพื่อแย่งชิงเสบียง มีจุดที่เกิดการเหยียบกันตาย
ชั่วพริบตาเดียวเลือดก็อาบศีรษะ
จางเสี่ยวเสี่ยวหันกลับไปมอง เขตบริการทางด่วนที่แต่แรกยังมีระเบียบอยู่ กลับกลายเป็นโกลาหลอลหม่านในชั่วพริบตา
หวังลี่หมิ่นเรียกร้องให้ทุกคนขึ้นรถ เธอยัดถุงอาหารในมือถุงหนึ่งใส่ซูซี “เร็ว เร็ว เร็ว ปั่นป่วนกันแล้ว พวกเรารีบไปเร็ว!!”
ทุกคนขึ้นรถกันอย่างรวดเร็ว
ฟ่านเจียเหวินยัดถุงขนมถุงใหญ่กับลูกอมที่ห้อยคออยู่ใส่เข้าไปในเบาะแถวกลางของรถ SUV หลิวซินเยวี่ยรีบรับไปหาที่วาง แล้วปล่อยที่ให้แม่ของตัวเองได้ขึ้นมานั่ง “เกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรขึ้นคะ?”