ฉู่ฉู่กับเพย์นานาเข็นกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สี่ใบมายืนอยู่หน้าประตูหมู่บ้านจงหยาง ทั้งคู่ยืนนิ่งค้างเหมือนระบบรวนไปแล้ว
ที่นี่คือคฤหาสน์หรูระดับท็อปในแวดวงคนรวยของเมืองหลวง
แค่หลังไหนสักหลังก็มีราคาหลักร้อยล้านขึ้นไปทั้งนั้น
หวังเหย่เปิดประตูใหญ่ แล้วโบกมืออย่างใจกว้าง
“ยินดีต้อนรับพนักงานใหม่ทั้งสองคน”
“เข้ามาสิ เดี๋ยวพาไปดูหอพักพนักงานด้วย”
ฉู่ฉู่กลืนน้ำลาย ลากกระเป๋าเดินตามเข้าไป ดวงตาเบิกกว้าง
สวี่อันอันยืนอยู่ในห้องรับแขก จ้องกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สี่ใบจนเริ่มชินชา
“พวกคุณมาสมัครงาน หรือย้ายบ้านกันแน่เนี่ย”
ฉู่ฉู่เก้อเขินเล็กน้อย “ประธานให้ฉันย้ายมาอยู่ที่นี่ ฉันกลัวของไม่ครบ เลยเอามาเยอะหน่อย”
เพย์นานาดันแว่นกรอบเงินบนสันจมูก น้ำเสียงนิ่งสงบ
“ก็แค่สองใบเอง”
“ชุดทำงานกับชุดใส่ทั่วไป”
หวังเหย่พูดว่า “เดี๋ยวพาไปเดินชมก่อน”
“บริษัทตกแต่งยังไม่เสร็จ ที่นี่เลยเป็นทั้งหอพักพนักงานและที่ทำงานชั่วคราว”
ฉู่ฉู่เดินตามเข้าไปในห้องรับแขก สมองหยุดประมวลผลไปโดยสิ้นเชิง
ชั้นล่างมีเพดานสูงห้าเมตร ส่วนห้องรับแขกก็สูงถึงเก้าเมตรครึ่ง
เหนือศีรษะมีโคมระย้าคริสตัลนำเข้าจากอิตาลี เส้นผ่านศูนย์กลางเกือบสามเมตร โซฟา FENDI Casa ชุดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง พื้นหินอ่อนเงาวับจนแทบสะท้อนพื้นรองเท้าได้
นี่มันหอพักพนักงานตรงไหนกัน
ชัด ๆ เลยว่านี่คือวังส่วนตัวของประธานจอมเผด็จการ!
ก่อนหน้านี้เธอยังคิดว่ารถบ้านราคาหลักสิบล้านในคลิปนั่นเว่อร์มากแล้ว
ที่ไหนได้ ประธานยังมีคฤหาสน์ในสวนมูลค่าหลักร้อยล้านอยู่ที่ปักกิ่งอีกหลัง
เด็กมหาวิทยาลัยเพิ่งจบอย่างเธอ แถมยังเป็นแค่พนักงานตัวเล็ก ๆ กลับได้มาอยู่ในที่แบบนี้
นี่มันเหมือนบรรพบุรุษช่วยเปิดทางให้ชัด ๆ!
เพย์นานาหายใจถี่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเช่นกัน
ก่อนหน้านี้เธอเคยทำงานในสำนัก MCN ชั้นนำ คิดว่าตัวเองเคยเห็นคนรวยและสถานที่หรูหรามาไม่น้อยแล้ว
แต่คฤหาสน์หรูระดับหลักร้อยล้านแบบนี้ เธอเพิ่งได้เข้ามาครั้งแรก
เจ้านายคนนี้มีของจริง ๆ!
ฉู่ฉู่มองห้องรับแขกเพดานสูง แล้วมองหน้าต่างบานใหญ่ ก่อนจะอดถามเสียงเบาไม่ได้
“ประธานคะ”
“บริษัทเรายังอยู่ในช่วงเริ่มต้นจริง ๆ เหรอคะ”