ฟากฟ้าตะวันตกย้อมด้วยสีส้มแดงยามโพล้เพล้ ฮั่วหยงในชุดขุนนางสีแดงสดก็กลับมาถึง บุรุษคิ้วดั่งดวงดาราแววตาคมกริบ สีหน้าเรียบเฉยสง่า ดุจขุนเขาเหมันต์กดทับ
แม้อายุจะสามสิบกว่าแล้ว บางคนที่แต่งงานเร็วลูกอาจแต่งงานไปแล้ว แต่เขายังคงสง่างามราวต้นสน เกียรติภูมิจากเส้นทางราชการกว่าสิบปีทำให้เขาเผยอำนาจน่าเกรงขามโดยไม่ต้องแสดงท่าที
เมื่อย่างเข้าลานเรือนหลัง ฮั่วหยงไปเรือนตนก่อน เปลี่ยนชุดขุนนางแล้วนั่งอ่านหนังสือครู่หนึ่ง ได้ยินสาวใช้ข้างภรรยามาเรียกกินข้าวจึงลุกไป
ใต้แสงไฟสว่างไสว สามีภรรยารับประทานอาหารอย่างเงียบๆ ทว่าจินซื่อมักเหลือบมองสามีเป็นระยะ
ฮั่วหยงกินข้าวคำสุดท้ายหมด วางถ้วย “มีเรื่องใด?”
จินซื่ออ้ำอึ้งครู่ใหญ่ “วันนี้ท่านแม่ดูซิ่นเอ๋อร์พวกเขาเล่น นึกถึงเรื่องในเรือน หมายจะหาอนุภรรยาจากนอกเรือนมาอีก ท่านก็รู้ว่าเหอซื่อนอกเรือนนั่นไร้มารยาทสิ้นดี ข้าจึงห้ามไว้ เดิมทีข้าก็คิดว่าท้องตัวเองไม่เอาไหน อยากยกเด็กข้างกายให้ท่านสักคน เผื่อให้กำเนิดทายาทสักหนึ่งหรือสอง เป็นเพื่อนพี่ใหญ่ของพวกเรา”
ฮั่วหยงไม่ปริปาก เพราะรู้ว่าคำพูดจินซื่อยังไม่จบ
หลายปีเป็นสามีภรรยา เขารู้จักจินซื่อดีพอ หากแรกเริ่มเคยคิดเคารพให้เกียรติกันฉันสามีภรรยา บัดนี้ก็เหลือแค่ข้อเรียกร้องต่ำสุดว่าอย่าล้ำเส้นเท่านั้น
จินซื่อมองเห็นความเย็นชาของฮั่วหยง บิดผ้าเช็ดหน้าในมือ “พวกซีจู ซีเย่ว์ ซีเสวี่ยที่อยู่ข้างข้า ท่านก็คุ้นเคยดี ไม่ทราบสามีพอใจผู้ใดมากกว่า?”
“หากเจ้าไม่เต็มใจ ข้าจะไปบอกท่านแม่” ฮั่วหยงคิ้วตาเย็นชา เขาไม่เห็นแก่สตรี ไม่มีบุตรชายก็มิใช่เรื่องคับข้องทางโลกสำหรับเขา
สามีกลับไม่ต้องการอนุภรรยา
จินซื่อรู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง ขอบตาร้อนผ่าว ทว่าสามีหาได้เข้าใจความยากลำบากของนางไม่ ทางท่านแม่นั้นห้ามได้ชั่วคราว แต่มิอาจห้ามตลอดไป
มือขาวผ่องบางยกขึ้น คีบผ้าเช็ดหน้าซับหางตา “เหตุใดสามีจึงกล่าวเช่นนี้ หม่อมฉันมิได้ไม่เต็มใจ”
ฮั่วหยงวางตะเกียบลง มองจินซื่อลึกซึ้ง “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เรื่องรับอนุภรรยาก็ให้ฮูหยินจัดการเถิด”
จินซื่อถอนใจโล่งอก ใบบานยาวขาวนวลมีรอยยิ้ม “เช่นนั้นพวกเราให้แม่นมดูลักษณะเถิด ผู้ใดให้กำเนิดง่ายก็ยกผู้นั้น”
พูดราวกับจะหาซื้อของใช้สอยเหมาะมือสักชิ้นในเรือน
ฮั่วหยงไม่ปฏิเสธหรือเห็นชอบ บ้วนปาก ล้างมือ ลุกขึ้นกล่าว “ข้ายังมีราชการต้องจัดการ เจ้านอนแต่หัวค่ำเถิด ไม่ต้องรอ”
จินซื่อรับคำ ยืนขึ้นกล่าว “หม่อมฉันยังมีอีกเรื่องต้องปรึกษาสามี”
พูดพลางเดินส่งฮั่วหยงไป “เรื่องที่เราหาอนุภรรยาเพื่อสืบสกุล ไม่ควรเปิดเผยไปจะดีกว่า หม่อมฉันจะเลือกสาวใช้ชั้นสูงที่ให้กำเนิดง่ายก่อน เลื่อนเป็นสาวใช้ปรนนิบัติ รอให้นางตั้งครรภ์แล้วจึงเลื่อนฐานะเป็นอนุภายหลัง หากบังเอิญให้นางก็ไร้ผล ยังให้คนนอกไม่หัวเราะเยาะเราสองสามีภรรยา”
ฮั่วหยงหันกายกลับ ร่างสูงใหญ่บดบังแสงไฟอุ่นจากในห้อง ม่านตาสีน้ำตาลเข้มกลับเต็มไปด้วยความเย็นเยียบ
ใบหน้าอ่อนโยนของจินซื่อบิดเบี้ยวจนเสียรูปทรง ถึงตอนนี้ สิ่งเดียวที่ทำให้เขาเสียใจคือมิได้หย่าขาดจากนางตั้งแต่พบว่าการเสียครรภ์ของเหอซื่อนางนั้นเป็นฝีมือการยุแยงของขี้ปากเสียซึ่งเป็นคนของนาง
ฮั่วหยงหัวเราะหนึ่งครั้ง
จินซื่อไม่สบายใจ “สามี…”
“เจ้าคือแม่เรือนใหญ่ฝั่งสอง จะจัดการคนของเจ้าเอง ข้ามีอะไรต้องพรั่งพราย?”
ฮูหยินของฮั่วหยงผู้นี้ หากเข้าสู่วงการราชสำนักได้ เพียงอาศัยน้ำมือสังหารคนโดยไร้รอยเลือดครานั้นก็พอให้ก้าวหน้าสูงส่งในราชสำนักได้เป็นขั้นเป็นตอนแล้ว
“สามี…” จินซื่อสาวเท้าตามสองก้าว ร่างสูงใหญ่ของบุรุษก็หายลับไปในราตรี
จินซื่อแทบบิดผ้าเช็ดหน้าในมือจนเป็นเส้น สามี… ไม่พอใจหรือนี่?
หรือที่ว่าไม่ต้องรับอนุก็ได้นั้นเป็นเพียงลวงนาง?
“ฮูหยิน กลับเรือนเถิด” ซีเสวี่ยเตือนเบาๆ
จินซื่อจัดแจงสีหน้า หันกลับเดินเข้าห้องอุ่น
ไม่ว่าอย่างไร ใจสามียังเป็นของนางผู้เดียว รับประทานข้าวตนเองต่ออีกครึ่งถ้วย จึงเรียกซีเสวี่ยมาสั่ง “ให้ห้องครัวตุ๋นซุปไก่ดำเห็ดหลินจือถ้วยหนึ่ง อีกหนึ่งชั่วยามนำไปให้คุณชายรอง”
*
บทสนทนาครั้งนี้ฮั่วหยงก็ลืมไปในไม่ช้า สองวันให้หลังยามค่ำ เขารับประทานอาหารข้างนอกแล้วจึงกลับมา พอใกล้เข้ามาในเขตเรือนสองก็เห็นสาวใช้ข้างกายจินซื่อนางหนึ่งรออยู่ที่หน้าประตู
เห็นเขาเดินมาใกล้ สีหน้าเศร้าหมองบนหน้าสาวใช้จึงเจือจางลง ยิ้มคำนับ “คุณชายรองกลับมาได้อย่างไรกัน ขอแสดงความยินดีกับคุณชายรอง จะต้องได้แต่งงานเขยใหม่แล้ว”
ฮั่วหยงมองนางแวบหนึ่ง รอยยิ้มในตาแจ่มชัด
เขาจึงนึกขึ้นได้ อ้อ คัดเลือกสาวใช้ปรนนิบัติได้ตัวแล้ว
“สามี” ย่างเท้าเข้าไป จินซื่อออกมาต้อนรับ ซับหางตาอดกลั้นความน้อยใจไว้ “วันนี้เป็นวันดี คนอยู่เรือนเล็กด้านตะวันออก คุณชายรองไปเองเถิด”
ฮั่วหยงเบื่อหน่ายเต็มทีกับท่าทีของจินซื่อที่ทั้งไม่ต้องการแต่กลับทำเป็นจำใจยอมทน ให้เหมือนเขาติดค้างนางมากมาย
ในใจพลันลุกโทสะราวถูกผู้ใดล้อเล่น คิดอย่างไร อยากให้ท่านชายเอ่ยวาจาว่าเจ้าลำบากใจ?
“ฮูหยินก็พักผ่อนเสียแต่เนิ่นๆ” ฮั่วหยงหันกายสาวเท้าไปมาในทันใด
การจากไปอย่างรีบเร่งดังนั้นทำให้จินซื่อสะอื้นในลำคอทันใด นางรู้ว่าสามีมิใช่คนมากรักหญิงใด หากนางตั้งครรภ์ได้ ระหว่างสามีภรรยาพวกเขาควรมิต้องมีผู้ใดอีกมากมายเช่นนี้
เหตุใดสวรรค์จึงหลอกล้อนางถึงเพียงนี้?
จินซื่อรู้สึกเจ็บหน้าอกแทบสิ้นลม “ฮูหยิน ท่านเป็นอะไรเจ้าคะฮูหยิน?”
ซีเสวี่ยและซีเย่ว์พุ่งเข้าไปประคองจินซื่อ “เร็วเข้า เรียกหมอหลวงประจำจวนมาเร็ว”
ในความมืดที่ฮั่วหยงจากไปยังคงเงียบงันเช่นเดิม หางตาจินซื่อเปียกชื้น ยกมือห้าม “ไม่ต้อง นี่เป็นโรคเก่าของข้า กลับไปพักก็ดีขึ้นเอง อย่ารบกวนเรื่องดีของคุณชายรองพวกเจ้าเลย”
ทั่วทั้งเรือนใหญ่ฝั่งสองมีแต่สาวใช้ยายเฒ่า หากไม่มีอะไรผิดคาด พรุ่งนี้คำพูดเหล่านี้ก็จะกระจายไปทั่วทั้งจวน