ยามเช้าที่ลีเจียงมีอากาศเย็นสบายอยู่เล็กน้อย
ในห้องนอนหลักของรถบ้านอาโปลโล หวังเหย่สวมเสื้อยืดกีฬาแขนสั้นสีดำด้วยสีหน้าสดชื่น
เมื่อคืนฝึกภาคปฏิบัติอย่างหนักหน่วง แต่เครื่องยนต์หลักของเขาไม่มีวันสึกหรอ
เขาเดินออกไปนอกรถ รับลมยามเช้าแล้วร่ายหมัดชุดหนึ่ง เสียงกระดูกลั่นกร๊อบ ร่างกายฟื้นฟูพลังเต็มเปี่ยมในพริบตา
กลับเข้าไปในรถ สาวงามระดับท็อปทั้งห้าคนทยอยตื่นขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟัน
หลังรับประทานอาหารเช้า หวังเหย่ก็นั่งลงในห้องคนขับ
“ผู้โดยสารสาวงามทุกคน นั่งให้มั่นคงนะ”
“วันนี้พวกเราออกจากลีเจียง มุ่งตรงไปเชียงรุ่ง!”
หวังเหย่เปิดโหมดล่องลอยจิตบนหน้าจอควบคุมกลาง รถบ้านแล่นขึ้นทางหลวงแผ่นดินสาย G214 อย่างมั่นคง
มุ่งหน้าไปทางเหนือ ระดับความสูงเหนือทะเลค่อย ๆ เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
สวี่อันอันนอนแผ่อยู่บนเบาะข้างคนขับ มือกอดถุงมันฝรั่งทอดขนาดใหญ่ กินกรอบแกรบไม่หยุด
วันนี้เธอสวมเสื้อฮู้ดครอปสีชมพูรัดรูป ตัวเสื้อตึงแน่นจนเข็มขัดนิรภัยรัดอยู่ตรงกลาง
“ประธาน เชียงรุ่งมีอะไรน่าเที่ยวบ้าง?”
หวังเหย่จิบโค้กเย็น ๆ หนึ่งอึก
“มีเมืองโบราณ มีวัด แล้วยังมีกระบอกหมุนสวดมนต์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกด้วย”
เสิ่นจือเวยเอ่ยขึ้นว่า “เชียงรุ่งเป็นภาษาทิเบต แปลว่าดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ในใจ”
“ที่นั่นเป็นจุดสำคัญของเส้นทางค้าชาม้าเตี้ยนจ้าง สูงจากระดับน้ำทะเลสามพันสามร้อยเมตร อีกเดี๋ยวลงจากรถแล้วอย่าวิ่งเร็วล่ะ ไม่อย่างนั้นอาจเกิดอาการแพ้ที่สูงได้ง่าย”
สวี่อันอันเบิกตากลมโต
“สามพันสามร้อยเมตร? แบบนี้มดเหนื่อยทั้งวันอย่างฉันไม่ดับกลางอากาศเลยเหรอ?”
หลินซ่าที่นั่งอยู่เบาะหลังหัวเราะพลางพูดว่า “กลัวอะไร มีพี่อยู่ทั้งคน ถ้าแพ้ที่สูง พี่จะแบกเธอเดินเอง”
……
ยามเที่ยง
รถบ้านอาโปลโลข้ามสันเขามาหลายลูก ป้ายบอกทางไปเชียงรุ่งก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า
หวังเหย่จอดรถในลานจอดรถขนาดใหญ่นอกเมืองโบราณตู๋เค่อจง
เขาเปิดประตูรถแล้วก้าวลงมา
เสียงอิเล็กทรอนิกส์ใสกังวานของระบบดังขึ้นในหัวตรงเวลา
【ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์เดินทางมาถึงแหล่งท่องเที่ยวระดับ 4A ของประเทศ: เมืองโบราณตู๋เค่อจง】
【เช็กอินอัตโนมัติสำเร็จ!】
【ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับเงิน: 2,000,000 หยวน】