รถบ้านอาโปลโลแล่นเข้าสู่ใจกลางเมืองอย่างราบรื่น
หวังเหย่ไม่ได้รีบตรงไปห้าง แต่ขับรถบ้านไปจอดหน้าซูเปอร์มาร์เก็ตคลังสินค้านำเข้าระดับไฮเอนด์ที่ใหญ่ที่สุดในเมืองก่อน
“กองทัพยังไม่ทันเคลื่อน เสบียงต้องมาก่อน คลังอาวุธของป้อมปราการเคลื่อนที่ของเราถึงเวลาเติมแล้ว” หวังเหย่เปิดประตูรถแล้วโบกมือใหญ่
พอเข้าซูเปอร์มาร์เก็ต สวี่อันอันก็กลายเป็นม้าป่าที่หลุดจากบังเหียนทันที
เธอเข็นรถเข็นขนาดยักษ์ มุ่งตรงไปยังโซนเนื้อสดและขนมขบเคี้ยว
“โอ้โห! วัคคูออสเตรเลียเกรด M9 เหรอ? เอาสิบกล่อง! แล้วมันฝรั่งทอดนำเข้าถุงยักษ์นี่อีก เอามาให้หมดเลย!”
ขณะที่เธอกวาดซื้อของอย่างบ้าคลั่ง เสื้อยืดรัดรูปตัวสั้นก็แทบรับแรงกระเพื่อมของหน้าอกระดับจีไม่ไหว
เสิ่นจือเวยดันแว่นกรอบเงินครึ่งวงขึ้น เดินตามหลังแล้วจัดเรียงข้าวของที่สวี่อันอันโยนลงรถเข็นอย่างลวกๆ ให้เป็นระเบียบราวกับคนเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ
ส่วนของที่เธอเลือกเป็นของใช้จริงทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นเมล็ดกาแฟดริปคุณภาพสูง น้ำแร่ หรือผลิตภัณฑ์ทำความสะอาดรักษ์โลกสำหรับรถบ้าน เน้นความเป็นระเบียบเรียบร้อยเป็นหลัก
ซูชิงเหยียนเข็นรถเข็นอีกคัน เดินไปหยุดอย่างเงียบๆ ที่โซนผักออร์แกนิกและชาคุณภาพดี
วันนี้ใบหน้าเย็นชาราวกับอยู่เหนือโลกของเธอ ประกบกับเอวคอดกิ่วที่โอบได้ด้วยมือเดียว แม้แต่ตอนเลือกองุ่นไร้เมล็ดก็ยังงดงามราวกับไม่แปดเปื้อนกลิ่นอายโลกมนุษย์ เสน่ห์บริสุทธิ์ปนเย้ายวนที่ดูโดดเดี่ยวเหนือผู้คนเช่นนี้ช่างยอดเยี่ยมเหลือเกิน
ส่วนหลิวรั่วซีก็บิดเอวงูเห่าอันเย้ายวน มุ่งตรงเข้าไปในโซนเครื่องดื่มแอลกอฮอล์
ไม่นาน เธอก็เดินออกมาพร้อมแชมเปญชั้นเลิศและไวน์แดงบ่มเก่าราคาแพงหลายขวด ทุกย่างก้าวเยื้องกรายอย่างมีเสน่ห์ เผยให้เห็นรูปทรงพีชสุกงอมระดับอีอย่างเต็มที่
“น้องชาย ถ้าการไลฟ์เปิดตัวคืนนี้ประสบความสำเร็จ เรากลับไปที่รถบ้านแล้วคงต้องดื่มของดีฉลองกันหน่อยใช่ไหม?” เธอเดินมาข้างหวังเหย่ ดวงตาแวววาวถึงขีดของเธอชวนให้รู้สึกเหมือนกำลังรุกเร้า
เวลาเพียงครึ่งชั่วโมง ผู้หญิงทั้งสี่คนก็ช่วยกันกวาดซื้อของจนเต็มรถเข็นขนาดยักษ์ถึงหกคัน