ไลฟ์จบลง ไฟเสริมบนทะเลทรายค่อย ๆ ดับลงทีละดวง
หน้าจอไลฟ์มืดไปแล้ว แต่ยังมีคนออนไลน์เหลือกว่าหนึ่งล้านคน
แฟนคลับจำนวนมากไม่ยอมไปไหน คอมเมนต์ยังไหลรัวไม่หยุด
“พ่อบุญธรรม ปิดไลฟ์จริงเหรอ?”
“ร้องได้ครึ่งเพลงก็หนีแล้ว มารยาทมีไหม?”
“แจกไอโฟนตัวท็อปหนึ่งร้อยเครื่องจริง ๆ ประธานเอาใจแฟนคลับได้โคตรถึก!”
“สาวน้อยชุดชมพู เต้นต่ออีกสักรอบสิ ฉันเพิ่งเข้ามาเอง!”
“เมียชิงเหยียนล่ะ? พี่รั่วซีล่ะ? พี่จือเวยล่ะ?”
“คนข้างบนหลบไปให้หมด คืนนี้ฉันดื่มเยอะ พวกเธอเป็นเมียฉันทุกคน”
หวังเหย่กวาดตามองอยู่สองที แล้วออกจากหน้าจัดการไลฟ์ทันที
ไม่มีอังกอร์ทั้งนั้น อยากดูก็ได้ ไว้คราวหน้าค่อยมาใหม่
“ประธาน ช่วงนี้นายใจร้ายเกินไปแล้วนะ”
สวี่อันอันกอดแขนเขาไว้ ชุดเกาะอกสีชมพูถูกเบียดจนแทบรับแรงกดไม่ไหว
“ในห้องไลฟ์มีคนกว่าสองล้านคนตะโกนให้นายร้องอีกเพลง นายก็ปิดไลฟ์จริง ๆ เหรอ?”
หวังเหย่พลิกมือเก็บกีตาร์
“ให้มากเกินไป คนก็ไม่เห็นค่า”
“ผู้ชายต้องเก็บความลึกลับไว้บ้าง”
หลิวรั่วซีถือแชมเปญเดินเข้ามา ชุดราตรีสีแดงไวน์คอลึก เผยส่วนโค้งเว้าของผู้ใหญ่ออกมาเต็มที่
“คืนนี้น้องชายลึกลับจริง ๆ ด้วย”
“พี่ฟังเพลงนั้นจบ ถึงกับอยากพานายกลับห้องไปศึกษาเป็นการส่วนตัวเลย”
สวี่อันอันหันขวับทันที “พี่รั่วซี คิดจะแอบโจมตีอีกแล้วเหรอ?!”
หลิวรั่วซียิ้มบาง ๆ “พี่แย่งกันซึ่ง ๆ หน้า แบบนี้ไม่นับว่าแอบโจมตีหรอก”
เสิ่นจือเวยดันแว่นกรอบเงินขึ้น
“พวกเธอหยุดเถียงกันก่อน”
“เมื่อกี้ยอดคนออนไลน์พร้อมกันสูงสุดอยู่ที่สองล้านสามแสนเจ็ดหมื่น รายได้จากของขวัญเกินสามแสนหยวน”
สวี่อันอันชะงัก
“เท่าไหร่นะ?”
“สามแสนกว่า”
เสิ่นจือเวยหมุนหน้าจอหลังบ้านให้เธอดู
“ยังไม่ได้หักค่าธรรมเนียมแพลตฟอร์มกับภาษี”
ดวงตากลมโตของสวี่อันอันเบิกกว้างจนแทบกลิ้ง
“โอ้โห!”
“ร้องเพลงเดียวได้เงินเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?”
หวังเหย่แก้ทันที “ไม่ได้มีแค่ฉันร้องเพลง พวกเธอก็มีส่วนด้วย”
“แถมยังมีต้นทุนมือถือหนึ่งร้อยเครื่องอีก”
“รวม ๆ แล้วก็เป็นล้านกว่า คำนวณดูยังไงก็ขาดทุนอยู่ดี”
สวี่อันอันเชิดอกขึ้น
“งั้นฉันก็ไม่ต้องจับรางวัลสิ ต่อไปพวกเราไลฟ์กันทุกวันเลยไหม”