หวังเหย่ตื่นขึ้นมาแล้วงุนงงไปชั่วขณะ
ไม่สิ สัมผัสแบบนี้มันไม่ถูกต้อง
นุ่มมาก นุ่มสุด ๆ แถมยังอุ่นอีกด้วย
เขาก้มลงมอง สวี่อันอันนอนคว่ำอยู่ในอ้อมแขน ชุดนอนถูกเบียดจนยับยู่ยี่ ส่วนหน้าอกหน้าใจอันใหญ่โตแทบจะกดทับอยู่ตรงหน้าเขา แรงกดดันชวนตะลึงสุด ๆ
อีกด้านหนึ่ง ซูชิงเหยียนไม่รู้มาตั้งแต่เมื่อไหร่ กอดผ้าห่มครึ่งผืนพิงแขนเขาอยู่ ชายกระโปรงนอนถลกขึ้น เผยให้เห็นเรียวขายาวขาวเนียน
หวังเหย่งงไปเลย เมื่อคืนพวกเขาไม่ได้นอนแยกกันคนละที่หรอกหรือ?
สองคนนี้เริ่มใช้แผนโอบล้อมตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?
สวี่อันอันครางงึมงำอย่างสะลึมสะลือ แล้วขยับเข้ามาซุกในอ้อมแขนเขาอีกนิด
หวังเหย่กระตุกมุมปาก “คุณผู้อำนวยการสวี่ นี่คุณใช้ผมเป็นหมอนกอดมนุษย์หรือไง?”
สวี่อันอันยังไม่ตื่น พึมพำเสียงอู้อี้ว่า “อย่ากวน ขออีกห้านาที”
ซูชิงเหยียนถูกเสียงรบกวนจนตื่น ขนตากะพริบไหว เธอลุกขึ้นนั่ง มองหวังเหย่ก่อน แล้วมองสวี่อันอัน จากนั้นก็ก้มมองตัวเอง
เธอแข็งค้างไปทั้งตัว เงียบอยู่สามวินาที
หวังเหย่ยกมือขึ้นทันที “ผมขอชี้แจงก่อนนะครับ รอบนี้ผมถูกกระทำตลอดเลย”
สวี่อันอันตื่นขึ้นมาเหมือนกัน พอก้มลงเห็นว่าตัวเองยังแนบชิดกับหวังเหย่ ใบหน้าก็แดงวาบ คว้าหมอนขึ้นมาฟาดใส่เขาทันที
“หวังเหย่! ทำไมนายมาอยู่ตรงนี้อีกแล้ว!”
หวังเหย่รับหมอนไว้ สีหน้าเต็มไปด้วยความน้อยใจ “นี่มันเตียงผมนะ!”
สวี่อันอันชะงักไปสองวินาที ก่อนจะแย่งหมอนกลับมา “ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ นายออกไปเลย!”
ซูชิงเหยียนดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว ใบหน้าแดงจัด “พวกเราจะเปลี่ยนเสื้อผ้า”
หวังเหย่ถอนหายใจพลางลุกจากเตียง “ได้ครับ อำนาจในรถบ้านถูกยึดอีกแล้ว”
เขาแต่งตัวเสร็จก็ลงจากรถ ประตูปิดดังปัง แถมยังล็อกประตูด้านในอีกด้วย
หวังเหย่ยืนอยู่นอกแคมป์ รับลมยามเช้า ขยับไหล่คลายเส้นเล็กน้อย แล้วเริ่มฝึกมวย!
เขาตั้งท่า แล้วออกหมัดตามวิชาที่ชื่อฟังดูไม่เป็นเรื่องเป็นราวสุด ๆ แต่ได้ผลจริงจังสุด ๆ อย่างหมัดมวยเจียงจิ่งอวี่หลง
ท่วงท่ายังคงดูพิสดารเหมือนเดิม
พอฝึกจบหนึ่งชุด ร่างกายก็รู้สึกสบายขึ้นมาก ความเหนื่อยล้าจากเมื่อคืนก็บรรเทาลงไม่น้อย
ประตูรถเปิดออก สวี่อันอันกับซูชิงเหยียนเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วเดินออกมา