หวังเหย่เพิ่งลงจากรถ
[ติ๊ง! ตรวจพบว่าเจ้าของระบบเดินทางมาถึงแหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของชาติ และมรดกวัฒนธรรมโลก: แหล่งโบราณสถานเจียอวี้กวน]
[เช็กอินอัตโนมัติสำเร็จ!]
[ยินดีด้วย เจ้าของระบบได้รับเงิน 5,000,000 หยวน]
เงินห้าล้านเข้าบัญชีอีกครั้ง
การหาเงินก็ช่างน่าเบื่อและจืดชืดแบบนี้แหละ
เจียอวี้กวนสร้างขึ้นในปีที่ห้าแห่งรัชศกหงอู่ของราชวงศ์หมิง เป็นจุดตะวันตกสุดของกำแพงเมืองจีนยาวหมื่นลี้สมัยราชวงศ์หมิง กำแพงที่สร้างจากดินเหลืองอัดแน่นสะท้อนสีเหลืองอุ่นอันสุขุมอยู่ใต้แสงแดดยามบ่าย
หวังเหย่พาสาวทั้งสี่เดินผ่านประตูเมืองชั้นนอกเข้าสู่เมืองชั้นใน
จวนแม่ทัพกองโจร ที่ว่าการ และคลังเสบียงปรากฏเรียงรายให้เห็นตามลำดับ
เมื่อขึ้นไปบนหอประตูเมือง ทางทิศใต้คือยอดหิมะบนเทือกเขาฉีเหลียนที่ไม่ละลายตลอดทั้งปี
ทางทิศเหนือคือแนวเทือกเขาเฮยซานอันกว้างใหญ่
ทางทิศตะวันตกคือทะเลทรายทอดยาวไปจนสุดขอบฟ้า
แรงกดดันจากปราการอันดับหนึ่งใต้หล้าพุ่งเข้าปะทะใบหน้า
ออกจากด่านเมืองแล้ว ทุกคนมุ่งหน้าไปยังกำแพงเมืองจีนเสวียนปี้
กำแพงเมืองทอดคดเคี้ยวขึ้นไปตามสันเขาสูงชันที่มีความลาดประมาณสี่สิบห้าองศา ดูราวกับห้อยกลับหัวอยู่กลางอากาศ
สวี่อันอันเพิ่งปีนไปได้ครึ่งทางก็ทรุดแผละลงบนบันไดทันที
“ฉันไม่ไหวแล้ว!”
“แบตเตอรี่ของฉันหมดเกลี้ยงแล้ว!”
เธอหอบหายใจหนัก หน้าอกระดับจีขยับขึ้นลงอย่างรุนแรง ภาพตรงหน้าชวนตะลึงสุด ๆ
หลิวรั่วซีเองก็เหนื่อยแทบแย่ เธอเอนตัวพิงหวังเหย่ทั้งตัว
“น้องชาย พี่เดินไม่ไหวแล้ว”
“อุ้มพี่ขึ้นไปหน่อยได้ไหมจ๊ะ?”
ส่วนเว้าส่วนโค้งอวบอิ่มของสาวเต็มวัยเบียดแขนหวังเหย่อย่างไม่ปิดบัง
หวังเหย่ยังคงสีหน้าเรียบเฉย “พี่รั่วซี ผมไม่ใช่บริษัทรับจ้างขนของนะครับ”
สุดท้ายทุกคนก็มาถึงป้อมแรกแห่งกำแพงเมืองจีน
มันตั้งตระหง่านอยู่บนหน้าผาริมแม่น้ำเทาไหล ซึ่งสูงเกือบห้าสิบหกเมตร
ส่วนที่ยังเหลืออยู่สูงประมาณสิบเมตร ร่องรอยดินเหลืองอัดแน่นดูราวกับวงปีแห่งกาลเวลา
ซูชิงเหยียนยืนอยู่บนจุดชมวิวพื้นกระจกใส
เบื้องล่างคือสายน้ำเชี่ยวกรากของแม่น้ำเทาไหลที่มุ่งหน้าลงตะวันออก ส่วนฝั่งตรงข้ามคือหิมะบนยอดเทือกเขาฉีเหลียน