หลังจากสวี่อันอันกับหลิวรั่วซีปะทะคารมกันอยู่พักใหญ่ สุดท้ายหลิวรั่วซีก็ยังได้อยู่ต่อ
ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็ซื้อแชมเปญกับบาร์บีคิวมาเลี้ยง ไม่ได้มานั่งกินฟรี แถมเข้ามาในห้องแล้ว จะไล่กลับก็ดูไม่ดี
สวี่อันอันหันไปถลึงตาใส่หวังเหย่
หวังเหย่ทำหน้าไร้เดียงสา อีกฝ่ายเป็นฝ่ายเสนอตัวมาเอง ไม่ใช่เขาเชิญมาสักหน่อย
ซูชิงเหยียนดึงแขนสวี่อันอันเบา ๆ “อันอัน นั่งลง”
น้ำเสียงของเธอเย็นชา แต่ออร่ากลับแผ่เต็มที่ เธออยากรู้นักว่าผู้หญิงคนนี้คิดจะทำอะไรกันแน่
สวี่อันอันนั่งลงตามจังหวะ แต่ในใจกลับวางแผนอย่างเมามัน เอาสิ อยากมาแจมวงใช่ไหม เดี๋ยวดูฉันกรอกเหล้าให้เธอเมาจนเสียอาการ!
ทั้งสี่คนนั่งล้อมวงกัน ด้านขวาคือซูชิงเหยียนผู้เย็นชาเหนือโลก นั่งไขว้ขาเผยเรียวขาขาวผ่อง ด้านซ้ายคือสวี่อันอันที่นั่งขัดสมาธิ หน้าอกหน้าใจใหญ่โตจนชวนกดดัน ส่วนตรงข้ามคือหลิวรั่วซีที่แผ่เสน่ห์เย้ายวนไปทั่วทั้งตัว
หวังเหย่นั่งคั่นอยู่ตรงกลาง รู้สึกได้ถึงกลิ่นอายดินปืนที่คละคลุ้งไปทั่ว ความสุขแบบนี้ไม่ใช่ใครก็รับไหว
หลิวรั่วซีเปิดแชมเปญด้วยตัวเอง เสียง “ป๊อบ” ดังขึ้น ก่อนจะรินใส่แก้วทั้งสี่ใบ
เธอยกแก้วขึ้น ส่งสายตายั่วยวนให้หวังเหย่ “มา ดื่มฉลองพรหมลิขิตของเรากัน”
สวี่อันอันยกแก้วขึ้นชนทันที พลางแค่นเสียง “ดื่มก็ดื่มสิ ใครกลัวใครล่ะ!”
ทั้งสี่คนชนแก้วกัน บรรยากาศช่างประหลาดเหลือเกิน
พอเปิดกล่องบาร์บีคิว กลิ่นหอมของเนื้อแกะย่าง ปีกไก่ย่าง กุยช่าย มะเขือยาว และหอยลายอบฟอยล์ก็ลอยฟุ้งไปทั่ว
ตอนแรกสวี่อันอันยังตั้งท่าพร้อมสู้ แต่พอได้กลิ่นก็เสียอาการทันที เธอคว้าเนื้อแกะเสียบไม้ขึ้นมากัดคำหนึ่ง พูดเสียงอู้อี้ว่า “ซื้อจากไหนเนี่ย หอมใช้ได้เลย”
หลิวรั่วซียิ้มพลางยื่นกระดาษทิชชูให้ “ฉันให้พนักงานต้อนรับช่วยไปซื้อให้น่ะ”
พอกินกันไปสองสามคำ บรรยากาศก็ไม่ตึงเครียดเหมือนตอนแรกแล้ว