“อ๊า! หวังเหย่!!!”
เสียงร้องนั้นแทบจะทำหลังคารถบ้านเปิดออก
หวังเหย่ยกมือทั้งสองขึ้นทันที
“ผมขอชี้แจงก่อนนะ ผมเพิ่งตื่น”
“ผมก็เป็นเหยื่อเหมือนกัน”
ซูชิงเหยียนดึงผ้าห่มมาห่อตัวเองแน่นอีกครั้ง ใบหน้าแดงไปถึงโคนคอ
เมื่อคืนเธอเมาจนจำอะไรไม่ได้ และไม่อยากนึกเลยว่าก่อนเข้านอนตัวเองทำอะไรลงไป
แต่ในสถานการณ์แบบนี้ จะนึกหรือไม่นึกก็ไม่มีประโยชน์แล้ว
สวี่อันอันคว้าหมอนขึ้นมาขว้างทันที
“ออกไป!”
หวังเหย่รับหมอนไว้
“นี่รถบ้านของผมนะ”
ซูชิงเหยียนหน้าแดงแล้วพูดเสริม
“ขอยึดไว้ชั่วคราว”
หวังเหย่ “……”
ให้ตายสิ สิทธิ์ความเป็นเจ้าของรถบ้านหายไปแล้ว
สวี่อันอันขว้างหมอนอิงมาอีกใบ
“ออกไป! พวกเราจะเปลี่ยนเสื้อผ้า ล้างหน้าแปรงฟัน!”
หวังเหย่ถอนหายใจ สวมเสื้อผ้าแล้วลงจากรถไปอย่างสง่างาม
ประตูรถปิดดังปัง
แถมยังล็อกประตูด้านในอีก
หวังเหย่ยืนอยู่ข้างนอก ได้ยินเสียงขลุกขลักจากในรถ จึงยกมือเกาจมูก
“ก็ได้ เห็นแก่ที่เมื่อกี้ผมได้เห็นอะไรดี ๆ เต็มตา ผมจะยังไม่ถือสาก็แล้วกัน”
อากาศที่นี่ดีจริง ๆ หวังเหย่สูดหายใจลึก ๆ
เขานึกถึงรางวัลสุดพิลึกที่ระบบให้มา หมัดมวยเจียงจิ่งอวี่หลง
ชื่อจะแปลกก็ช่างเถอะ แต่ผลลัพธ์น่าจะไม่เลว ลองดูหน่อยแล้วกัน
หวังเหย่ยืนอยู่บนลานโล่งข้างรถบ้าน ท่วงท่าของหมัดมวยชุดนั้นพลันปรากฏขึ้นในหัวทีละกระบวน
กระบวนท่าที่หนึ่ง ยกมือทั้งสองขึ้น ก้าวเท้าซ้ายออกด้านข้าง
กระบวนท่าที่สอง บิดเอว สะบัดมือออกไป…
พอเริ่มออกท่า หวังเหย่ก็ถึงกับพูดไม่ออก
ท่านี้ถ้าเอาไปทำกลางลานสาธารณะ พวกคุณลุงคุณป้าคงอึ้งกันทั้งลาน!
แต่ยิ่งฝึก หวังเหย่ก็ยิ่งรู้สึกว่ามันไม่ธรรมดา ตอนแรกท่าทางยังแข็งทื่อ แต่ยิ่งฝึกก็ยิ่งคล่อง
ความเหนื่อยล้าที่สะสมจากการขับรถ ล่องแก่ง ถ่ายรูป และตั้งแคมป์เมื่อคืนค่อย ๆ หายไปไม่น้อย
ร่างกายเริ่มอุ่นขึ้น ขาไม่ปวดเมื่อย ไหล่ก็ผ่อนคลาย
พอฝึกจบหนึ่งชุด หวังเหย่ยืนอยู่กับที่ รู้สึกปลอดโปร่งไปทั้งตัว
“โห”
“ชื่อหมัดมวยฟังดูสุดจะจินตนาการ แต่ผลลัพธ์นี่ของจริงแฮะ”
ตอนนี้หวังเหย่รู้สึกว่าตัวเองจัดการสิบคนได้สบาย ๆ!
เขาขยับแขนไปมา
“เอาอีกรอบ”
หวังเหย่เพิ่งตั้งท่าเตรียมเริ่มใหม่ ประตูรถบ้านก็เปิดออก
ซูชิงเหยียนกับสวี่อันอันเดินออกมา