“ทำไมนายไม่พูดอีกแล้ว?”
สวี่อันอันถือกล้องแอ็กชัน เดินเข้ามาใกล้หวังเหย่ บนใบหน้าเขียนไว้ชัดสามคำว่า มีพิรุธ
หวังเหย่ได้สติ รีบวางกล่องอุปกรณ์ลงบนโต๊ะ
“ไม่มีอะไร”
“ฉันแค่เพิ่งนึกขึ้นได้”
“ฉัน หวังเหย่ อาจจะกำลังจะดังแล้ว”
สวี่อันอันชะงักไปครึ่งวินาที ก่อนจะหัวเราะจนตัวโยน
“ความมั่นใจของนายซื้อส่งตรงจากโรงงานเป็นลังหรือไง?”
ซูชิงเหยียนนั่งอยู่อีกฝั่งของที่นั่งโซฟาคู่ กำลังแกะกล่องโดรนอยู่ พอได้ยินก็หัวเราะตาม
“ยังไม่ได้สร้างบัญชี ยังไม่ได้ถ่ายวิดีโอ ยังไม่ได้เรียนตัดต่อ แต่นายเริ่มดังแล้วเหรอ?”
หวังเหย่ยกมือกดอากาศเบา ๆ
“ถ่อมตัวหน่อย”
“ยอดฝีมือก็เป็นแบบนี้แหละ”
“เปิดเกมเงียบ ๆ แล้วค่อยระเบิดตอนท้าย”
สวี่อันอันยื่นนิ้วไปแตะกล้องแอ็กชัน “ถ้างั้นคุณบล็อกเกอร์หวัง เตรียมจะถ่ายอะไรล่ะ?”
หวังเหย่หยิบอุปกรณ์ที่เพิ่งซื้อมาออกมาทีละชิ้น
โดรน กล้องแอ็กชัน แขนเสียบกล้องแกนกันสั่น ไมโครโฟน เคสกันน้ำ เมมโมรีการ์ด...
ซูชิงเหยียนพลิกดูคู่มือไปพลาง แนะนำไปพลาง “ถ้าจะถ่ายวิดีโอท่องเที่ยว เนื้อหาต้องมีจุดจดจำ ถ่ายแต่วิวอย่างเดียวคงดังยาก”
หวังเหย่เลิกคิ้ว “คุณผู้อำนวยการซู ดูเป็นมืออาชีพมากนะ”
ซูชิงเหยียนเสียบแบตเตอรี่โดรนเข้ากับที่ชาร์จ “ฉันแค่ดูคลิปเยอะ วิดีโอท่องเที่ยวหลายคลิปไม่มีคนดู ไม่ใช่เพราะวิวไม่สวย แต่เพราะไม่มีเรื่องราว”
สวี่อันอันยกมือทันที “เข้าใจแล้ว! ต้องมีสาวสวย!”
หวังเหย่มองเธอ “องค์ประกอบนี้จัดเต็มเกินพอแล้ว”
สวี่อันอันพยักหน้าอย่างพอใจ “นับว่านายพูดเป็น”
หวังเหย่เปิดแอปบันทึกในมือถือ เริ่มจัดตารางเที่ยวพรุ่งนี้ทันที
“พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้า”
สีหน้าสวี่อันอันเปลี่ยนไป “เช้าแค่ไหน?”
หวังเหย่ตอบ “ออกเดินทางตีสี่ครึ่ง”
“อะไรนะ?” ไมโครโฟนในมือสวี่อันอันแทบร่วง “หวังเหย่ นายเป็นบ้าไปแล้วหรือไง!”
“พวกเรามาเที่ยวหลังเรียนจบนะ ไม่ได้มาสมัครค่ายฝึกทหารหน่วยรบพิเศษ!”
หวังเหย่พูดอย่างใจเย็น “ไปดูพระอาทิตย์ขึ้นที่หาดโคลนหนิวฉี มีแสงอาทิตย์ยามเช้า หาดโคลน ทะเล เรือประมง...วัตถุดิบชั้นยอดขนาดนี้ไม่ถ่ายก็เกินไปแล้ว”
ซูชิงเหยียนพยักหน้า “พระอาทิตย์ขึ้นที่หนิวฉีถ่ายออกมาสวยจริง ๆ”