ซูชิงเหยียนยื่นกระเป๋าใบเล็กให้หวังเหย่ “ข้างในมีน้ำ ทิชชู แล้วก็พาวเวอร์แบงก์...”
หวังเหย่รับมาแล้วแซวว่า “คุณผู้อำนวยการซูเตรียมพร้อมขนาดนี้ เหมาะจะเป็นคนในครอบครัวเลยนะ”
หูซูชิงเหยียนแดงขึ้นมา “เอาคืนมา!”
หวังเหย่ “ของที่ให้ไปแล้ว จะขอคืนได้ยังไง”
ซูชิงเหยียน “งั้นนายก็หุบปากไปเลย”
ซูชิงเหยียนกับหลิวรั่วซีเข้าไปนั่งบนเบาะนั่งไร้แรงโน้มถ่วงอันกว้างขวางด้านหลัง
สวี่อันอันที่นั่งเบาะข้างคนขับเอื้อมมือดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาด เสียงคลิกดังขึ้นเมื่อหัวเข็มขัดเข้าที่
หวังเหย่หันไปมองแล้วสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ทันที
เข็มขัดนิรภัยพาดเฉียงจากไหล่ซ้ายของเธอลงมา พอดีรัดอยู่ตรงหุบเขาลึกระหว่างภูเขาสองลูก
เดิมทีทุนเดิมของเธอก็อุดมสมบูรณ์อยู่แล้ว พอถูกเข็มขัดรัดเข้าเท่านั้นก็ยิ่งดันออกมาสองข้าง แรงกดดันทางสายตารุนแรงเกินบรรยาย เป็นมิติสามมิติแบบไม่สนเหตุผลกันเลย
สายตาหวังเหย่หยุดค้างอยู่ตรงนั้น ใครจะต้านไหวกันล่ะ!
“มองอะไร!” สวี่อันอันแก้มแดงระเรื่อ จ้องเขาอย่างกระเง้ากระงอด “เมื่อกี้นายมองนานเกินสามวินาทีแล้วนะ!”
“ฉันกำลังตรวจดูว่าเธอคาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อยหรือเปล่า” หวังเหย่ตอบหน้าตาเฉย
“การตรวจแบบมืออาชีพต้องใช้เวลา”
“นายควรจะตรวจให้มันมืออาชีพจริง ๆ ล่ะ!”
หลิวรั่วซีที่นั่งอยู่เบาะหลังหัวเราะเบา ๆ “น้องหวังเหย่ อยากตรวจของพี่ด้วยไหมล่ะ”
ซูชิงเหยียนตอบทันที “เธอคาดเสร็จแล้ว”
“ชิงเหยียนน้องสาวตรวจเร็วใช้ได้นี่” หลิวรั่วซีหันไปมอง
ซูชิงเหยียน “ความปลอดภัยต้องมาก่อน”
หวังเหย่ไม่เข้าไปร่วมวงชิงไหวชิงพริบที่เบาะหลัง เขาป้อนจุดหมายปลายทางลงบนหน้าจอควบคุมกลางรถ “ผู้โดยสารทุกท่านโปรดนั่งให้เรียบร้อย จุดหมายแรกของวันนี้ เทียนถาน!”
จากนั้นเขาก็กดแป้นควบคุมระบบขับขี่อัจฉริยะหลังพวงมาลัย เปิดฟังก์ชันลับ [โหมดล่องลอยจิต]
ระบบขับขี่อัตโนมัติระดับแอล 5 เปิดทำงานทันที