“ขับช้า ๆ หน่อย นายไม่ใช่นักขับมืออาชีพ ระวังความเร็วด้วย ระวังความปลอดภัยด้วย!”
ซูชิงเหยียนนั่งอยู่ที่เบาะผู้โดยสารด้านหน้า น้ำเสียงจริงจังมาก
หวังเหย่พยักหน้า “รับทราบ”
รถบ้านแล่นขึ้นทางด่วนอย่างมั่นคง จากอู่อี๋ซานไปเซี่ยผู่ระยะทางกว่าสามร้อยกิโลเมตร ถนนไม่ได้ขับยากนัก
ในรถเปิดเครื่องปรับอากาศไว้ เครื่องดื่มในตู้เย็นมีเต็มแน่น สวี่อันอันนั่งกินขนมอยู่ด้านหลัง กินไปหนึ่งคำก็ต้องวิจารณ์หนึ่งประโยค
“มันฝรั่งทอดนี่ไม่อร่อย คราวหน้าซื้อรสแตงกวามา”
หวังเหย่รับคำทันที “เธอจ่ายเงินสิ”
สวี่อันอันกลอกตา “ฉันแค่เสนอแนวทางเชิงกลยุทธ์”
“เสนอกลยุทธ์ได้ แต่เงินก็ต้องตามมาด้วย”
ซูชิงเหยียนเสริมขึ้นข้าง ๆ “เธอมีกลยุทธ์เยอะ แต่ให้คนอื่นลงมือทำ”
สวี่อันอันไม่ยอม “ชิงเหยียน ทำไมเธอเริ่มพูดเหมือนหวังเหย่แล้วล่ะ?”
ทั้งสามคนคุยเล่นหัวเราะกัน บรรยากาศในรถเป็นกันเองมาก
ขับมาได้กว่าหนึ่งชั่วโมง หวังเหย่ก็พารถเข้าจุดพักรถเพื่อพักสักหน่อย
ซูชิงเหยียนไปซื้อกาแฟ ส่วนสวี่อันอันไปเข้าห้องน้ำ
หวังเหย่นั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับ ในที่สุดก็นึกขึ้นได้ว่าระบบให้กล่องสุ่มลับมาสองกล่องเมื่อคืน
“ระบบ เปิดกล่องสุ่ม”
【เปิดกล่องสุ่มลับสำเร็จ】
【ยินดีด้วย เจ้าของระบบได้รับ: การ์ดทดลองใช้ดวงตามองทะลุ ×1】
สีหน้าของหวังเหย่เปลี่ยนไป
“มาอีกแล้วเหรอ?”
“ระบบ แกยึดติดอะไรกับของแบบนี้หรือเปล่า?”
ระบบไม่สนใจเขา
หวังเหย่กระแอมเบา ๆ
“ขอประกาศไว้ก่อนนะ ผมเป็นคนดี”
“การ์ดใบนี้ผมจะใช้ในทางที่เหมาะสมแน่นอน”
แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่ค่อยเชื่อ
“เปิดกล่องที่สอง”
【เปิดกล่องสุ่มลับสำเร็จ】
【ยินดีด้วย เจ้าของระบบได้รับ: การ์ดทดลองโชคลาภเต็มเปี่ยม ×1】
【เมื่อใช้งานแล้ว ค่าความโชคดีจะเต็มเปี่ยมภายในสิบนาที】
หวังเหย่ชะงัก “มีของแบบนี้ด้วยเหรอ?”
“หมายความว่าถ้าผมไปซื้อลอตเตอรี่ก็จะถูกรางวัลเหรอ?”
【เจ้าของระบบสามารถสำรวจได้ด้วยตนเอง】
หวังเหย่พูดไม่ออก ช่างเถอะ ระบบก็เป็นแบบนี้แหละ เขาค่อย ๆ ชินไปก็แล้วกัน!
ตอนนั้นเอง สวี่อันอันก็กลับมา
วันนี้เธอสวมเสื้อคลุมกันแดดสีชมพูอ่อน ด้านในเป็นเสื้อกล้ามสีขาว ท่อนล่างเป็นกระโปรงสั้นสำหรับเล่นกีฬา ขาขาวผ่องอย่างไม่คิดจะถ่อมตัว