ยามเช้าของเชียงรุ่งแฝงไว้ด้วยไอเย็น
แต่ภายในห้องนอนหลักของรถบ้านอาโปลโลกลับร้อนระอุจนน่าตกใจ
การถกประเด็นเรื่องวัฒนธรรมชนเผ่าอย่างเข้มข้นเมื่อคืน ทำให้เรี่ยวแรงของหวังเหย่ถูกใช้ไปจนถึงขีดสุด
ชุดทิเบตสีแดงเข้มของหลิวรั่วซีมีคุณภาพดีจริง ๆ แต่สุดท้ายก็ยังต้านทานการบุกโจมตีของหวังเหย่ไม่ไหว
เมื่อคืนหวังเหย่ช่วยหลิวรั่วซีเติมน้ำแล้ว
หวังเหย่สวมเสื้อยืดออกกำลังกายแขนสั้นสีดำอย่างสดชื่นกระปรี้กระเปร่า
หลิวรั่วซีหมดแรงนอนแผ่อยู่ใต้ผ้าห่มทั้งตัว
หวังเหย่เดินออกจากรถบ้าน
เขารับลมเย็นยามเช้าแล้วออกหมัดฝึกมวยหนึ่งชุดทันที เรี่ยวแรงที่ใช้ไปเมื่อคืนก็ฟื้นกลับมาเต็มเปี่ยมอีกแล้ว อีกแล้ว และอีกแล้ว
เมื่อกลับเข้าไปในรถ หญิงงามระดับท็อปทั้งห้าก็ทยอยลุกขึ้นมาล้างหน้าล้างตา
การแต่งตัววันนี้ยังคงเป็นศึกประชันความงามระดับเทพเช่นเคย
สวี่อันอันเปลี่ยนมาใส่กางเกงขาสั้นเอี๊ยมยีนส์สีฟ้าอ่อน ด้านในเป็นเสื้อยืดคอกลมแขนสั้นสีขาวล้วนรัดรูป
เด็กสาวคนนี้ไม่สนกฎทางฟิสิกส์แม้แต่น้อย สายเอี๊ยมยีนส์ทั้งสองข้างตึงเปรี๊ยะ
แรงกดดันทางสายตาถูกปล่อยออกมาเต็มพิกัด
“ประธานคะ อรุณสวัสดิ์!”
สวี่อันอันขยี้ตา หน้าอกก็ขยับขึ้นลงตามไปด้วย
ซูชิงเหยียนสวมเสื้อคลุมกันแดดแขนยาวสไตล์จีนร่วมสมัยสีแชมเปญ ด้านในเป็นเดรสสายเดี่ยวสีเบจ
เอวคอดกิ่วราวกับกำได้ ใบหน้าเย็นชาเปี่ยมเสน่ห์เหนือโลกีย์
หลิวรั่วซีสวมเดรสถักเข้ารูปสีเขียวเข้ม คอวีเว้าลึก
ยามเดินเอวงูเห่าอันเย้ายวนก็ขยับไหว ริมฝีปากแดงยกยิ้มเล็กน้อย
เสิ่นจือเวยเปลี่ยนมาสวมชุดหมีทำงานสีคากีอ่อน เข็มขัดรัดเอวไว้แน่น
ชุดนี้เป็นทรงเข้ารูป ซิปตึงเปรี๊ยะจนแทบปริ
หลินซ่าสวมเสื้อกั๊กยุทธวิธีสไตล์ฟังก์ชันสีเทาเข้ม คู่กับกางเกงทำงานลายพรางและรองเท้าบูตมาร์ติน กล้ามท้องเป็นลอนกระชับเผยออกมาอย่างไม่ปิดบัง
หลังกินมื้อเช้าแบบง่าย ๆ เสร็จ หวังเหย่ก็ขึ้นนั่งบนเบาะคนขับ
“ผู้โดยสารสาวสวยทุกท่าน นั่งให้ดีนะครับ”
“วันนี้พวกเราจะไปอุทยานแห่งชาติผูตาชัวกัน”
หวังเหย่เปิดโหมดล่องลอยจิตบนหน้าจอคอนโซลกลาง รถบ้านแล่นออกจากแคมป์นอกเมืองโบราณตู๋เค่อจงอย่างราบรื่น ก่อนมุ่งหน้าตะวันออกเฉียงเหนือไปตามถนนบนภูเขา