“ที่แท้ก็พวกคุณนี่เอง บังเอิญจังนะ” หลิวรั่วซียิ้มพลางพูด
สีหน้าของสวี่อันอันเปลี่ยนไปทันที เธอเข้าสู่สภาวะเตรียมพร้อมรบขั้นหนึ่งในพริบตา ก้าวฉับเข้าไปกอดแขนหวังเหย่แน่นสุดแรง หน้าอกอวบอิ่มแนบชิดเขาอย่างไม่คิดหลบเลี่ยง น้ำเสียงหวานเลี่ยน ทว่าทุกคำกลับคมกริบ
“อ้าว นี่ไม่ใช่พี่สาวรดน้ำนูนหรอกเหรอ บังเอิญจังเลยนะ ทำไมถึงตามหลอกหลอนไม่เลิกสักทีล่ะ”
มุมปากหวังเหย่กระตุก ไม้ตายต่อเนื่องชุดนี้เล่นเอาเจ็บแสบจริง ๆ
หลิวรั่วซีไม่ใส่ใจความเป็นปรปักษ์ของสวี่อันอันเลยสักนิด ดวงตาแวววาวถึงขีดสุด เธอจ้องหวังเหย่เขม็งพร้อมรอยยิ้มที่ลึกล้ำขึ้น
“ดูท่าเราจะมีวาสนาต่อกันจริง ๆ ฉันแช่น้ำพุร้อนคนเดียวออกจะน่าเบื่อ ในเมื่อบังเอิญเจอกันแล้ว หวังเหย่ จะมาแช่น้ำพุร้อนส่วนตัวด้วยกันไหม”
บรรยากาศเงียบลงไปชั่วขณะ
หวังเหย่สูดลมหายใจเย็น ๆ ผู้ใหญ่สาวคนนี้คิดจะบุกเข้าหากันตรง ๆ เลยหรือไง
สวี่อันอันแทบจะถลึงตาจนไฟลุก ทั้งตัวแทบจะห้อยอยู่บนตัวหวังเหย่แล้ว
“คุณป้า ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไงคะ ประธานของเรามีทีมงานส่วนตัว พวกเราจองห้องชุดครอบครัวที่มีบ่อน้ำพุร้อนส่วนตัว ไม่ต้องการคนนอกมานั่งเป็นเพื่อนค่ะ!”
คำว่า “คุณป้า” นั้นช่างดูหมิ่นกันอย่างร้ายแรง
หลิวรั่วซีไม่เพียงไม่โกรธ กลับเลิกคิ้วเรียวงามขึ้น เธอเดินเท้าเปล่าเข้ามาอีกก้าว แรงกดดันของผู้มีตำแหน่งสูงผสมกลิ่นน้ำหอมราคาแพงพุ่งเข้าปะทะ
“น้องสาว นี่เขาเรียกว่าเสน่ห์ของผู้หญิงมีวุฒิภาวะ พวกเด็กสาวอย่างพวกเธอยังไม่เข้าใจหรอก” เธอไม่สนใจสวี่อันอัน สายตายังคงจับจ้องหวังเหย่อยู่ “หวังเหย่ พี่จองบ่อน้ำพุร้อนกลางแจ้งชมวิวทะเลระดับวีไอพีบนชั้นดาดฟ้าไว้ มีแชมเปญแช่เย็นด้วย แล้วก็... มาหาพี่ไหม หรือจะให้พี่ไปนั่งเล่นที่ห้องพวกเธอก็ได้”