“ให้ตายสิ! นายมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย!”
“มาสักพักแล้ว เห็นนายอาบน้ำตั้งใจดี เลยไม่อยากกวน ให้ฉันช่วยขัดหลังไหม? ฝีมือระดับมืออาชีพเลยนะ คิดแค่ครึ่งคอร์ส 398 ว่าไง?”
“ไม่ ๆ ไม่ต้อง...”
ซูยวนคว้าผ้าขนหนูขึ้นมาปิดจุดสำคัญไว้ก่อน แต่ผืนเล็กเกินไป ท่าทางจึงดูเก้ ๆ กัง ๆ จนหวังเชียนหัวเราะคิกคัก
“เอาละ ไม่แกล้งแล้ว ฉันไปรอนายข้างล่างนะ ไม่ต้องรีบ ค่อย ๆ อาบไป”
ห้านาทีต่อมา ซูยวนอาบน้ำเสร็จ สวมเสื้อผ้าแล้วลงมาชั้นล่าง เขารินน้ำให้หวังเชียนอย่างกระอักกระอ่วน ก่อนจะเอ่ยถาม
“ยุ่งมาหลายวันแล้วไม่พักบ้างหรือไง? ทำไมถึงมาร้านฉันอีกล่ะ?”
“เอาเงินมาให้ไง!”
เธอล้วงเหรียญทองแดงสามเหรียญจากกระเป๋า วางลงบนโต๊ะ
“เห็นนายรับซื้อเหรียญเก่าในราคาสูง ช่วยดูให้หน่อยสิว่าพวกนี้มีค่าหรือเปล่า?”
ดวงตาซูยวนเป็นประกาย เหรียญทั้งสามคือเหรียญที่ก่อนหน้านี้เธอตั้งใจจะใช้เป็นเหรียญปิดปาก เขาคิดว่าคงไม่มีโอกาสได้เห็นมันอีกแล้ว ไม่คิดเลยว่าหวังเชียนจะมาหาถึงที่
ซูยวนหยิบแว่นขยายสำหรับประเมินราคาออกมา ตรวจดูอยู่นาน ก่อนพยักหน้าอย่างจริงจัง
“ทั้งสามเหรียญเป็นของแท้ แถมราคาไม่ใช่ถูก ๆ ด้วย”
“นายซื่อตรงจริง ๆ ก่อนหน้านี้ฉันก็ให้คนอื่นดู พวกนั้นบอกว่าไม่มีราคา ดีที่คืนนั้นตอนเอาเหรียญปิดปากไปให้ ฉันเห็นแววตาเป็นประกายเหมือนโจรของนายเข้า ถึงได้รู้ว่าของทั้งสามชิ้นนี้เป็นของดี”
ซูยวนชะงัก ในใจคิดว่ายัยนี่ช่างสังเกตเสียจริง แค่เห็นสายตาของเขาในคืนนั้นก็รู้แล้วว่าเหรียญพวกนี้มีราคาไม่น้อย
ขณะเดียวกัน เขาก็แอบด่าตัวเองที่ยังไม่สุขุมพอ เจอของดีทีไรก็ตื่นเต้น พอตื่นเต้นเข้าก็จบเห่ เจ้าของย่อมเรียกราคาสูงแน่
หวังเชียนขยับเข้ามาใกล้เขา แล้วไขว่ห้างขึ้น กลิ่นหอมสดชื่นของน้ำมันหอมระเหยจากพืชคุ้นเคยลอยแตะจมูก ซูยวนสูดเข้าไปเต็มปอด ก่อนอธิบายให้เธอฟัง