ในห้องพลันเงียบกริบ
ใบหน้าของสวี่อันอันแดงก่ำขึ้นมาทันที เธอกอดอกตัวเองไว้ มือสองข้างประคองหน้าอก ก่อนจะอ้ำอึ้งอยู่นาน “นะ...นายถามตรงเกินไปแล้ว!”
หลิวรั่วซีกางมือ “เป็นคำถามจริงใจนี่นา เธอจะไม่ตอบก็ได้ แต่ต้องดื่มลงโทษสามแก้ว แถมต้องรับปากเงื่อนไขฉันหนึ่งข้อ ถ้าตอบก็ห้ามโกหกด้วยนะ”
สวี่อันอันคำนวณอย่างบ้าคลั่ง ดื่มสามแก้วเข้าไปคืนนี้คงเมาแอ๋แน่ ยังต้องรับปากเงื่อนไขอีก ขาดทุนยับ!
เธอหน้าแดง อ้ำอึ้งอยู่นาน สุดท้ายก็หลับตาเค้นคำพูดออกมาประโยคหนึ่ง “ตัวอักษรตัวที่เจ็ด!”
สมองของหวังเหย่เริ่มนับโดยอัตโนมัติ เอ บี ซี ดี อี...
โอ้โห!?
ร้องโอ้เงียบ ๆ ในใจ นี่มันดุเดือดเกินไปแล้ว! ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมก่อนหน้านี้ถึงติดอยู่ในถ้ำมองฟ้าออกมาไม่ได้! สเปกนี้สุดยอดจริง ๆ!
หลิวรั่วซีได้ยินแล้วก็ไม่ค่อยเชื่อ เธอมองสวี่อันอันตั้งแต่หัวจรดเท้า “จริงหรือเปล่า? ตัวเล็กแค่นี้จะมีขนาดนั้นได้ยังไง?”
สวี่อันอันถูกยั่วโมโห เธอเชิดอกขึ้น หน้าอกใหญ่ตู้มยื่นจ่อหน้าหลิวรั่วซีอย่างไม่เกรงใจ “ไม่เชื่อก็ลองวัดดูสิ!”
พูดออกไปแล้วเจ้าตัวก็ยังอึ้ง จบกัน ปากไวกว่าใจคิดอีกแล้ว
หวังเหย่แอบกดไลก์ในใจ “คุณผู้อำนวยการสวี่ ของจริงนี่ไม่ธรรมดาเลยนะครับ”
สวี่อันอันคว้าหมอนอิงฟาดใส่ทันที “นายหุบปากไปเลย!”
หลิวรั่วซีหัวเราะออกมา “ได้สิ ถ้ามีโอกาส พี่สาวจะวัดให้ละเอียดเลย”
“เล่นต่อ ๆ!” สวี่อันอันบอก
รอบที่ห้า หลิวรั่วซีแพ้ เธอใช้นิ้วเล่นผมตัวเองเบา ๆ “ตอบคำถามจริงใจ”
สวี่อันอันรอโอกาสนี้อยู่พอดี เธอนั่งตัวตรงทันที แล้วเปิดฉากถามตรง ๆ “เธอแต่งงานหรือยัง?”
มือที่หลิวรั่วซีใช้แกว่งแก้วหยุดชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าจางลงไปเล็กน้อย เธอมองสวี่อันอันอยู่หลายวินาที ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “แต่งแล้ว ปีที่แล้ว”
สวี่อันอันกำลังจะอ้าปากแซวว่าแต่งงานแล้วก็ยังออกมาเกี้ยวผู้ชาย
หลิวรั่วซีรีบพูดต่อทันที “แต่หย่ากันเมื่อสองเดือนก่อนแล้ว”
สวี่อันอันถึงกับพูดไม่ออก คำที่จ่ออยู่ตรงปากถูกกลืนกลับลงคอไปอย่างยากลำบาก ท่าทีแข็งกร้าวเมื่อครู่พลันอ่อนลง ก่อนจะเปลี่ยนไปถามว่า “ทำไมถึงหย่าล่ะ?”
หลิวรั่วซีเอนหลังพิงโซฟา เงียบไปครู่หนึ่ง “นี่เป็นคำถามข้อที่สองแล้วนะ”