สวี่อันอันแพ้แล้ว แต่ยังไม่ค่อยยอมรับเท่าไร!
หวังเหย่ยกมุมปาก สายตากวาดผ่านเนินอกอวบอิ่มของสวี่อันอันอย่างจาบจ้วง
“คุณผู้อำนวยการสวี่ เดิมพันแล้วต้องยอม”
“ตอนนี้ถึงตาฉันออกคำสั่งบ้างแล้ว”
สวี่อันอันทำหน้าตึงเครียด
“นาย... นายคิดจะทำอะไร”
“นายทุนห้ามเรียกร้องอะไรเกินงามนะ!”
หวังเหย่หยิบตัวหมากแก้วสีแดงขึ้นมาเม็ดหนึ่ง
“ง่ายมาก”
“เอาหมากตัวนี้ไปวางไว้ระหว่างภูเขาสองลูกของคุณ”
“หนีบไว้ให้แน่น ค้างไว้หนึ่งนาที ห้ามตกลงมา”
ทั้งห้องเงียบกริบไปทันที
หลิวรั่วซียิ้มจนตัวโยน
“น้องชาย ไม้นี้เด็ดสุด ๆ”
ใบหูของซูชิงเหยียนแดงระเรื่อ เธอหันหน้าหนี
เสิ่นจือเวยดันแว่นขึ้น แก้มร้อนผ่าว
“ข้อเรียกร้องนี้... ไร้ยางอายเกินไปแล้ว”
ใบหน้าของสวี่อันอันแดงก่ำจนแทบจะมีเลือดหยดออกมา
“หวังเหย่! นายมันคนลามก!”
“ถ้าทำไม่ได้ คืนนี้ก็โดนลงโทษให้ล้างเท้าฉัน” หวังเหย่พูดหน้าตาเฉย
สวี่อันอันเม้มริมฝีปากแดง ก่อนคว้าหมากแก้วเม็ดนั้นมาทันที
“หนีบก็หนีบ!”
“ฝีมือของฉันเป็นที่ยอมรับไปทั่วทั้งอินเทอร์เน็ตนะ!”
เธอกลั้นหายใจ แล้วหนีบหมากแก้วเม็ดเล็ก ๆ นั้นไว้ได้อย่างง่ายดาย
ภาพที่เห็นตรงหน้าช่างโคตรถึกจริง ๆ
หวังเหย่เห็นแล้วเหงื่อแตกพลั่กเลยพี่น้อง
หนึ่งนาทีผ่านไป หมากยังนิ่งสนิทไม่ขยับ
สวี่อันอันหยิบหมากออกมา แล้วยืดอกอย่างภูมิใจ
“เป็นไง ฉันเก่งใช่ไหม แบบนี้ถือว่าผ่านแล้วนะ!”
“โคตรถึก” หวังเหย่ยกนิ้วโป้งให้
ราตรีมืดมิด อุณหภูมิภายในโฮมสเตย์ยังคงสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง
สวี่อันอันกับซูชิงเหยียนผลัดกันเข้าไปในห้องของหวังเหย่
รุ่งเช้าวันถัดมา เวลาหกโมง
ท้องฟ้าเหนือเมืองโบราณยังไม่สว่างเต็มที่
หวังเหย่ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ก็เดินออกจากห้อง
สาวงามระดับท็อปทั้งห้าคนเปลี่ยนมาใส่ชุดใหม่แล้ว
สวี่อันอันสวมเสื้อฮู้ดหนา จับคู่กับกางเกงรัดรูปทรงขากระบอก ขาเรียวตรงทั้งสองข้าง ส่วนช่วงบนกลับอวบอิ่มสะดุดตาอย่างเหลือเชื่อ
ซูชิงเหยียนสวมเสื้อโค้ตสีขาวยาวระดับกลาง จับคู่กับกางเกงยีนส์ทรงตรง ดูเย็นชาและสะอาดตา