พอสอบถามดูก็รู้ว่า คืนนั้นพอหาคนมาคว่ำโลงเสร็จ หวังเชียนก็แจกบุหรี่หัวจงหัวให้ทุกคนคนละซอง
คนที่มาช่วยงานศพเหล่านี้คว่ำโลงเสร็จในคืนนั้นก็ไม่ได้กลับบ้าน พวกเขาตั้งโต๊ะกันอยู่ในลานบ้าน บ้างเล่นไพ่ บ้างสูบบุหรี่ กิจกรรมนี้เรียกว่าอุ่นงานศพ
ซูยวนไม่ได้นอนตั้งแต่เมื่อคืน ตอนนี้จึงเข้าไปงีบในห้องด้านในตั้งนานแล้ว
แต่เขาไม่รู้เลยว่า คนที่มาช่วยงานศพข้างนอกกำลังเล่าเรื่องของเขาจนกลายเป็นผู้วิเศษไปแล้ว
“พวกนายยังไม่รู้ใช่ไหม? เมื่อคืนอาจารย์ซูนี่เก่งสุด ๆ! เขาจุดธูปขาว ท่องคาถาอะไรสักอย่าง แล้วก้าวย่างตามท่าทางสวรรค์ ใช้เวลาแค่ 20 นาที ลานบ้านทั้งลานก็เงียบกริบทันที!”
“ตอนนั้นเขาเพิ่งมาถึง อาสามของฉันหน้าบิดเบี้ยวน่ากลัว ลืมตาโพลง อ้าปากค้าง หานซื่อยังตกใจจนฉี่ราด แต่พออาจารย์ซูมาถึงก็จัดการได้ในพริบตา!”
“โม้หรือเปล่า? เขาเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ?”
หวังไห่ไม่ค่อยเชื่อ หลานชายร่วมตระกูลของเขาจึงตบอกสาบาน
“ใครโม้ขอให้เป็นหลานมันเลย! เมื่อคืนไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียวที่เห็น ทุกคนอยู่ตรงนั้นกันหมด ดูสิ ฉันแอบถ่ายคลิปไว้ด้วย เสียดายอัปลงโต่วอินแล้วโดนลบ บอกว่าทำเรื่องงมงายศักดินา”
เขาหยิบคลิปให้คนที่มาช่วยงานศพดูกัน พอเห็นแล้วทุกคนก็เชื่อสนิทใจ
แต่หวังไห่ก็ยังสงสัยอยู่บ้าง
“ถึงเขาจะเคยช่วยตาเฒ่าซูทำพิธีศพมาหลายงาน แต่หลายปีมานี้ก็ไปเรียนข้างนอกตลอด ทำไมถึงทำเรื่องพวกนี้เป็นล่ะ?”
น้าแปดที่อยู่ข้าง ๆ เบ้ปาก เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจกับข้อสงสัยของเขา
“สมัยก่อนตาเฒ่าซูเป็นอาจารย์พิธีชื่อดังในละแวกสิบลี้แปดหมู่บ้าน ได้ยินว่าอาจารย์ของเขาเป็นนักพรตตัวจริงที่ลงมาจากเขาด้วยซ้ำ แล้วลูกชายเขาจะรู้วิชาเต๋าบ้างมันแปลกตรงไหน?”
หวังไห่มองนาง ก่อนถามด้วยความอยากรู้
“พี่สะใภ้แปด เมื่อคืนพี่ได้ยินเสียง…เอ่อ…คุณปู่หวังร้องจริง ๆ เหรอ?”
“จริงสิ! ห้องเราอยู่ห่างกันแค่กำแพงเดียว ได้ยินชัดแจ๋ว เสียงเหมือนดังขึ้นมาจากใต้ดิน ฟังแล้วขนลุกไปทั้งตัว…”
“แล้วหลังจากนั้นล่ะ?”