“พิพิธภัณฑ์รำลึกถึงชาวจีนที่ถูกสังหาร”
หวังเหย่กับซูชิงเหยียนพูดขึ้นพร้อมกัน
เดิมทีสวี่อันอันยังนอนคว่ำอยู่บนเตียง แกว่งขาไปมา พอได้ยินคำนี้ก็ลุกขึ้นนั่งทันที
รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอเลือนหายไป
“อืม พรุ่งนี้ไป”
ซูชิงเหยียนพยักหน้า
หวังเหย่ปิดคอมพิวเตอร์ น้ำเสียงขี้เล่นที่หาได้ยากหายไป
“ในเมื่อเรามาถึงที่นี่แล้ว ยังไงก็ต้องไปดูสักครั้ง”
สวี่อันอันกอดหมอน เสียงเบาลงเล็กน้อย
“งั้นพรุ่งนี้อย่าถ่ายคลิปอะไรส่งเดชแล้วกัน”
“อืม” หวังเหย่พยักหน้า “ข้างในไม่ถ่าย”
ซูชิงเหยียนมองเขา “กล้องแอ็กชันก็ห้ามเอาเข้าไปด้วย”
หวังเหย่พยักหน้า “ฉันรู้แล้ว”
“นอนเถอะ พรุ่งนี้ไม่ต้องตื่นเช้า” ซูชิงเหยียนบอก
คืนนี้พวกเขาพักในห้องสวีตของโรงแรมบ่อน้ำพุร้อน ผู้หญิงสองคนนอนในห้องนอนด้านใน ส่วนหวังเหย่นอนคนเดียวในห้องด้านนอก
มีประตูไม้เนื้อแข็งกั้นอยู่ระหว่างกัน
หวังเหย่ได้ยินเสียงล็อกประตูจากด้านใน
“คลิก”
ซูชิงเหยียนล็อกประตูด้านในไว้
ภายในห้องนอน
ในที่สุดซูชิงเหยียนก็ถอนหายใจโล่งอก
บนรถบ้านพื้นที่แคบ ไม่สะดวก เธอจึงอดทนมาตลอด
ตอนนี้มาถึงห้องสวีตของโรงแรมแล้ว ในที่สุดเธอก็ปลดปล่อยตัวเองได้เต็มที่
เธอถอดชุดนอนสีอ่อนออก โยนไว้ข้างหัวเตียง จากนั้นก็ถอดเสื้อผ้าชั้นใน
ไม่เหลืออะไรปกปิด ปลดเปลื้องจนหมด
การนอนเปลือยกายคือวิธีนอนที่ยอดเยี่ยมที่สุดของมนุษย์ และเธอก็ทำแบบนี้มาตั้งแต่เด็กจนโต
เธอเพิ่งมุดเข้าไปในผ้าห่ม สวี่อันอันที่นอนอยู่ข้าง ๆ ก็ยื่นมือมาคว้าจุดสำคัญของเธออย่างกะทันหัน
“อ๊า!”
ซูชิงเหยียนร้องด้วยความตกใจ
“สวี่อันอัน แกอยากตายหรือไง!”
สวี่อันอันหัวเราะอย่างได้ใจ “ชิงเหยียน สัมผัสของเธอดีสุด ๆ เลย ให้สุดโสโครกอย่างหวังเหย่ได้เปรียบยังไม่สู้ให้ฉันได้เปรียบก่อนเลย”
“อย่ามาทำอะไรส่งเดชนะ!”
ทั้งสองคนเริ่มหยอกล้อกันบนเตียง
หวังเหย่ที่อยู่ด้านนอกได้ยินทุกอย่างชัดเจน ปกติซูชิงเหยียนเย็นชาอยู่เสมอ แต่ตอนนี้น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความงอแงออดอ้อน
เสียงหัวเราะของสวี่อันอันยิ่งดังอย่างไม่เกรงใจใคร
หวังเหย่านั่งตัวตรงขึ้นมา ดึกดื่นป่านนี้ สาวสวยระดับท็อปสองคนกำลังตีกันอยู่ข้างในงั้นหรือ?
จะมีอันตรายไหมนะ?
ถ้าเกิดเหตุฉุกเฉินขึ้นมาจะทำอย่างไร?