“เดี๋ยวเราจะไปกินอะไรกัน มีอาหารอร่อย ๆ ที่ไหนบ้าง”
พอสวี่อันอันพูดจบ ท้องของเธอก็ร้องรับขึ้นมาทันที
เธอนั่งอยู่บนรถชมวิว สภาพของเธอตอนนี้ถดถอยจาก “ผู้พิชิตเขาเทียนโหยว” กลายเป็น “ซากคนประจำแหล่งท่องเที่ยว” ไปแล้ว
ตอนนี้ซูชิงเหยียนเปิดแผนการท่องเที่ยวดูเรียบร้อย
“ถ้าจะกินข้าว ไปเขตพักผ่อนซานกู้ซิกเถอะ ใกล้แคมป์ด้วย แถมมีตัวเลือกเยอะ”
หวังเหย่พยักหน้าทันที “คุณผู้อำนวยการซูสั่งมา ผมจัดให้ครับ”
สวี่อันอันมีแรงขึ้นมาทันที “มีเนื้อไหม ตอนนี้ฉันต้องการเนื้อ”
ซูชิงเหยียนค้นหาข้อมูล จากนั้นก็เริ่มไล่ชื่ออาหารทันที “มีเนื้อแน่นอน แถมมีเยอะด้วย ทั้งเป็ดย่างรมควันลานกู้ ปลาตาแดงจากลำธารจิ่วฉวี เห็ดหงส์เผาผัดเนื้อ หมูตุ๋นหน่อไม้แห้ง หมูกรอบชาตราใหญ่...”
สวี่อันอันฟังไปได้ครึ่งทางก็ยืดตัวนั่งตรง “หยุด”
หวังเหย่มองเธอ “เป็นอะไรไป”
สวี่อันอันกุมท้อง “อย่าพูดแล้ว อย่าพูดแล้ว ถ้าพูดต่อฉันได้หิวตายบนรถชมวิวแน่”
สีหน้าหวังเหย่เปลี่ยนไป “ไม่ได้สิ เธอยังติดชานมฉันตลอดทาง จะตายไม่ได้”
“หวังเหย่!” สวี่อันอันทำท่าเหมือนจะกินคน
กลับถึงลานจอดรถ หวังเหย่สตาร์ตรถบ้านแล้วขับตรงไปถนนเก่าซานกู้ซิก
พอรถจอด กลิ่นหอมก็ลอยเข้ามาปะทะทันที
ร้านเล็ก ๆ ริมทางมีอยู่ไม่น้อย ทั้งแผงขายเป็ดย่างรมควัน ร้านกวงปิ้ง ร้านก๋วยเตี๋ยว และร้านปิ้งย่าง บรรยากาศคึกคักมีชีวิตชีวาอบอวลไปทั่วทั้งถนน
สวี่อันอันฟื้นคืนชีพในพริบตา “ฉันขอประกาศว่า บาดแผลจากเขาเทียนโหยวกำลังได้รับการเยียวยาด้วยอาหารอร่อยแล้ว”
ซูชิงเหยียนเดินนำหน้าอย่างมีจุดหมาย
“ฉันเช็กมาแล้ว ร้านเก่าแก่นี้ทำเป็ดย่างรมควันอร่อย ราคาไม่เว่อร์เหมือนในแหล่งท่องเที่ยวด้วย”
หวังเหย่เดินตามไปพร้อมชมว่า “มืออาชีพจริง ๆ”
สวี่อันอันพึมพำเสียงเบา “ชิงเหยียน ทำไมเธอเตรียมข้อมูลไว้หมดเลย”
ซูชิงเหยียนตอบอย่างใจเย็น “ถ้าไม่หาข้อมูล เธอคิดจะเดินตามหวังเหย่ไปแบบไร้จุดหมายหรือไง”
สวี่อันอันคิดอยู่สองวินาที “นั่นก็อันตรายจริง ๆ เขาอาจพาเราไปตลาดขายส่งโค้กก็ได้”
หวังเหย่ไม่ยอม “ตลาดขายส่งโค้กแล้วทำไม ที่นั่นก็เป็นสวรรค์แห่งความสุขเหมือนกัน”