วันนี้บังเอิญเป็นวันที่ฟ้าใสอีกวัน ดวงอาทิตย์แผดเผาแผ่นดิน คลื่นความร้อนระลอกแล้วระลอกเล่า
ขบวนรถเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า
หลิวหยางเหลือบมองเกจน้ำมัน ใช้นิ้วเคาะพวงมาลัย ก่อนจะหลุดปากบ่นด้วยความหงุดหงิดว่า “รู้งี้ซื้อน้ำมันมาอีกสักสองถังดีกว่า น่าเสียดายที่บ้านมีถังน้ำมันแค่สองถัง”
หวังลี่หมิ่นปลอบว่า “น้ำมันสองถัง ห้าสิบลิตร ก็พอให้รถเราสองคันวิ่งได้เพิ่มอีกเกือบ 800 กิโลเมตรแล้ว”
เพื่อประหยัดน้ำมัน
พวกเขายังไม่ได้เปิดแอร์ จึงได้แต่เลื่อนกระจกรถลงเพื่อระบายอากาศ
ผ่านด่านเก็บเงินมาได้อย่างราบรื่น
เมื่อขึ้นทางด่วนแล้ว การจราจรก็ไม่ติดขัดมากนัก อย่างน้อยก็วิ่งได้แล้ว
จางเสี่ยวเสี่ยวเพิ่งรู้ว่าสองสามีภรรยาหวังลี่หมิ่นถึงกับเตรียมน้ำมันสำรองมาอีกสองถัง ตอนนี้หากใช้บัตรประชาชนลงทะเบียนและถังน้ำมันเหล็กก็ยังซื้อเองได้ เพียงแต่ไม่คิดว่าพวกเขาจะรอบคอบถึงเพียงนี้
พึ่งพาได้อย่างไม่น่าเชื่อ
จางเสี่ยวเสี่ยวขดตัวอยู่ที่เบาะกลาง มองทิวทัศน์ข้างนอกด้วยใจล่องลอย ส่วนหลิวซินเยวี่ยข้าง ๆ หลับสนิทส่งเสียงกรน คาดว่าเมื่อคืนพอรู้ว่าต้องหนีภัยเลยแทบไม่ได้นอน
อย่าว่าแต่เด็กเลย
หวังลี่หมิ่นก็เริ่มง่วงซึมหลังจากขึ้นทางด่วน “หลิวหยาง ถ้าเหนื่อยก็บอก ฉันจะเปลี่ยน”
หลิวหยางตอบรับทันที พร้อมยิ้มซื่อ ๆ “รู้แล้ว รีบหลับสักงีบเถอะ”
จางเสี่ยวเสี่ยวบอกว่า “ฉันก็มีใบขับขี่นะ”
หวังลี่หมิ่นหันมามองเธอด้วยความประหลาดใจ “เสี่ยวเสี่ยวก็ขับรถเป็นเหรอ ฉันไม่ยักรู้”
ปกติจางเสี่ยวเสี่ยวเป็นคนพูดน้อย และไม่ค่อยเล่าเรื่องส่วนตัว ถึงไม่เคยมีใครรู้ เธอตอบเพียงว่า “อืม เพราะฉะนั้นถ้าจำเป็น ฉันขับรถก็ได้นะ จะได้ผลัดกันขับจะได้ไม่เหนื่อย”