แต่ซูชิงเหยียนกลับดูเวลาแล้วถามว่า “คืนนี้กินอะไรดี”
หวังเหย่ลุกขึ้นยืน “วันนี้ไม่กินข้างนอกแล้ว เราไปตั้งแคมป์ย่างบาร์บีคิวกัน”
สวี่อันอันเด้งตัวลุกขึ้น “จริงเหรอ”
หวังเหย่ตอบ “ต้มแล้ว!”
พอถึงช่วงเย็น หวังเหย่ขับรถบ้านหรูพาสวี่อันอันกับซูชิงเหยียนบุกเข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ตของสดที่ใหญ่ที่สุดในย่านนั้น
ทันทีที่เข้าซูเปอร์มาร์เก็ต สวี่อันอันก็เข็นรถเข็นตรงดิ่งไปยังโซนขนมขบเคี้ยว
มันฝรั่งทอด เยลลี่ ช็อกโกแลต ถูกโยนลงรถเข็นอย่างบ้าคลั่ง
หวังเหย่เดินตามหลังไป พลางวิจารณ์อย่างไม่ไว้หน้า
“คุณผู้อำนวยการสวี่”
“เราไปตั้งแคมป์ย่างบาร์บีคิวกัน”
“ไม่ได้ไปเปิดร้านขายส่งขนมนะ”
สวี่อันอันไม่แม้แต่จะหันกลับมา
“แกจะไปรู้อะไร”
“ขนมคือชีวิตที่สองของผู้หญิง”
หวังเหย่หยิบมันฝรั่งทอดถุงใหญ่พิเศษขึ้นมา “กินจนกลายเป็นหมูอ้วนกลมจะทำยังไงล่ะ?!”
สวี่อันอันหันขวับมาถลึงตาใส่ “แกไม่ต้องมายุ่ง!”
ซูชิงเหยียนเข็นรถอีกคัน เลือกของสดอย่างพิถีพิถันและคำนวณราคาอย่างรอบคอบ
สเต๊กเนื้อวัวลายหินอ่อนชั้นดีหยิบมาสองกล่อง ปีกไก่กลางหยิบมาหนึ่งถุง หมูสามชั้นหั่นแผ่น แล้วก็หยิบผักกาดหอม เห็ดเข็มทอง กุยช่ายเพิ่มอีกหน่อย...
หวังเหย่ชูนิ้วโป้งให้
“ยังไงก็ต้องคุณผู้อำนวยการซูนี่แหละ ถึงจะไว้ใจได้”
“นี่แหละคนที่รู้จักใช้ชีวิต”
ปลายหูของซูชิงเหยียนแดงระเรื่อ เธอไม่สนใจเขา แล้วเลือกผลไม้ต่อ
หวังเหย่ยังซื้อไวน์ผลไม้เพิ่มอีกหน่อย เพราะรู้ว่าสองสาวชอบดื่ม
สุดท้ายคุณหนูเศรษฐีอย่างซูชิงเหยียนเป็นคนจ่ายเงิน
วัตถุดิบสองถุงใหญ่กับไวน์ผลไม้สองลังถูกขนขึ้นรถบ้าน หวังเหย่เหยียบคันเร่ง รถบ้านแล่นออกจากตัวเมือง
ขับไปจนถึงริมทะเลสาบร้างแห่งหนึ่งในเขตชานเมืองหนานจิง ซึ่งอยู่ห่างไกลและไร้ผู้คน
ที่นี่ทิวทัศน์งดงามมาก ทุ่งหญ้าผืนใหญ่ทอดเชื่อมต่อกับผืนน้ำ รอบด้านไม่มีคนอื่นมารบกวน เป็นสถานที่ตั้งแคมป์ส่วนตัวอย่างแท้จริง
หวังเหย่จอดรถบ้านเรียบร้อย หลังคากันแดดไฟฟ้าค่อย ๆ กางออก โต๊ะเก้าอี้พับถูกจัดวาง โคมไฟตั้งแคมป์แขวนอยู่บนหลังคารถ เปิดไฟสร้างบรรยากาศขึ้นมา พร้อมเสียงเพลงสบาย ๆ จากลำโพงบลูทูธ กลิ่นอายบรรยากาศจัดเต็มในพริบตา